Canyon Nr.3

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We woke up as the sun rose and found ourselves in a large clearing in front of the entrance into Grand Canyon north rim national park. There was a deer about fifty metres away from the car and we saw some more on the way to the canyon itself. The night before we had started seeing deer on the way to the entrance but then it was mostly a reflection of the eyes and a shadowy outline. We reached the parking lot at the rim of the canyon just as the first sunlight reached into the canyon itself although admittedly only Bjarki saw this since Arna was fast asleep. Bjarki then took a short nap as well and we eventually got out to explore the area about two hours later. The most surprising thing about the canyon is how forested the north rim is. It is the back end of a national forest that the native americans in the area called "a mountain lying down" and is significantly higher than the south rim that is frequented more by tourists. There are several viewpoints on offer but the one that offers the most spectacular view is Bright Angel point that sits on the end of a ridge that protrudes about a hundred metres from the rim and into the canyon. Standing there looking down we had to keep reminding ourselves how big the canyon is since it is hard to get a sense of perspective from above. We found Bryce and Zion more impressive since they offer amazing rock formations and views from the bottom up respectively. We reckon, if you have time to spend a couple of days and are well equipped, that a walk into the Grand Canyon is the only way to realise how massive it really is.

Við vöknuðum við sólarupprás og sáum þá að við vorum á stóru auðu svæði fyrir framan innganginn að norðurbrún Miklagljúfurs. Í sirka fimmtíu metra fjarlægð frá bílnum sáum við dádýr á beit en fjöldi dádýra virðist búa á svæðinu. Kvöldinu áður þegar við vorum á leiðinn á svefnstaðinn sáum við glampa á augu við veginn og sáum óljósar útlínur dýranna. Við lögðum á bílastæðinu við gljúfrið um leið og fyrstu sólargeislarnir teigðu sig ofan í gljúfrið en Bjarki var sá eini sem sá það því Arna var steinsofandi. Bjarki lagði sig svo líka og við fórum út að skoða okkur um tveim tímum seinna. Það sem kom okkur mest á óvart er hve skógi vaxin norðurbrúnin er. Hún er í raun bakhliðin á skógi sem indíánarnir á svæðinu kölluðu "liggjandi fjall" og er töluvert hærri en suðurbrúnin þar sem koma fleiri túristar. Það er nokkrir útsýnisstaðir að velja úr en sá sem býður upp á mikilfenglegasta útsýnið heitir Bright Angel og er yst á klettagarði sem stendur um það bil hundrað metra út í gljúfrið frá brúninni. Þegar við stóðum þarna og horfðum niður þurftum við að minna okkur á hversu svakalega stórt gljúfrið er því það er erfitt að gera sér grein fyrir því svona ofan frá. Okkur fannst Bryce og Zion tilkomumeiri því þar eru stórkostlegar klettamyndanir og hægt að horfa frá botninum og upp. Að okkar mati er best að fá sér göngutúr ofan í gljúfrið, ef maður hefur nægan tíma og réttan útbúnað, til þess að átta sig á hversu risastórt það er.

We, however, did not have the shoes or camping equipment for such a trip and thus just spent a couple of hours by the canyon before we headed off again. By this time we were pretty tired and beat up from sleeping three nights in a row in our little KIA so we decided to head straight to Vegas and check into our hotel a day early to sleep, get freshened up and ready to meet Vala and Axel when they came from Australia.

Við vorum hinsvegar hvorki í skóm né með útileguútbúnað fyrir svoleiðis gönguferð svo við eyddum bara einum til tveimur tímum við gljúfrið þar til við lögðum í hann aftur. Við vorum orðin ansi þreytt og tuskuleg eftir þrjár nætur í litla KIA Rio bílnum okkar svo við ákváðum að bruna beint til Vegas og fá okkur hótelherbergi degi fyrr svo við gætum sofið, frískað aðeins uppá okkur og verið tilbúin til þess að taka á móti Völu og Axel þegar þau kæmu frá Ástralíu.

Grand Canyon Photos

Canyon Nr.2

Click on the photos for larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Following a three hour drive we arrived at the east entrance to Zion National Park at around three o'clock in the afternoon. The east entrance is a kind of back entrance about a half hour drive from the main south entrance. The drive between the two is stunning though as it winds through a canyon of sandstone cliffs interspersed with crevasses and rivers. Eventually the road reaches a tunnel that takes you into a side valley leading into Zion Canyon, the parks main attraction. Once we had reached the visitor centre at the main entrance we hopped on a shuttle bus that is the only way to get into the canyon itself. We asked a park ranger and he told us that a good way to spend the rest of the day was to head to the end of the bus line in the Temple of Sinawava. The shuttle bus runs along the bottom of the impressive canyon, towered over by sandstone cliffs as high as one thousand metres. As you go further into the canyon it gets narrower and where the shuttle line ends it narrows dramatically. What makes Zion so unique is how green the bottom of the canyon is due to the river that runs along it. From the final bus stop we took the riverside walk further upstream to where it ends and the only way to go further is to wade through the river.

Eftir þriggja tíma akstur komum við að austur inngangnum á Zion þjóðgarðinum um þrjúleytið. Austur inngangurinn er eins og bakdyrainngangur í um það bil hálftíma fjarlægð frá suður inngangnum, sem er aðalinngangurinn. Það er magnað að keyra á milli þeirra tveggja þar sem vegurinn liggur í gegnum sandsteinsgil sem er sundurskorið af sprungum og ám. Vegurinn fer loks inní göng sem liggja inní hliðardal frá Zion gljúfrinu, helsta kennimerki þjóðgarðsins. Þegar við komum að upplýsingamiðstöðinni við aðalinnganginn stukkum við um borð í almenningsvagn sem er eina leiðin til þess að komast inní gljúfrið sjálft. Við spurðum þjóðgarðsvörð og hann sagði að góð leið til þess að ljúka deginum væri að fara á endastöðina í Hofi Sinawava. Vagnarnir ganga eftir botni þesa tilkomumikla gljúfurs með allt að þúsund metra háa sandsteinskletta á báðar hliðar. Eftir því sem innar dregur í gljúfrinu þrengist það og þar sem vegurinn endar þrengist það mjög snarlega. Zion er svona einstakt vegna þess hversu gróinn botninn er í kringum ána. Frá endastöðinni er hægt að labba eftir göngustíg innar í gilið og þar sem hann endar er hægt að fara lengra með því að vaða upp ána.

Without a second thought we jumped in and started wading up the river. Being waist-high in the river with the canyon walls overhead was an amazing experience. We followed the river a couple of kilometers upstream and experienced new rock formations at every turn. Eventually we had to turn back before it got dark but given enough time it is possible to follow the canyon for another sixteen kilometre. Once we got back on dry land we took the shuttle bus back to the entrance just as the sun was setting. A meal in Springdale, the small town by the entrance to the park, was followed by a short drive to the campsite where we planned to sleep. This time we managed to sleep in one place for the entire night knowing we were surrounded by other campers and no bears in sight. Although signs in the park had warned us that we were in the desert and should hydrate accordingly there were downpours throughout the morning as we grabbed some bagels that came with free internet. After the sun had returned we took the shuttle into the canyon and took some of the short walks on offer. We saw hanging gardens, emerald pools fed by waterfalls, and of course more unique cliffs and scenery before we had enough.

Við stukkum beint útí án þess að hugsa okkur tvisvar um og óðum upp ána. Að vera í ánni upp að mitti með gljúfurveggina báðum megin við okkur var ótrúleg lífsreynsla. Við fylgdum ánni nokkra kílómetra og sáum nýjar klettamyndanir við hverja beygju. Á endanum urðum við að snúa við áður en það kæmi myrkur en ef við hefðum haft nægan tíma þá er mögulegt að fara um sextán kílómetrum lengra eftir gljúfrinu. Þegar við komumst aftur á þurrt land tókum við vagninn aftur að inngangnum um leið og sólin var að setjast. Eftir máltíð í Springdale, smábænum við innganginn að garðinum, keyrðum við í smá stund að tjaldstæðinu þar sem við gistum. Í þetta skiptið gátum við sofið vært vitandi að við vorum umkringd öðru fólki og enginn björn í grenndinni. Þó svo að skilti í garðinum hefðu varað okkur við því að við værum í eyðimörkinni og þyrftum að drekka nóg þá komu hellidembur með stuttu millibili allan morguninn á meðan við fengum okkur beyglur og skoluðum þeim niður með ókeypis interneti. Um leið og sólin lét aftur sjá sig tókum við vagninn aftur inn í gljúfrið og röltum nokkrar af styttri gönguleiðunum sem eru í boði. Við sjáum hangandi garða, fossa sem falla í grænar laugar og að sjálfsögðu meira af einstökum klettum og landslagi uns við höfðum séð nóg.

Once we had finished taking in the sights at Zion, we decided to drive in the direction of the north rim of the Grand Canyon so we would be close when we woke up in the morning. On our drive amazing thunderstorms raged on all sides and we shot some great videos of the lightning. When we started to approach the entrance to Grand Canyon national park we looked for a suitable place to park the car and go to sleep. We drove through a national forest expecting to exit it as we got closer to the canyon but when we came to the park entrance in the middle of the forest we decided to park there for the night and see the canyon first thing in the morning.

Þegar við höfðum séð allt það sem hægt var að sjá í Zion ákváðum við að keyra í áttina að norðurbrún Miklagljúfurs svo við værum í grenndinni þegar við vöknuðum. Á leiðinni vorum við umkringd af ótrúlegu þrumuveðri og við náðum nokkrum frábærum myndböndum af eldingum. Þegar við fórum að nálgast innganginn að þjóðgarðinum við Miklagljúfur svipuðumst við um í leit að hentugum stað til þess að leggja bílnum og fara að sofa. Við keyrðum í gegnum skóg og bjuggumst á hverri stundu við að koma útúr honum í grennd við gljúfrið en þegar við komum að inngangnum í þjóðgarðinn í miðjum skóginum ákváðum við að leggja bílnum þar og sjá gljúfrið eldsnemma um morguninn.

We added some more to our blog about Yellowstone, check it out if you want to read about the Grand Teton and Jackson Wyoming.

Við bættum smá við bloggið okkar um Yellowstone, tékkið á því ef að þið viljið lesa um Grand Teton og Jackson Wyoming.

Zion Photos

The Trip/Ferðalagið

Canyon Nr.1

 Click on the photos for larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

  South of SLC/ Fyrir sunnan SLC

Once again we said goodbye to a great host as we left Jeremy and headed out of Salt Lake City. Hopefully he will come see us in Iceland one day, along with all the other people who have been so great to us. Our destination for the day was Bryce Canyon national park, about a four hour drive south of Salt Lake City. The landscape south of the city is an irrigated desert that has been turned into farmland flanked by mountains on both sides. When we turned off the interstate we then crossed one of the mountain ranges and headed across to where the plateau falls away, creating Bryce Canyon.

Enn og aftur kvöddum við frábærann gestgjafa þegar við fórum frá Jeremy og héldum af stað frá Salt Lake City. Vonandi kemur hann og heimsækir okkur einn góðan veðurdag ásamt öllum hinum sem hafa hjálpað okkur svo mikið. Næst lá leiðin í Bryce Canyon þjóðgarðinn, um það bil fjögurra tíma akstur í suðurátt frá Salt Lake City. Fyrir sunnan borgina er eyðimörk sem er búið að breyta í ræktað land með fjallgarða á báða bóga. Þegar við fórum út af hraðbrautinni þá lá leið okkar yfir annan fjallgarðinn og héldum þangað sem fjallasléttan endar og verður að Bryce gljúfrinu.

We arrived at the Canyon just after lunchtime and proceeded right to Sunset Point, one of the viewpoints overlooking Bryce Amphitheater, the heart of the canyon. The view was absolutely stunning as the rich red colours of the rock pillar formations almost radiated in the afternoon sun. The labyrinth of pillars and ridges is tightest closest to the rim and then spreads out as the land falls away towards the pastureland below. From Sunset Point we took a walk called the Navajo Trail which took us to the bottom of the canyon through some tight crevasses surrounded by bright red sandstone on all sides. The walk is a unique experience, even more so than the view from up above.

Við vorum komin að gljúfrinu rétt eftir hádegið og fórum beint til Sunset Point sem er einn af útsýnisstöðunum fyrir ofan Bryce Amphitheater, hjarta gljúfursins. Útsýnið var hreint magnað þar sem rauðir litirnir í klettasúlunum geisluðu nærri því í síðdegissólinni. Völundarhúsið sem myndast úr kletta-súlum og hryggjum er þéttast næst brúninni og verður gisnara uns það klettarnir fjara út í græna akra fyrir neðan. Frá Sunset Point gengum við gönguleið sem heitir Navajo Trail sem liggur niður á botn gljúfursins eftir þröngum sprungum þar sem rauður sandsteinninn gnæfir yfir allt um kring. Göngutúrinn var einstök upplifun, jafnvel meira en útsýnið að ofan.

Once we came back to the rim of the canyon we drove further along the rim to a viewpoint called Bryce Point that offers a wider view of the amphitheater so that you can put each area into perspective. We had to briefly flee into our car while we were at Bryce Point to avoid a thunderstorm that passed overhead. As soon as the sky cleared we decided to take a walk back along the rim to another viewpoint called Inspiration Point. The walk took us around an hour and offered a multitude of views of how the eroding sandstone beneath a harder rock has created some of the most fascinating rock formations we have seen. Following our walk we took a shuttle bus back to the car and then headed to get some food before returning to see the sun set over the forest above the rim. Around sunset we caught a glimpse of some of the park wildlife, namely deer and gazelle.

Þegar við komum aftur upp á brúnina á gljúfrinu keyrðum við lengra eftir brúninni að útsýnisstað sem heitir Bryce Canyon sem býður upp á víðara útsýni yfir amphitheater svo við gátum séð hvert svæði í betra samhengi. Við þurftum að flýja inn í bíl í smá stund á Bryce Point til að komast hjá þrumuveðri sem geysaði í stutta stund. Um leið og birti til ákváðum við að fá okkur göngutúr meðfram brúninni að öðrum útsýnisstað sem heitir Inspiration Point. Það tók okkur um klukkustund að rölta þangað og á leiðinni sáum við margs konar dæmi um hvernig eyðing á sandsteininum undir harðari steintegundum getur skapað ótrúlegustu mynstur sem við höfum séð í klettana. Eftir göngutúrinn tókum við rútu aftur að bílnum og fórum síðan og fengum okkur smá snarl áður en við snérum aftur og horfðum á sólina setjast yfir skóginum fyrir ofan gljúfurbrúnina. Í kringum sólsetrið sáum við glitta í dýralífið í garðinum: dádýr og gasellur.

Pronghorn Gazelle

Sunset in Bryce/ Sólsetur í Bryce

After heading back to the nearby town of Panguitch to grab some food we decided to spend the night in our car. We found a secluded spot in the nearby national forest and settled in to sleep, trying to ignore thoughts of the black bears sometimes spotted in the area. Although we had to move during the night, it wasn't due to bears but Arna's allergic reaction to some of the fauna in the area. We eventually woke up around seven and returned to the park to do the scenic drive. This drive took us almost thirty kilometers further south to explore the canyon south of the amphitheater. Unfortunately the cloudy sky above the canyon meant that this part was nowhere near as spectacular as what we had seen the previous day. Finally we headed back to the park entrance to get some food and to plan the next steps. After a good meal and some internet time we headed off to our next canyon: Zion national park.

Eftir að við höfðum skotist í bæ í nágrenninu sem heitir Panguitch til þess að fá okkur að borða ákváðum við að sofa í bílnum. Við fundum afvikinn stað í skógi í nágrenninu og komum okkur fyrir til að sofa á meðan við reyndum að hugsa ekkert um svörtu birnina sem sjást stundum í nágrenninu. Þó svo við höfum þurft að færa okkur um miðja nótt þá var það ekki út af björnum heldur vegna þess að Arna fékk ofnæmi fyrir einhverju af flórunni á svæðinu. Við vöknuðum svo um sjöleytið og fórum aftur inn í garðinn til þess að fara í útsýnisbíltúr. Þessi bíltúr liggur um það bil þrjátíu kílótmetra í suður þar sem hægt er að sjá gljúfrið fyrir sunnan amphitheatre. Því miður þá var frekar skýjað og þungbúið svo þessi hluti gljúfursins var ekki næstum eins glæsilegur og það sem við sáum daginn áður. Við komum okkur að lokum aftur að inngangnum í garðinn til þess að borða og ákveða hvað væri næst. Eftir góða máltíð og smá hangs á internetinu lögðum við í hann að næsta gljúfri: Zion þjóðgarðinum.

Beautiful sky in Bryce/ Fallegur himinn í Bryce

By the entrance to Bryce/ Við innganginn að Bryce

 

Rainy day/ Rigningadagur

Red Canyon

Bryce Canyon Photos

Easy days in Salt Lake

Click on the photos for larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We spent three days in Salt Lake City and they were probably the most relaxing days of our trip so far. Jeremy was watching his mother's house at the root of the mountains east of the city for the week and we stayed there in the spare bedroom. We got there late on monday night and sat around for a while getting to know Jeremy and enjoying the amazing view of the lights of Salt Lake from the balcony. 

Við eyddum þremur dögum í Salt Lake City sem voru sennilega þeir rólegustu í ferðinni okkar hingað til. Jeremy var að passa hús mömmu sinnar, sem er hlíðum fjallanna austan megin við borgina, og við fengum að gista í gestaherberginu. Eftir að við komum heim til hans seint á mánudagskvöldið sátum við og spjölluðum og nutum frábæra útsýnisins af svölunum yfir ljósin í borginni.

The view from the living room/ Útsýnið úr stofunni

Tuesday morning we woke up at five since Adir had booked a Greyhound to Las Vegas at eight o'clock and wanted to see a little bit of the city before he left. Jeremy therefore took us on a little drive around the city so Adir could get a look at the university, the capitol, and downtown in the short time he had. The capitol is an impressive granite building that looked even better in the early morning sun. 

Á þriðjudagsmorgun vöknuðum við klukkan fimm um morguninn því Adir var búinn að bóka sér rútufar klukkan átta til Vegas og hann vildi sjá eitthvað af borginni áður en hann færi. Jeremy fór þess vegna með okkur í smá bíltúr um borgina svo Adir gæti séð háskólann, þinghúsið og miðborgina á þessum stutta tíma sem hann hafði. Þinghúsið er tilkomumikil granítbygging sem leit enn betur út í sólinni snemma morguns.

The Capitol/ Þinghúsið

We also took a short walk around the mormon buildings in downtown and saw their temple, office building, and the surrounding area. For breakfast we had some pastries at a German bakery not far from the city centre. When we had dropped Adir off at the Greyhound station and said our goodbyes we headed back to the house and went straight back to bed. That morning would prove to mess up our sleep for the rest of our days in Salt Lake since we ended up not getting out of bed until two o'clock in the afternoon.

Við fórum líka í stuttan göngutúr um mormónabyggingarnar í miðborginni og sáum hofið þeirra, skrifstofubygginguna og svæðið þar í kring. Við fengum okkur svo morgunmat á þýsku bakaríi stuttan spöl frá miðborginni. Þegar við vorum búin að skutla Adir á rútustöðina og kveðja hann fórum við aftur heim til Jeremy og hentum okkur beint í bólið. Þessi morgunn átti eftir að rugla allhressilega í sólarhringnum hjá okkur á meðan við vorum í Salt Lake því við fórum ekki framúr aftur fyrr en klukkan tvö eftir hádegi.

The sky in SLC has colours we have never seen before / Himininn í SLC er ólíkur öllu sem við höfum séð áður

After we finally woke up, Jeremy took us downtown again to check out the inside of some of the mormon buildings. The most interesting one by far is their museum where Space Jesus is located. Space Jesus is a statue of Jesus that sits on the second floor in the middle of the museum surrounded by a dome that is painted to look like outer space. Why the mormons felt it appropriate to surround Jesus with space is a question yet to be answered.

Þegar við dröttuðumst loksins á fætur fór Jeremy með okkur aftur niður í bæ svo við gætum séð einhverjar af mormónabyggingunum að innan. Sú merkilegasta er klárlega safnið þeirra þar sem Geim-Jesús er staðsettur. Geim-Jesús er stytta af Jesús á annari hæð í miðju safninu umlukin hvolfþaki sem er málað svo það lítur út eins og himingeimurinn. Hvers vegna mormónunum fannst viðeigandi að umkringja Jesús með geimnum er spurning sem á eftir að fá svör við. 

Space Jesus

Since we were feeling a little hungry, Jeremy then took us to his favourite Mexican restaurant in Salt Lake. The restaurant turned out to be a street taco stand that served authentic Mexican tacos, albeit with a slight American twist. They were very delicious and extremely cheap so we can definitely recommend them.

Hungrið var aðeins farið að segja til sín svo Jeremy fór með okkur á uppáhalds mexíkanska veitingastaðinn sinn í Salt Lake. Veitingastaðurinn reyndist vera götusali sem selur alvöru mexíkanskar tacos, reyndar með smá amerískum brag. Þær voru mjög ljúffengar og svakalega ódýrar þannig að við getum hiklaust mælt með þeim.

Jeremy & Bjarki

The following morning we woke up early once again because we wanted to drive out to the Bonneville salt flats. The flats are an enormous expanse of flat white salt desert where people go to race cars and some even try to break the landspeed record. Jeremy told us it should take us around an hour to drive to the flats and we set off around eight o'clock in the morning so that we wouldn't be at the flats during the hottest time of the day. However, when we had driven for just over an hour and not seen the real salt flats we decided to continue and then turn around as soon as we saw the flats. Where the interstate crosses the flats however there are no exits and so we ended up driving for two hours instead of one before we could turn back. The four hour trip was worth it though since the flats are a unique place, at least in this area of the world.

Morguninn eftir vöknuðum við aftur snemma því okkur langaði að keyra út á Bonneville saltsléttuna. Sléttan er risastór flöt hvít salteyðimörk þar sem fólk keppir á bílum og þar hafa einhverjir reynt að bæta hraðametið á landi. Jeremy sagði okkur að það ætti að taka sirka klukkutíma að keyra þangað og við lögðum af stað um klukkan átta svo við yrðum ekki í eyðimörkinni á heitasta tíma dagsins. Þegar við vorum búin að keyra í klukkutíma og ekki séð sléttuna þá ákváðum við hinsvegar að keyra lengra og snúa svo við þegar við værum búin að sjá hana og ná myndum. Þar sem hraðbrautin fer yfir sléttuna er hinsvegar engin leið að komast af veginum og snúa við svo á endanum keyrðum við í tvo tíma í staðinn fyrir einn áður en við gátum snúið við. Fjögurra tíma bíltúrinn var samt þess virði þar sem saltsléttan er einstök, allavega í þessum heimshluta.

Bonneville Salt Flats

The rest of our time in Salt Lake we spent just relaxing and enjoying Jeremy's company. Jeremy is a great guy who made us feel like we were at home. He has just moved back to his city of birth after living for ten years in Austria and Slovakia. He has also traveled quite a bit in Europe and consequently had some interesting stories to tell. We had a great time chatting long into the night and discussing everything and nothing. We also spent quite a bit of time trying to take photos of the lightning that flashed above the desert every night. Oh yeah, Bjarki also found time to grab a five dollar haircut.

Það sem eftir var af tíma okkar í Salt Lake slöppuðum við aðallega bara af og nutum félagsskapar Jeremy. Hann er frábær náungi sem lét okkur líða eins og heima hjá okkur. Hann er nýfluttur á æskuslóðirnar eftir að hafa búið í Austurríki og Slóvakíu undanfarin tíu ár. Hann ferðaðist líka töluvert í Evrópu og hafði þar af leiðandi frá mörgu skemmtilegu að segja. Við skemmtum okkur konunglega við að spjalla langt fram á nótt um allt og ekkert. Við eyddum líka þó nokkrum tíma í að taka myndir af eldingunum sem leiftruðu á hverju kvöldi yfir eyðimörkinni. Og já, Bjarki fann smá tíma til að fá sér fimm dollara klippingu.

$5 haircut

 

Salt Lake City Photos