Go Slow

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

From San Ignacio we hopped on a chicken bus bound for Belize City. We figured that these buses are safe enough for travel in the relative flatness of Belize, as opposed to the highlands of Guatemala where they always looked like they were about to flip over as they hugged the mountainsides. The atmosphere on the bus was fun. There was reggae music playing and everyone knew the words and grooved along. One rastafarian even boarded with a drum and started to play along to some of the songs. As we got closer to the city we saw more and more evidence of hurricane Richard that had hit the city about a week earlier. A lot of trees were laying by the side of the road and some houses were fairly beat up. Even way up in San Ignacio we had seen some newly broken trees that we can only assumed were toppled by Richard. The trip took about two and a half hours and we arrived in Belize City just as a rain shower was clearing. The ferry terminal was only a five minute taxi trip through the centre of Belize city. What little we saw of the city wasn't exactly enchanting, although it wasn't as bad as some people had made it sound. The ferry over to Caye Caulker took about forty five minutes in a fairly fast boat powered by three powerful looking outboard motors.

Frá San Ignacio stukkum við um borð í kjúklingarútu til Belize City. Við hugsuðum sem svo að þessar rútur hljóti að vera nógu öruggar til þess að ferðast í tiltölulegri flatneskjunni í Belize, en kannski ekki í hálöndum Guatemala þar sem þær litu út fyrir að þær myndu velta á hverri stundu þar sem þær brunuðu eftir fjallshlíðunum. Stemmningin í rútunni var skemmtileg. Það var spiluð reggí-tónlist og allir kunnu textana og dilluðu sér með. Það kom meira að segja einn rastafari um borð með trommu og trommaði með nokkrum lögum. Þegar við vorum að nálgast borgina þá fórum við að taka eftir ummerkjum eftir fellibylinn Richard sem fór yfir borgina fyrir viku. Mörg tré lágu fallin við vegarkantinn og sum húsin voru svolítið illa farin. Meira að segja lengst uppi í San Ignacio höfðum við séð nokkur ný-fallin tré sem við gerum ráð fyrir að Richard hafi fellt. Rútuferðin tók um það bil tvo og hálfan tíma og við komum til Belize rétt um það bil sem einum rigningarskúr lauk. Það tók okkur bara fimm mínútur að fara á leigubíl í gegnum miðbæinn og niður að ferjuhöfninni. Það litla sem við sáum af borginni var svo sem ekki mjög heillandi, en samt ekki eins slæmt og sumir höfðu sagt okkur. Siglingin til Caye Caulker tók fjörutíu og fimm mínútur á frekar hraðskreiðum bát knúnum af þremur utanborðsmótorum.

From the moment we stepped on Caye Caulker we could feel that we had now begun the tropical section of our trip. Gone are the days of authentic Maya villages in the highlands and from now on we'll be laying on sandy beaches and exploring coral reefs. The Caye is just a narrow, flat, tropical island with white sandy beaches and blue ocean on all sides. We let a local golf-cart taxi driver help us to find us a hotel in the centre of town, just across the narrow main street from the beach. Our room on the first floor of the Tropic hotel would be our home for the next five days.

Um leið og við stigum á land á Caye Caulker fundum við það að nú var hafin sólarlandahlutinn af ferðinni. Við erum hætt að skoða hefðbundin Mayaþorp uppí fjöllum og munum héðanaf sleikja sólina á hvítum sandströndum og skoða okkur um á kóralrifum. Caye Caulker er í raun bara mjög, flöt, sólarlandaeyja með hvítum ströndum og heiðbláum sjó í allar áttir. Við leyfðum golfbílaleigubílstjóra að hjálpa okkur að finna hótel í miðjum bænum, rétt hinum megin við götuna frá ströndinni. Herbergið okkar á fyrstu hæðinni á Tropic hótelinu yrði heimili okkar næstu fimm daga.

The town of Caye Caulker can easily be explored in a couple of hours since it is just three streets running a just over a kilometre lengthwise along the north tip of the island and some cross streets connecting them. To walk from the ocean side of the island to the mainland side only takes about five minutes where the town is widest. At the north end of this little town is The Split, a small channel separating the two parts of Caye Caulker. The Caye used to be one island but a hurricane split the island in two in the sixties and now the northern island is still mostly undeveloped. The Split is also the most popular swimming and sunbathing place on the island since the ocean floor here is not covered with seagrass like in other places along the beach. We spent a couple of days laying around on the beaches and piers at The Split and swimming in the strong current that forms there when the tide is moving either in or out.

Það er auðvelt að skoða Caye Caulker þorpið á tveimur tímum því það er bara þrjár götur sem liggja rúman kílómetra langsum eftir norðurenda eyjarinnar og svo nokkrar þvergötur sem tengja þær. Það tekur bara fimm mínútur að labba frá úthafshliðinni á bænum að hliðinni sem snýr að landi þar sem eyjan er breiðust. Við norðurendann á bænum er The Split, lítið sund sem skiptir Caye Caulker eyjunni í tvo hluta. Caye var ein eyja en fellibylur skipti eyjunni í tvennt á sjöunda áratugnum og nyrðri eyjan er núna að mestu óbyggð. The Split er líka vinsælasti sund- og sólbaðsstaðurinn á eyjunni því þar er sjávarbotninn ekki þakinn sjávargrasi eins og annars staðar meðfram ströndinni. Það fóru þó nokkrir klukkutímar hjá okkur í það að liggja á ströndunum og bryggjunum við The Split og í að synda í straumnum sem myndast þar þegar það er að falla að eða flæða út.

Caye Caulker is a very popular spot for both diving and snorkeling and since we weren't allowed to dive we thought we'd snorkel a little bit. We chose to do a half day tour to the coral reef that is about a kilometer and a half outside the shore of the town. We had been holding out for a nice sunny day to see the coral and its inhabitants in all its colorful glory. When we booked our afternoon tour things were looking good as the sun was shining although it was a bit windy. As we were getting ready to board our boat the clouds began to form though and the signs weren't quite as promising. We sailed out along with two other couples and our two guides to our first spot. In this spot the bottom was sandy and we stopped there to see stingrays. We jumped into the water and into the middle of a group of stingrays of all sizes. It was pretty amazing to see so many of them flying through the ocean amongst some other tropical fish. We also saw a large barracuda, or the silver bullet as the locals call it.

Caye Caulker er mjög vinsæll staður til þess að kafa og snorkla og fyrst við megum ekki kafa þá ákváðum við að snorkla smá í staðinn. Við völdum að fara í hálfs dags ferð að kóralrifinu sem er um það bil einn og hálfan kílómeter frá ströndinni í bænum. Við vorum búin að bíða eftir sólríkum degi svo við sæjum kóralinn og íbúana þar í allri sinni litadýrð. Þegar við bókuðum eftirmiðdagsferð þá var útlitið gott því sólin skein skært þó svo það væri smá vindur. Þegar við vorum um það bil að fara um borð í bátinn fór að þykkna yfir og útlitið var ekki alveg eins gott. Við sigldum út ásamt tveimur öðrum pörum og leiðsögumönnunum okkar tveimur að fyrsta staðnum. Þar var sandur í botninum og við stoppuðum þar til þess að sjá skötur. Við hoppuðum úr bátnum og beint í miðjan hóp af skötum í öllum stærðum. Það var magnað að sjá þær fljúga um sjóinn umkringdar öðrum hitabeltisfiskum. Við sáum líka stórann barracuda fisk, eða silfurkúluna eins og heimamenn kalla hann.

Barracuda

Stingrays/  Skötur

When we got out of the water and back on the boat after about half an hour of snorkeling the sun had gone into hiding behind a cloud and the wind therefore cooled us down pretty quickly. We wrapped ourselves in something dry and continued on to the next snorkeling spot. This time we anchored right next to the coral reef. We spent another half an hour swimming amongst the small coral "islands" looking to see as many of the colorful inhabitants as possible. There are so many different species of fish on these reefs that we quickly lost count how many species we had seen and even now we can't remember whether we have seen certain species or not. The best way to see new species was to simply lie still in the water and stare at the coral. Soon you would see different fish that you hadn't noticed before or that hadn't dared to come out while you were splashing around next to their home.

Þegar við komum aftur um borð í bátinn eftir sirka hálf tíma útí þá var sólin komin á bakvið ský og vindurinn kældi okkur ansi fljótt. Við vöfðum okkur í eitthvað þurrt og héldum áfram að næsta stað. Í þetta skiptið fleygðum við akkeri alveg við kóralrifið. Við vorum aftur í hálftíma að synda á milli lítilla "kóraleyja" að reyna að finna eins marga litríka íbúa þeirra og við gátum. Það eru svo margar tegundir af fiskum þarna að við misstum fljótt tölu á því hversu margar við höfðum séð og meira að segja núna munum við ekki alltaf hvort við höfum séð ákveðna tegund eða ekki. Besta leiðin til þess að sjá nýjar tegundir var að liggja hreyfingarlaus og stara á kóralinn. Smám saman fór maður að sjá alls konar fiska sem maður hafði ekki séð áður eða sem þorðu ekki að sýna sig á meðan maður buslaði við innganginn hjá þeim.

Source

Source 

Source

Source

Source

Source

The wind slowly picked up during our trip and after our second stop we were all really cold by the time we got back on the boat. Bjarki had also gotten sea sick from the choppy water and when he inhaled some sea water his stomach churned and he threw up in the ocean. Later, after doing some final snorkeling before we got too cold to go in again, Bjarki threw up from the boat as well. All in all a pretty eventful snorkeling trip. We bought a cheep waterproof film camera but unfortunately the cloudy sky meant that most of the pictures were too dark.

Á meðan á ferðinni stóð bætti smám saman í vindinn og þegar við komum í annað skiptið uppí bátinn þá var öllum orðið ansi kalt. Bjarki var líka orðinn sjóveikur í úfnum sjónum og þegar hann andaði að sér smá sjó þá fékk maginn nóg og hann ældi í sjóinn. Seinna, þegar við vorum búin að snorkla í þriðja og síðasta skipti, þá gubbaði Bjarki líka úr bátnum. Semsagt ansi viðburðarrík snorklferð. Við keyptum okkur ódýra vatnshelda filmuvél en því miður var lýsingin ekki sú ákjósanlegasta svo að flestar myndirnar voru of dökkar.

On the way back from the snorkeling trip/ Á leiðinni til baka úr snorklferðinni

The motto of Caye Caulker is "Go Slow" and we definitely adhered to that while we visited. We spent five days there instead of the three that we had planned, and we enjoyed every minute of it. The weather got a little windy and we got some heavy rain a couple of times but mostly we just relaxed in sunny weather, slept till noon and eat some great food at night. The lobster season is just ending right now and we must have had lobster around once a day while we were in town. Although it is still the most expensive option on most menus, you can get great lobster fairly cheap from one of the many street barbecues that line the seaside just outside the Tropic hotel. All the locals on Caye Caulker are very friendly and they are the reason for the relaxed atmosphere. The one problem we had was that someone stole Bjarki's flip-flops when we left them outside our hotel-room door to dry. The staff at the hotel couldn't really be bothered either to look through the security video to try to find them again. The answer we got was that they had looked at the tapes from the camera pointed directly at our room and seen nothing. The shoes therefore must have just vanished.

Mottóið á Caye Caulker er "Go Slow" og við fórum klárlega eftir því að meðan við vorum í heimsókn. Við vorum þar í fimm daga í staðinn fyrir þrjá eins og við höfðum ætlað og nutum hverrar mínútu. Það var svolítill vindur og það rigndi tvisvar mjög hressilega en mestallan tímann nutum við sólríkra daga, sváfum til hádegis og borðuðum góðan mat á kvöldin. Humartímabilinu er að ljúka og við fengum okkur humar að meðaltali einu sinni á dag. Þó svo humar sé það dýrasta á matseðlinum þá er hægt að fá frábæran humar mjög ódýrt á einhverjum af götugrillstöðunum sem standa við sjóinn rétt hjá Tropic hótelinu. Heimamenn á Caye Caulker eru mjög vinalegir og þess vegna er andrúmsloftið á eyjunni mjög afslappað. Eina sem angraði okkur var að einhver stal sandölunum hans Bjarka fyrir utan hótelherbergið okkar þar sem við höfðum skilið þá eftir til að þorna. Starfsfólkið á hótelinu nennti líka lítið að eyða tíma sínum í að skoða myndböndin úr öryggismyndavélunum til þess að reyna að finna þá. Svarið sem við fengum var að það hefði verið farið yfir öryggismyndavélina sem beindist beint að herberginu okkar og þau hefðu ekki séð neitt. Skórnir gufuðu semsagt bara upp.

There were definitely some interesting characters among the locals. One rastafarian attracted more attention than most, wearing palm-leaf helmets and shouting greetings to every passing tourist. Another got us to help him send some e-mails to a couple of foreign ladies, all of them that he apparently loves. There were also the rather heavy set Francine and Roger who both had street barbecues along the beach. Both can be recommended if you go to Caye Caulker, which you should.

Á eyjunni voru klárlega nokkrir mjög skemmtilegir karakterar. Einn rastafari dró að sér meiri athygli en flestir þar sem hann hrópaði kveðjur að túristunum með hjálm úr pálmalaufum. Annar fékk okkur til þess að senda fyrir sig e-mail til nokkurra útlenskra kvenna, sem hann virðist elska allar saman. Það voru líka hin frekar þéttvöxnu Francine og Roger sem áttu bæði götugrillstaði við ströndina. Það er óhætt að mæla með þeim báðum ef þú ferð til Caye Caulker, sem þú ættir klárlega að gera.

 

Our hotel/ hótelið okkar

More photos/ Fleiri myndir

Sailing on the Lake

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

 

While we were in Xela we spoke to Josue who works at Icaro tours, a travel agency that is attached to our Spanish school. We wanted some advice on what would be the best way to complete the rest of our trip in the time we have left. After speaking to him, we decided to skip going to El Salvador and instead take a different route to Honduras and to the Bay Islands. We had already decided to skip Nicaragua and also skipping El Salvador makes us feel a little better since we won't be only one country away from seeing all of Central America. We bought four shuttle trips from Josue, from Xela to Panajachel by Lago de Atitlan, a day trip to Chichicastenango, from Pana to Antigua, and then from Antigua to Copan ruins in Honduras. We had planned to take chicken buses for at least part of the way but Josue told us that the problem with them was not robberies but safety concerns with the buses themselves. They are old disused school buses who have been repainted and there are no safety checks on them whatsoever. To make matters worse the drivers are always racing to get to their destination as quickly as possible and therefore drive like maniacs. So we'll save the chicken buses for some short trips on pretty flat ground.

Á meðan við vorum í Xela spjölluðum við við Josue sem vinnur hjá Icaro tours, ferðaskrifstofu sem er tengd spænskuskólanum okkar. Okkar vantaði ráð varðandi hvernig væri best að ljúka ferðalaginu okkar á þeim tíma sem við höfum til umráða. Eftir að hafa talað við hann ákváðum við að sleppa El Salvador og fara þess í stað aðra leið til Hondúras og út á Flóaeyjarnar. Við vorum búin að ákveða að sleppa Nicaragua og það að sleppa El Salvador lætur okkur líða örlítið betur því nú erum við ekki lengur einu landi frá því að sjá alla Mið-Ameríku. Við keyptum fjórar skutluferðir hjá Josue, frá Xela til Panajachel við Lago de Atitlan, dagsferð til Chichicastenango, frá Pana til Antigua og svo frá Antigua að Copan rústunum í Hondúras. Við ætluðum að taka kjúklingarútur að minnsta kosti hluta af leiðinni en Josue sagði okkur að vandamálið við þær væru ekki rán heldur skortur á öryggi á rútunum sjálfum. Þetta eru gamlar skólarútur sem er búið að mála upp á nýtt og það er ekkert eftirlit með öryggisatriðum á þeim. Til að bæta gráu ofan á svart þá eru bílstjórarnir alltaf að flýta sér á áfangastað og keyra þessvegna vægast sagt glannalega. Við ákváðum þess vegna að geyma það að ferðast með þeim þangað til í styttri ferðum á flatlendi.

 

The first shuttle picked us up at our house in Xela on friday afternoon and took us to Panajachel. The busride was very interesting as we snaked our way along the highlands of Guatemala past massive mudslides that had turned big sections of the four lane motorway into a normal two lane road. It is kind of strange in a country where unemployment is close to fifty percent that we didn't see a single person actually working on clearing the roads. All along the drive we also saw numerous pickup trucks with people standing on the back. Sometimes as many as fifteen people on each truck.

Fyrsta skutlan okkur sótti okkur á heimilið í Xela á föstudagseftirmiðdegi og fór með okkur til Panajachel. Ferðalagið var frekar áhugavert þar sem við hlykkjuðumst um hálendi Guatemala framhjá risaaurskriðum sem breyttu fjögurra akreina hraðbraut í venjulegan tveggja akreina veg. Það er svolítið undarlegt í landi þar sem er næstum fimmtíu prósent atvinnuleysi að við sáum aldrei neinn vinna í því að hreinsa vegina. Alla leiðina sáum við líka pallbíla með fulla palla af fólki. Stundum stóðu örugglega fimmtán manns aftan á einum pallbíl.

We reached Panajachel just before it really started to get dark and only just caught the last boat to San Marcos where we had planned to stay. We had read and been told by Josue that it was the most beautiful place on the lake, although it might be very quiet. It quickly got very dark on the half hour boat trip and by the time we reached San Marcos it was absolutely pitch black. When we stepped onto the small dock we saw a narrow, sparsely lit path leading into what seemed like jungle. We had the name of a hostel in mind and when a couple of young boys offered to take us there we agreed. The boys told us their names were Josep and Charlie and surprisingly they spoke some English. As they led us along the path further inland thoughts started creeping into our heads that these two ten year olds might just be leading us to someone who would rob us. We had definitely read too many warning tales since they were walking us straight to the hostel when we bumped into a man they were familiar with who turned out to be the owner of the Paco Real hotel. We decided to check out his hotel first and ended up getting a room there, never making it to the other hostel we had planned to stay.

Við komum til Panajachel rétt áður en fór að dimma fyrir alvöru og rétt náðum síðasta bátnum til San Marcos þar sem við ætluðum að gista. Við höfðum lesið og Josue hafði sagt okkur að það væri fallegasti staðurinn við vatnið, en það gæti kannski verið svolítið mikið rólegt. Það dimmdi mjög fljótt á hálftíma bátsferðinni og þegar við komum til San Marcos þá var komið niðamyrkur. Þar sem við stigum upp á litla bryggju sáum við mjóann, illa upplýstann göngustíg sem lá inní eitthvað sem virtist bara vera frumskógur. Við vorum með eitt ákveðið hostel í huga og þegar það komu til okkar tveir ungir drengir og buðust til þess að fylgja okkur þangað þá féllumst við á það. Strákarnir sögðust heita Josep og Charlie og merkilegt nokk þá töluðu þeir örlitla ensku. Þar sem þeir leiddu okkur upp stiginn lengra inn í skóginn þá læddist að okkur sá grunur að þessir tveir tíu ára guttar væru að leiða okkur beint til einhvers sem myndi ræna okkur. Við vorum greinilega búin að lesa of mikið af slæmum reynslusögum því þeir voru á leið með okkur beint að hostelinu þegar við rákumst á mann sem þekkti til þeirra og reyndist vera eigandi Paco Real hótelsins. Við ákváðum að kíkja á hótelið hans og enduðum á því að taka herbergi þar, við komumst aldrei á hitt hostelið sem við ætluðum að gista á.

We stayed for three nights at Paco Real and became good friends with Frank, the owner, and some of the other guests. San Marcos is a very beautiful and extremely quiet place that is mostly frequented by those interested in spiritual matters. There is a place there called Las Piramides that offers courses on meditation, enlightenment, yoga, massage, and other related stuff. San Marcos is actually home to around three thousand people although it feels much smaller. We took a walk around the centre of town that only took about fifteen minutes.

Við gistum þrjár nætur á Paco Real og urðum góðir kunningjar Franks, hóteleigandans, og sumra hinna gestanna. San Marcos er mjög fallegur og mjög rólegur staður sem er aðallega heimsóttur af fólki með áhuga á andlegum málefnum. Það er staður þar sem heitir Las Piramides þar sem er hægt að læra um hugleiðslu, jóga, nudd og annað því tengt. í San Marcos búa reyndar um það bil þrjú þúsund manns en okkur leið eins og staðurinn væri miklu minni. Við röltum um miðjann bæinn og það tók okkur bara fimmtán mínútur. 

Frank & Bjarki

Paco Real

We also took the ten minute boat ride across the lake to San Pedro, a much larger town where there is more activity. We spent an afternoon there and it felt much like any small town that depends highly on tourists for survival. Everywhere, especially along the water, there were bars, tour agencies, and souvenir stores. We also took a Tuc-Tuc ride up into the hills above the town where we got a great view of the lake. There are several villages scattered around the lakes and each one of them has a predominantly indigenous Mayan population. Traditionally these villages are so isolated that there are five languages spoken around the lake. Cachikel is the language spoken in San Marcos and in the streets and on the boats we hardly ever heard Spanish except when spoken by tourists.

Við sigldum líka tíu mínútur yfir vatnið til San Pedro, mun stærri bæjar þar sem er meira á seyði. Við eyddum eftirmiðdegi þar og leið eins og í mörgum litlum bæjum sem lifa að mestu á túrisma. Allsstaðar, sérstaklega meðfram vatninu, voru barir, ferðaskrifstofur og minjagripabúðir. Við fórum líka í Tuc-Tuc ferð upp í hæðirnar fyrir ofan bæinn þaðan sem við fengum frábært útsýni yfir vatnið. Það eru fjölmörg þorp á víð og dreif við vatnið og flestir íbúar í þeim öllum eru innfæddir Mayar. Þessi þorp hafa hingað til alltaf verið svo einangruð að það eru töluð fimm mismunandi tungumál við vatnið. Cachikel er tungumálið sem er talað í San Marcos og á götunum og í bátunum heyrðum við næstum aldrei spænsku nema þá hjá túristum.

In a tuc tuc/ Í tuc tuc

Tuc tuc

We occasionally got a little wet on the boat trips/ Stundum blotnaði maður aðeins í bátsferðunum

The dock in San Marcos/ Bryggjan í San Marcos

On the sunday we took a boat at seven o'clock in the morning back to Pana, which is the largest town around the lake and also the one most dominated by tourism. From there we took a shuttle to Chichicastenango, a town about thirty seven kilometers away from Pana. The ride took about an hour and a half because the route is very hilly and the roads therefore winding. Chichicastenango is a mountain town famous for its weekly market and of course its Mayan religious activities like other mountain towns in the area. The market is a huge tourist attraction and they were never hard to spot amongst the tiny Mayans in their colourful traditional dress. The market is both a fruit, vegetable, and meat market for the locals and an arts and crafts market for the tourists. The colours and the sounds of the market were fascinating although the vendors can be a little pushy and we eventually got pretty tired of saying "no gracias" every thirty seconds.

Á sunnudeginum tókum við bát klukkan sjö um morguninn aftur til Pana, sem er stærsti bærinn við vatnið og líka sá sem er mest undirlagður af ferðamönnum. Þaðan tókum við skutlu til Chichicastenango, bæjar sem er sirka þrjátíu og sjö kílómetra frá Pana. Ferðin tók um það bil einn og hálfan tíma vegna þess að leiðin er mjög hæðótt og vegurinn þar af leiðandi hlykkjóttur. Chichicastenango er fjallaþorp sem er frægt fyrir vikulegan markað og svo auðvitað fyrir trúarathafnir Mayanna eins og önnur fjallaþorp á þessu svæði. Markaðurinn er mjög vinsæll hjá túristum og það var aldrei erfitt að koma auga á þá innan um lágvaxna Mayana í litríkum hefðbundnum klæðum. Markaðurinn er bæði ávaxta-, grænmetis- og kjötmarkaður fyrir heimamenn og svo handverksmarkaður fyrir túristana. Litirnir og hljóðin á markaðnum voru heillandi þó svo sölumennirnir geti verið svolítið ýtnir og við höfum á endanum fengið leið á því að segja "no gracias" á þrjátíu sekúndna fresti.

The church steps are the holiest part of the church for the Mayans and tourist shouldn't enter the church through the front door or sit on the steps/ Kirkjutröppurnar eru heilagasti staður kirkjunnar fyrir Mayana og eiga ferðamenn hvorki að ganga inn um aðaldyr kirkjunnar né setjast á tröppurnar.

Once again one of the most memorable things about a place will be the people we met there. The hotel owner at Paco Real was a great host and a friendly guy. We chatted with Frank a lot while we relaxed at the hotel and even went out to dinner with him and another guest on sunday night. He only took over the hotel in June of this year and has renovated a lot since then. Before that he lived in Nicaragua but had enough and decided he was up for another challenge, having never run a hotel before. We definitely enjoyed meeting him and can recommend Paco Real.

Enn einu sinni verður eitt af því eftirminnilegasta við einhvern stað fólkið sem við hittum þar. Hótelstjórinn á Paco Real var frábær gestgjafi og vinalegur náungi. Við spjölluðum helling við Frank á meðan við slöppuðum af á hótelinu og fórum meira að segja með honum og öðrum gesti út að borða á sunnudagskvöldið. Hann tók við hótelinu í júní á þessu ári og er búinn að endurnýja það helling síðan. Þar á undan bjó hann í Nicaragua en fékk nóg af því og var tilbúinn í nýja áskorun, enda hefur hann aldrei rekið hótel áður. Við nutum þess klárlega að hitta hann og getum mælt með Paco Real.

More photos from Lago de Atitlán/ Fleiri myndir frá Lago de Atitlán
More photos from Chichi/ Fleiri myndir frá Chichi