Little America

Playa del Carmen is only an hour along the coast from Tulum. We took a first class bus, meaning air-conditioning and a movie (albeit in Spanish), since it was only two dollars more and it saved us waiting an hour for the next one. As we entered Playa we started to realize that we were now entering the most American-influenced area in Mexico. McDonalds and Wal-Mart signs passed by the bus windows and even the local signs were in English. Even our hostel, the Playa, was across the street from a Wal-Mart store. The hostel was great though. We got a private room on the second floor, only accessible by a bamboo platform that Arna wasn't all that keen on. There was a massive common area and a great kitchen where we cooked our catch of the day from Wal-Mart.

Playa del Carmen er bara í klukkutíma fjarlægð frá Tulum. Við tókum fyrsta flokks rútu á milli, sem þýddi loftkælingu og og bíómynd (reyndar á spænsku), þar sem það kostaði bara tvö hundruð krónum meira og sparaði okkur klukkutíma bið eftir ódýrari rútu. Þegar við komum inn í Playa þá áttuðum við okkur á því að við værum komin á þann hluta Mexíkó sem er undir mestum áhrifum frá Bandaríkjunum. McDonalds og Wal-Mart skilti þutu framhjá rútunni og meira að segja heimagerð skilti voru öll á ensku. Það var meira að segja Wal-Mart verslun hinum megin við götuna frá Playa hostelinu þar semvið gistum. Hostelið var samt frábært. Við fengum okkar eigin herbergi á annari hæð. Þangað var bara hægt að komast eftir stigapalli úr bambus sem Örnu fannst síður en svo traustvekjandi. Þarna var líka stórt samverusvæði og frábært eldhús þar sem við gátum eldað bráð dagsins úr Wal-Mart.

Christmas is coming to Central America/Jólin að koma í Mið-Ameríku

The pace of our travels had slowed down significantly by this time. We slept late every day and didn't really do much while in Playa. Some days we strolled along the beach or along the pedestrian street at the heart of town. There wasn't really much to see though except for a beach that could have been anywhere and endless souvenir stores with a peppering of international chains. We did take advantage of the good weather on the beach and bought ourselves a tennis set since we are way to impatient to lie for a long time and just sunbathe. After some tough tennis we also treated ourselves to a massage on the beach in the slight afternoon breeze.

Á þessum tímapunkti hafði dregið verulega úr hraðanum á ferðalaginu okkar. Við sváfum út á hverjum degi og gerðum svo sem ekki mikið af merkilegum hlutum á meðan við stoppuðum í Playa. Suma daga röltum við eftir ströndinni eða spókuðum okkur á göngugötunni í miðbænum. Í Playa er svo sem ekki mikið að sjá nema strönd sem gat verið hvar sem er, endalausar lengjur af minjagripabúðum og inn á milli leyndust útibú af alþjóðlegum keðjubúðum. Við nutum góða veðursins á ströndinni og keyptum okkur tennis sett því við erum alltof óþolinmóð til þess að liggja lengi kyrr og sóla okkur. Eftir einn strembinn tennisleik þá leyfðum við okkur að splæsa í nudd og slökun í eftirmiðdagsgolunni á ströndinni.

We stayed three whole days in Playa del Carmen and at the end of our second day a couple of Icelandic girls checked into our hostel. These were the first Icelanders we had bumped into on our trip, less than a week before we left Central America. The girls, Ragnheiður and Hildur, are salsa dancing enthusiasts who had been traveling for a couple of months, making their way from Puerto Rico to Cuba via Costa Rica, Honduras, Guatemala, and Mexico. It was fun to meet them and we had a chuckle sharing travel stories and experiences, especially since they had visited many of the same places as us.

Við stoppuðum í þrjá heila daga í Playa del Carmen og í lok dags númer tvö þá komu tvær íslenskar stelpur á hostelið. Þetta voru fyrstu Íslendingarnir sem við rekumst á í allri ferðinni, tæpri viku áður en við yfirgefum Mið-Ameríku. Stelpurnar tvær, Ragnheiður og Hildur, eru miklar áhugamanneskjur um salsadans og voru búnar að vera á ferðalagi í tvo mánuði á leið sinni frá Puerto Rico til Kúbu, með viðkomu í Kosta Ríka, Hondúras, Guatemala og Mexíkó. Það var gaman að hitta þær og við gátum hlegið að ferðasögum hvers annars, sérstaklega þar sem þær voru búnar að heimsækja mikið af sömu stöðum og við.

The final country

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

On Sunday morning we checked out of Dona Goya's and took a tuc-tuc to the bus terminal in Santa Elena. There we jumped on a minibus heading for the border with Belize. A few more people got on the bus and then we set off, pretty surprised that the driver left before we had packed the bus full. We soon found out why that was as he stopped again on a crowded market street in the centre of Santa Elena where every free space on the bus was filled with passengers. When we finally got going we were packed into that bus like sardines so our toes soon got numb. The journey on the minibus took two hours until we reached Melchor de Mencos on the border with Belize. People had been getting on and off during the entire trip so thankfully had been able to move our limbs once and twice to avoid all of them falling asleep. We then walked across a bridge where we checked through Guatemalan immigration and then into Belize, our last "new" country of the trip. From Belizean immigration we took a taxi for twenty minutes into the town of San Ignacio, also known as Cayo.

Á sunnudagsmorgun tékkuðum við okkur út af Dona Goya og tókum tuc-tuc að rútustöðinni í Santa Elena. Þar stukkum við um borð í minibus sem var á leið að landamærunum við Belize. Það komu nokkrir fleiri um borð og svo lögðum við í hann og það kom okkur dálítið á óvart að bílstjórinn skyldi leggja af stað áður en bíllinn væri orðinn þéttsetinn. Við komumst fljótt að því hvers vegna það var því við stoppuðum aftur á troðnum markaði í miðborg Santa Elena þar sem bíllinn var troðfylltur af farþegum. Þegar við lögðum loks af stað aftur þá vorum við pökkuð eins og sardínur í dós svo við misstum fljótt tilfinningu í tánum. Ferðin í minibusinum tók tvo tíma þar til við komum til Melchor de Mencos á landamærunum Belize. Fólk fór í og úr bílnum alla leiðina svo við gátum hreyft okkur örlítið öðru hverju og fengið smá blóð í útlimina. Við röltum svo yfir eina brú þar sem við fórum í gegnum vegabréfaskoðun, fyrst út úr Guatemala og svo inn í Belize, síðasta "nýja" landið í ferðinni. Frá vegabréfaskoðuninni í Belize tókum við svo leigubíl tuttugu mínútna leið til bæjarins San Ignacio, líka þekktur sem Cayo.

Santa Elena

San Ignacio and its twin town Santa Elena are situated on either sides of the Macal river, connected by Belize's only suspension bridge. For us, San Ignacio was mostly a stopover on the way to the Caribbean coast. We found a nice little guest house in the home of a Belizean family and stayed there a couple of nights. There are plenty of tourist activities available, such as caving trips and Mayan ruins, but they were expensive and the ruins probably couldn't compare with Tikal. The town is fairly pretty, set in the midst of hilly, green countryside on both sides of the river. The biggest change when we got to Belize is speaking English again. We hadn't realized before our trip that Belize was an english-speaking country and had simply assumed that all the countries in the region were spanish-speaking. The mix of races and cultures is more eclectic in Belize than in Guatemala, Honduras, and Mexico. Another thing that immediately struck us is how much cleaner everything is. Gone are the piles of trash by every roadside and instead there are signs encouraging the locals to keep their environment clean. It was a pleasure to see the difference.

San Ignacio og tvíburabærinn Santa Elena standa sitthvorum megin við Macal ánna og á milli er eina hengibrúin í Belize. Við notuðum San Ignacio mestmegnis sem stoppistöð á leiðinni að Karabíska hafinu.  Við fundum okkur lítið gistiheimili heima hjá Belizískri fjölskyldu og gistum þar í tvær nætur. Það er nóg að gera fyrir túrista á þessu svæði, svo sem hellaferðir Mayarústir, en það var allt saman mjög dýrt og rústirnar sennilega ekki merkilegar í samanburði við Tikal. Bærinn er þó nokkuð fallegur þar sem hann stendur á milli grænna hæða sem eru báðum megin við ána. Mesta aðlögunin við að koma til Belize var að byrja að tala aftur ensku. Við höfðum ekki gert okkur grein fyrir því áður en við fórum í þessa ferð að Belize er enskumælandi land og gerðum hreinlega ráð fyrir því að þar væri töluð spænska eins og alls staðar í kring. Blandan af kynþáttum og menningum er fjölbreyttari í Belize en í Guatemala, Honduras og Mexíkó. Eitt annað vakti strax athygli okkar og það er hversu mikið hreinna allt er. Hvergi sjást hrúgur af rusli í vegarkantinum og í staðin eru skilti sem hvetja heimamenn til þess að hugsa vel um umhverfi sitt. Það var ánægjulegt að sjá þennan mun.

More photos from Cayo/ Fleiri myndir frá Cayo

Rowing on the River

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Livingston lies at the estuary of the Rio Dulce river where it runs into the Caribbean. On Tuesday morning we hopped aboard a small boat and headed up river on a cruise that would eventually land us in the town of Rio Dulce. The first part of the river is probably the most beautiful since it is narrow with tree-covered limestone cliffs on both sides. After about forty five minutes we took a little detour into a small canal where we docked at a spot where hot water pours into the river. A small wall has been erected in the water to create a hot pool to bathe in. We skipped the bathing since our stop was only fifteen minutes but Bjarki took the chance to soak his feet in pleasantly hot water. After this short stop we continued further up river, pausing along the way to take in some of the nicer areas, such as a large area covered with waterlilies. As we continued upstream the river eventually widened out into a part called El Golfete, where it is more like a large lake than a river. When we had crossed El Golfete we reached the village of Rio Dulce. In this area there are endless yachts and sailboats, docked to seek shelter from the hurricane season in the Caribbean.

Livingston er við ósinn á Rio Dulce ánni þar sem hún rennur út í Karabíska hafið. Á þriðjudagsmorgun stukkum við um boð í lítinn bát og héldum upp ána í átt að Rio Dulce þorpinu. Fyrsti hluti ánnar var líklega sá fallegasti því á þessum kafla er hún mjó og skógi vaxnir kalksteinsklettar á báðar hendur. Eftir um það bil fjörutíu og fimm mínútur tókum við smá útúrdúr inn lítinn læk þar sem við lögðum við bryggju þar sem heitt vatn rennur í ána. Þar var búið að byggja lítinn vegg ofaní vatninu og mynda þannig heitan pott til þess að baða sig. Við slepptum því að dýfa okkur alveg ofaní þar sem við stoppuðum bara í korter en Bjarki nýtti tækifærið og fékk sér fótabað í þægilega heitu vatninu. Eftir þetta stutta stopp á héldum við áfram upp ána og komum við á nokkrum fallegum stöðum, eins og þar sem stórt svæði var þakið vatnaliljum. Enn lengra uppeftir ánni breikkaði hún út í hluta sem kallast El Golfete þar sem hún er meira eins og stórt vatn en á. Við hinn endann á El Golfete komum við að Rio Dulce þorpinu. Á þessu svæði er endalaust af snekkjum og seglskútum sem liggja við akkeri til þess að fá skjól fyrir fellibyljatímanum í Karabíska hafinu.

The hot pool in Rio Dulce/ Heita laugin í Rio Dulce

We had read about a hostel a short trip away from the town and asked about it on the dock in Rio Dulce. They radio'd Casa Perico who sent a boat to pick us up and take us five minutes back the way we came. The hostel is a series of thatch-roofed cabins next to a small inlet about two hundred metres away from the main river. Since it is not next to the open space of the river we really had the feeling we were in the middle of a jungle, albeit with a good restaurant and wifi. We got a second floor room in the main cabin with nothing between ourselves and the jungle outside except the mosquito net covering our bed. These houses have almost no walls on the bottom floor and the windows on the top floor are gaps in the roof that are not covered at all. They are just big thatch roofs covering a wooden platform that sits on pillars above the marshy forest ground. One evening the staff at the hotel called us to show us a snake they had killed next to one of the raised wooden pathways that connect the cabins. The snake was small and black with red streaks. According to the staff, if it bites you and you don't get to a doctor very quickly, it will kill you. Fortunately we never saw one alive.

Við höfðum lesið um hostel sem var stuttan spöl frá þorpinu og spurðum um það á bryggjunni í Rio Dulce. Þeir höfðu samband við Casa Perico í gegnum talstöð og hostelið sendi bát til þess að sækja okkur og sigla með okkur fimm mínútur til baka þaðan sem við komum. Hostelið er hópur af kofum með stráþaki sem standa við lítið útskot um það bil tvö hundruð metra frá sjálfri ánni. Þar sem að það stendur ekki við opið svæði eins og ánna þá leið okkur eins og við værum inní miðjum frumskógi, reyndar með veitingastað og þráðlaust net. Við fengum herbergi á annari hæð í aðalkofanum þar sem ekkert var á milli okkar og frumskógarins nema moskítónet yfir rúminu. Það eru næstum engir veggir á neðri hæðinni og gluggarnir á efri hæðinni eru í raun bara göt á þakinu með engu gleri fyrir. Þau eru í raun bara stór stráþök yfir viðarpöllum sem standa á stultum fyrir ofan blautan frumskógarjarðveginn. Eitt kvöldið kölluðu tveir starfsmenn á hótelinu í okkur og sýndu okkur snák sem þeir höfðu drepið við hliðina á einum hækkuðum viðarpallinum sem tengja saman kofana. Snákurinn var lítill og svartur með rauðum flekkjum. Starfsmennirnir sögðu okkur að ef hann biti mann og maður komist ekki til læknis mjög fljótt, þá gæti maður dáið. Sem betur fer sáum við engan lifandi snák. 

Source

People doing laundry in Rio Dulce/ Fólk að þvo þvott í Rio Dulce

Our Room/ Herbergið okkar. Source

The hostel had canoes, kayaks, and little rowboats that were free for guests to use. Our first day we took out one the little rowboat and paddled out to the main river. Casa Perico owns a floating dock just outside the inlet where we took a breather, sunbathed, and took a refreshing dip in the river. It almost felt too nice to be true. When we got back to the hostel and Arna stepped out of the boat and onto the dock, Bjarki happened to be leaning the wrong way and flooded the boat, almost sinking it. Arna couldn't stop laughing while Bjarki frantically tried to stop the boat from tipping over. The second day we also went for a little trip on the river but this time opted for a flat ocean kayak. We quickly learned that this is a much faster form of transport and we managed to explore more of the river than the day before. Sunbathing on a canoe in the middle of a river with forests on all sides was definitely a moment to savour.

Á hostelinu voru kanóar, kajakar og litlir árabátar sem gestir gátu notað eins og þeim sýndist. Fyrsta daginn fórum við á árabát í smá róðratúr út á sjálfa ánna. Casa Perico á flotbryggju sem er rétt fyrir utan útskotið þar sem hostelið er og þar tókum við okkur pásu, fórum í sólbað og fengum okkur hressandi sundsprett í ánni. Þetta var næstum of notalegt til að vera satt. Þegar við komum aftur að hostelinu og Arna steig uppúr bátnum þá var Bjarki einmitt að halla sér í vitlausa átt og það flæddi upp í bátinn sem sökk næstum því. Arna fékk hláturskast á mean Bjarki spriklaði eins og fiskur á þurru landi til að reyna að koma í veg fyrir að bátnum hvolfdi. Daginn eftir fórum við líka út á ána en í þetta skipti völdum við flatann sjókajak. Við komumst fljótt að því að hann var miklu hraðskreiðari og við náðum að skoða mikið meira af ánni en daginn áður. Að liggja í sólbaði á kanó útí miðri á með skóg allt um kring var svo sannarlega yndisleg stund.

The day we left Casa Perico after three sunny days and quiet nights, it started to rain heavily and the water in the little inlet turned a muddy brown colour. It seems that we get the most rain on our trip on the days we are traveling. If we need to get some rain then those are probably the best days.

Daginn sem við fórum frá Casa Perico eftir þrjá sólríka daga og þrjár rólegar nætur þá byrjaði að hellirigna og vatnið í útskotinu varð brúnt eins og leðja á litinn. Það virðist vera þannig að mest öll rigning sem við fáum í þessari ferð kemur á þeim dögum þegar við erum að ferðast milli staða. Ef það verður að vera einhver rigning þá eru það sennilega bestu dagarnir.

More photos/ fleiri myndir

Traveling in the rain

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We left Utila on Thursaday afternoon just as it started to rain again. A sea-sickness tablet and staring straight ahead at the horizon for the entire hour meant Bjarki managed not to throw up before we made landfall again in La Ceiba. La Ceiba greeted us once more with grey skies and showers meaning that once we had checked into the Banana Republic hostel we just felt like taking a nap. That night we grabbed some dinner at a local barbecue place, but it didn't really live up to our friend on Utila. The staff at the hostel was not really friendly and worse still when we were going to sleep just after eleven a staff member came into the dorm at five minute intervals to get something from a storage room next to our bed. Every time he came in he turned on the light and spent about ten minutes fiddling with a padlock on the door before dragging open an incredibly noisy door. It is the first time on the entire trip when we have had any problem sleeping in a dorm. All in all, La Ceiba didn't make the best impression.
The morning after we got up bright and early, cooked ourselves delicious bacon for breakfast and then grabbed a taxi to the La Ceiba bus station. When we got there we had hardly stepped out of the taxi when about four men ran up and asked if we were going to San Pedro Sula. When we said we were they hurried us along so we could get a ticket for a bus that was leaving any minute. When we did get on the bus, all our hurrying had gotten us was a twenty minute wait on the bus before it eventually got going. Amazing how people here are always stressed out and acting like everything needs to be done in a hurry but nothing ever actually happens quickly.
After a four hour bus trip to San Pedro Sula we reached the main bus station where a staff member walked us to our next bus, going to Puerto Cortes. Of course we were hurried onto this bus as well as if we were just missing it and then waited while the bus slowly filled up in the next fifteen minutes. The bus was a direct bus, which apparently to Hondurans means that it only stops at every other intersection to pick up or drop off passengers instead of every single one. Just outside Puerto Cortes we had to jump of the bus, this time in a legitimate hurry as the bus for Omoa was waiting for us across the street. As soon as we had flung ourselves and our bags in through the back door the bus took off. About half an hour later we were dropped us off outside Roli's Place hostel in Omoa, our stop for the night.

Við fórum frá Utila á fimmtudagseftirmiðdegi rétt eftir að það byrjaði enn og aftur að rigna. Sjóveikistafla og það að stara beint áfram á sjóndeildarhringinn í heilan klukkutíma þýddi það að Bjarki ældi ekki áður en við náðum landi í La Ceiba. La Ceiba tók á móti okkur undir gráum himni og í rigningarskúr og við lögðum okkur þess vegna bara þegar við vorum komin á Banana Republic hostelið. Um kvöldið fengum við okkur kvöldmat á grillstað í nágrenninu, en hann var ekki alveg jafn góður og hjá vinkonu okkar á Utila. Starfsfólkið á hostelinu var ekki beint vingjarnlegt og enn verra var að þegar við vorum farin að sofa rétt eftir ellefu þá kom einn starfsmaðurinn inn í sameiginlega svefnrýmið á fimm mínútna fresti til þess að ná í eitthvað úr geymslu sem var alveg við rúmið okkar. Í hvert skipti þá kveikti hann ljósið og eyddi svo tíu mínútum í að fikta í hengilásnum á herberginu þar til hann gat opnað ótrúlega háværa hurðina. Þetta er í fyrsta skipti í allri ferðinni sem okkur hefur gengið erfiðlega að sofa í svona sameiginlegu svefnrými. Við komum ekki til með að eiga góðar minningar frá La Ceiba.
Við fórum eldsnemma á fætur daginn eftir, elduðum okkur ljúffengt beikon í morgunmat og tókum svo leigubíl á rútustöðina í La Ceiba. Þegar þangað var komið þá stukku um það bil fjórir menn að bílnum áður en við komumst með báða fætur út og spurðu okkur hvort við værum að fara til San Pedro Sula. Þegar við sögðum svo vera þá ráku þeir án afláts á eftir okkur svo við drifum okkur að fá okkur miða í rútu sem átti að fara á hverri stundu. Þegar við stigum um borð í rútuna kom í ljós að það að drífa sig sá bara til þess að við fengum að bíða í tuttugu mínútur í rútunni áður en hún fór loksins af stað. Það er ótrúlegt hvað fólk hérna er alltaf stressað og lætur eins og allt þurfi að gerast í hvelli en reyndin er sú að flest gerist alls ekki með hraði.
Við komum á aðalrútustöðina í San Pedro Sula eftir fjögurra tíma rútuferð og þar hjálpaði starfsmaður okkur að finna næstu rútu til Puerto Cortes. Okkur var auðvitað sagt að drífa okkur um borð í rútuna eins og við værum alveg að missa af henni og biðum svo á meðan rútan fylltist smám saman næsta korterið. Rútan átti að fara beint á áfangastað, sem í Hondúras þýðir það að hún stoppar bara á öðru hverju götuhorni en ekki hverju einasta til þess að taka uppí farþega eða hleypa þeim út. Rétt fyrir utan Puerto Cortes var okkur hent út úr rútunni og starfsmaður hljóp með okkur yfir götuna svo að við myndum ná rútunni til Omoa sem var hinum megin við götuna. Um leið og við höfðum hent okkur og bakpokunum inn um afturdyrnar þá rúllaði rútan af stað. Hálftíma seinna var okkur hleypt út fyrir utan Roli's Place hostelið í Omoa, gististað okkar það kvöldið.

Omoa

Roli's Place has bikes that guests can use for sightseeing in the village during the day and we took full advantage. The village is a pleasant caribbean town where kids fished off the pier as some tourists were getting dragged along the ocean on an inflatable banana. You can feel the atmosphere getting more relaxed as soon as there are fewer tourists and the sun shines a little on the Caribbean. We cycled around town, changed some dollars into lempiras since the town has no ATM and eventually headed back to the hostel. Omoa was not an exciting place and in a half hour we managed to see most of the town. There were two guys from England and Switzerland staying at the hostel along with the two of us. They had arrived separately in Omoa and were enjoying the relaxed atmosphere in the town and at Roli's Place. We sat with them into the night, swapping stories from the road and learning a little bit about everyone's homeland.

Gestir á Roli´s Place geta fengið lánuð hjól til þess að skoða sig um í þorpinu og við nýttum okkur það til fulls. Þetta er lítið og notalegt þorp við Karabíska hafið þar sem börn voru niðri á bryggju að veiða á meðan það var verið að draga túrista framhjá á uppblásnum banana. Um leið og túristunum fækkar og maður getur séð sólina skína á Karabíska hafið þá er andrúmsloftið áþreifanlega afslappaðra. Við hjóluðum um bæinn, skiptum nokkrum dollurum í lempírur því enginn hraðbanki er í bænum og fórum svo aftur á hostelið. Omoa er ekki mjög spennandi staður og á hálftíma náðum við að sjá mest allt sem var að sjá. Á hostelinu voru tveir strákar frá Englandi og Sviss, einu gestirnir fyrir utan okkur. Þeir komu til Omoa í sitthvoru lagi og voru að njóta þægilegs andrúmsloftsins í þorpinu og á Roli's. Við sátum langt fram á kvöld og skiptumst á ferðasögum við þá og spjölluðum um heimalöndin.

Omoa

When we woke up on Saturday the heavens had opened up and it was pouring. We packed our stuff and were going to wait until there was a slight break in the rain when Roli told us that a hurricane was forming off the coast of Nicaragua and would be heading our way in the coming hours. He said we should hurry to the Guatemalan border since boat service that we needed near the border might be affected if it kept raining for a while. So we set off in the pouring rain and despite rain ponchos and umbrellas we were soaked by the time we reached the bus stop on the main road. We waited there for about twenty minutes and then got on another bus heading for the border. We hardly saw anything of the way since the rain didn't let up until just as we were being dropped off at the border.
At the border we met a Canadian named Sandy heading in the same direction and we decided to carry on together. From where the bus dropped us off and we got a bite to eat we had to walk a short distance to Honduran passport control and then across the border. We then took a minibus for about two dollars to where a bridge had collapsed and we had to cross the river by boat. We had to pay another two dollars for the fifty metre boat ride. Also on the boat were a few locals but it appeared to us that they weren't paying anything. In Guatemala it seems that it is commonplace that tourists pay a higher price for all kinds of services, thereby paying for the locals as well. The bridge collapsed about two months ago and will not be fixed until sometime in November, after the end of the rainy season. On the other side, after eventually making the treacherous climb back onto the road, we were rushed onto another minibus, where we then waited for about twenty minutes as passengers slowly filed on. Finally we paid two and a half dollars for the minibus ride from the collapsed bridge to Puerto Barrios, stopping on the way to get our passports stamped by Guatemalan immigration about five kilometres from the border.

Þegar við vöknuðum á laugardeginum þá var komin hellidemba. Við pökkuðum saman og ætluðum að bíða eftir að það stytti örlítið upp þegar Roli sagði okkur að það væri fellibylur að myndast fyrir utan Níkaragúa sem væri síðan á leiðinni í átt til okkar á næstu klukkutímum. Hann sagði okkur að við ættum að drífa okkur að landamærunum við Guatemala því bátsferðirnar sem við þyrftum að taka gætu legið niðri ef það héldi áfram að rigna. Þannig að við lögðum af stað í grenjandi rigningu og þrátt fyrir regnslár og regnhlífar þá vorum við orðin rennandi blaut þegar við komumst á rútustöðina við þjóðveginn. Við biðum þar í sirka tuttugu mínútur og tókum svo rútu í átt að landamærunum. Við sáum nú ekki mikið á leiðinni því það stytti ekki upp fyrr en rétt um það bil þegar við stigum út úr rútunni við landamærin.

Við landamærin hittum við Kanadabúa sem heitir Sandy sem var á sömu leið og við þannig að við ákváðum að vera í samfloti. Þaðan sem okkur var hleypt úr rútunni og við fengum okkur að borða þá þurftum við að labba stuttan spöl að vegabréfaeftirliti Hondúras og svo yfir landamærin. Þaðan tókum við minibus fyrir tvö hundruð kall að brú sem hafði hrunið og þá á urðum við að fara yfir í bát. Þessi fimmtíu metra bátsferð kostaði okkur aðrar tvö hundruð krónur. Um borð voru líka nokkrir heimamenn en okkur sýndust þeir ekki borga neitt. Í Guatemala virðist það vera algengt að túristar borgi hærra verð fyrir alls konar þjónustu og borgi þarmeð fyrir heimamenn líka. Brúin hrundi fyrir tveimur mánuðum og það verður ekki gert við hana fyrr en einhvern tíman í nóvember, eftir að regntímabilinu er lokið. Hinum megin við ána, eftir að hafa klifið aftur upp á veginn, þá var rekið á eftir okkur að setjast um borð í næsta minibus, þar sem við biðum svo í tuttugum mínútur eftir að fleiri farþegar kæmu smám saman um borð. Við borguðum svo annan tvö hundruð og fimmtíu kall fyrir minibus frá brúnni að Puerto Barrios og stoppuðum á leiðinni til þess að fá stimpil frá vegabréfaeftirlitinu í Guatemala, um það bil fimm kílómetra frá landamærunum.

We had to climb up these sandbags to get back up on the bride after our boatride/ 
Við urðum að ganga upp þessa sandpoka til að komast uppá brúna frá bátnum.

Sandy

The minibus dropped us off on the main road in Puerto Barrios where we finally got to an ATM and then walked for about half an hour to get to the ferry dock. After all the traveling we were more than willing to fork out about seven dollars per person for the quickest way to get to our final destination in Livingston. We boarded the small boat, along with about six locals whose fare we were most likely paying, and set off on the half hour trip. The scenery along the way was beautiful as we passed along classic wooden Caribbean houses scattered along the coast and we started seeing patches of blue sky. By the time we reached Livingston the sun was almost shining on the quiet Caribbean town.

Við stukkum úr minibusinum á aðalgötunni í Puerto Barrios þar sem við komumst loksins í hraðbanka og löbbuðum svo í hálftíma að ferjubryggjunni. Eftir öll þessi ferðalög vorum við alveg til í að borga sjö hundruð kall á mann til þess að komast sem fyrst á áfangastað í Livingston. Við stigum um borð í lítinn bát, ásamt svona sex heimamönnum sem við vorum sennilega að borga farið fyrir, og lögðum í hálftíma siglinguna. Útsýnið á leiðinni var mjög fallegt þar sem við sigldum framhjá gamaldags Karabískum timburhúsum á víð og dreif við ströndina og fórum að sjá glitta í heiðan himinn. Þegar við komum til Livingston var sólin við það að fara að skína á þennan rólega karabíska bæ.

More photos/ Fleiri myndir

Dive or No Dive

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We had yet another early morning on Sunday as we caught a bus from Copán to San Pedro Sula at six o'clock in the morning. The bus was repurposed school bus although it was supposed to be an express service. At first it looked as if we'd boarded a local bus as it ambled along and stopped every ten minutes or so to pick up passengers. One of the women even seemed to be carrying a chicken, at least something was scuttling around in the cardboard box she had. But after we left the area around Copán we started to pick up speed and we reached San Pedro Sula after about four hours. There we waited for about twenty minutes before boarding another, much nicer, bus to La Ceiba. Ah, the luxury of reclining seats. This bus took another three and a half hours to reach La Ceiba. As we got closer to the Caribbean coast the skies got grey and rain started to fall. We passed through some heavy showers on our way to La Ceiba and when we got there everything was soaked. We had planned to spend the night in La Ceiba but since we had made it there early enough, we decided to take a taxi straight to the ferry to Utila, one of Honduras' Bay Islands. We had to wait another hour and a half until the ferry set off for the hour long trip. The sea was pretty rough and about fifteen minutes before we reached Utila Bjarki's stomach couldn't take any more and he threw up on the floor of the boat. We were therefore tired and relieved when we reached the dock in Utila, eleven hours after leaving Copán.

Við þurftum enn einu sinni að vakna eldsnemma á sunnudagsmorgun til þess að taka rútu frá Copán til San Pedro Sula klukkan sex um morgun. Rútan var endurnýtt skólarúta þó svo þetta ætti að vera express þjónusta. Í fyrstu leit út fyrir það að við hefðum tekið hverfisstrætó þar sem við lulluðum áfram og stoppuðum á tíu mínútna fresti til þess að taka uppí farþega. Ein af konunum virtist meira að segja vera með kjúkling, það var allavega eitthvað rótandi um í pappakassanum hennar. En eftir að við vorum komin út fyrir sveitirnar í kringum Copán þá fór rútunni að miða hraðar áfram og við komum til San Pedro Sula eftir fjóra klukkutíma. Þar biðum við í um það bil tuttugu mínútur áður en við fórum um borð í aðra, miklu betri, rútu til La Ceiba. Mm, þvílíkur lúxus að geta hallað sætunum. Í þessari rútum tók okkur aðra þrjá tíma að komast til La Ceiba. Eftir því sem við nálguðumst Karíbahafið þá þykknaði yfir himninum og það fór að rigna. Við keyrðum í gegnum nokkrar hressilegar skúrir á leiðinni til La Ceiba og þar var allt rennblautt. Við ætluðum að gista eina nótt í La Ceiba en fyrst við vorum komin ansi snemma þá ákváðum við að taka leigubíl beint að ferjunni til Utila, einni af Flóaeyjum Hondúras. Við þurftum að bíða í einn og hálfan klukkutíma þar til ferjan lagði í klukkutíma siglinguna. Sjórinn var frekar úfinn og korteri áður en við komum til Utila þá sagði maginn á Bjarka hingað og ekki lengra og hann gubbaði á gólfið á bátnum. Við vorum þess vegna þreytt og fegin þegar við stigum á land á Utila, ellefu klukkutímum eftir að við fórum frá Copán.

As soon as we headed up the dock we were surrounded by representatives from all the different diving centres on the island, offering us their services. Utila and the other Bay Islands are the cheapest places in the world to learn how to dive, and also among the best. We had planned to try it out and take a course for a few days and therefore spent the rest of the daylight hours looking around some different diving centres to find something that seemed interesting to us. Eventually we settled on a place called the Utila Dive Centre where we could get free accommodation for the first night at the Mango Inn, their partner hotel. After checking in we headed to the hotel restaurant for some food before collapsing on the bed after a long day.

Um leið og við röltum upp bryggjuna þá vorum við umkringd af fólki frá hinum ýmsu köfunarskólum á eyjunni sem kepptust við að segja okkur frá því sem þeir höfðu upp á að bjóða. Utila og hinar Flóaeyjarnar eru ódýrasti staður í heimi til þess að læra að kafa, og líka með þeim bestu. Við ætluðum að prófa að kafa og taka nokkura daga námskeið og nýttum því það sem eftir var af dagsbirtunni til þess að skoða nokkra köfunarskóla og reyna að finna hvað okkur leist best á. Á endanum völdum við stað sem heitir Utila Dive Centre þar sem við gátum fengið ókeypis gistingu fyrstu nóttina á Mango Inn, hostelinu sem þeir eru í samstarfi við. Eftir að við höfðum tékkað okkur inn þá fengum við okkur snarl á hótelbarnum áður en við komum okkur í rúmið eftir þennan langa dag.

In the morning we decided we would take the diving course at Utila Dive Centre, mostly because Sarah, the instructor who had told us about the program, had got us really excited about diving and we looked forward to her teaching us the basics. Before we could start diving the day after, there was one little detail to complete: a doctor's exam. We spent the rest of the day waiting to get into our doctor's appointment and just browsing around the island. Eventually doctor John was ready to see us. He was probably the funniest looking doctor we have ever seen. Long scruffy hair, boardshorts, bare feet, a camouflage west the only thing covering his bare chest. On top of it all he was wearing big white-rimmed glasses. He was a great guy though but the news he gave us wasn't good. Because of Arna's asthma she couldn't dive. This was probably the biggest disappointment of the trip so far since we had come to Utila especially to learn how to dive. Now we had to decide what we would do next and how we would spend the week we had planned to spend on Utila.

Um morguninn ákváðum við að skrá okkur í köfunarnámskeið hjá Utila Dive Centre, aðallega vegna þess að Sarah, kennarinn sem sagði okkur frá námskeiðinu, gerði okkur mjög spennt fyrir skólanum og okkur hlakkaði til þess að vera undir hennar leiðsögn. Áður en við gátum byrjað að kafa daginn eftir þá var eitt smáatriði eftir: læknisskoðun. Afganginn af deginum biðum við eftir að fá tíma hjá lækninum og skoðuðum okkur þess á milli um á eyjunni. Loksins gat John læknir hitt okkur. Hann var sennilega einn sá undarlegast útlítandi læknir sem við höfum séð. Sítt úfið hár, sundstuttbuxur, berfættur, hermannavesti það eina sem hann var í að ofan. Ofan á allt saman var hann svo með stór hvít gleraugu. Hann var samt mjög almennilegur en færði okkur ekki góðar fréttir. Arna mátti ekki kafa út af astma. Þetta voru sennilega mestu vonbrigði ferðarinnar hingað til því við höfðum komið alla leið til Utila sérstaklega til þess að læra að kafa. Nú urðum við að ákveða hvað við ætluðum að gera næst og hvernig við myndum eyða vikunni sem við höfðum áætlað að vera á Utila.

We ended up staying on Utila for a further three nights, taking in the sights around the island and just generally enjoying doing nothing. The town of Utila, or East Harbor, only really consists of a couple of really narrow streets, one running along the seaside and the other leading inland from the main dock. Most of the houses are on pillars and since we got quite a lot of rain while we were there we found out why as the lower parts of the island flood very easily. The main modes of transport on the island are motorcycles, mopeds, atvs, and golf carts, but you can pretty much walk anywhere in the town in fifteen minutes. The few cars that there are can hardly meet on the narrow streets. It is immediately obvious to any visitor that the main industry on Utila is the dive schools. There are thirteen in all on the island and most other businesses mostly serve the tourists who are there to dive. We ate some really good seafood at various restaurants but the best food was definitely the barbecue we had every night from a lady who set up shop opposite the bank on the main street after dark. There we got a delicious grilled pork chop, a salad and a drink for less than five dollars per person.

Við enduðum á því að stoppa í þrjár nætur í viðbót á Utila. Við skoðuðum allt sem hægt var að sjá og nutum þess að gera mest lítið. Bærinn á Utila, sem heitir víst East Harbor, er í raun bara tvær mjóar götur, ein sem liggur meðfram sjónum og önnur sem liggur inná eyna frá bryggjunni. Flest húsin standa á stólpum og fyrst það rigndi helling á okkur þá komumst við að því hvers vegna það er því það flæðir mjög fljótt yfir allt láglendi á eyjunni. Helstu fararskjótar á eyjunni eru mótorhjól, vespur, fjórhjól og golfbílar, en það er hægt að labba hvert sem er í bænum á fimmtán mínútum. Þeir örfáu bílar sem eru á staðnum geta varla mæst á þröngum götunum. Það er strax augljóst fyrir aðkomumenn að aðaliðnaðurinn á Utila eru köfunarskólarnir. Það eru alls þrettán skólar á eyjunni og flest önnur fyrirtæki virðast aðallega þjóna túristunum sem eru að staddir þarna til þess að kafa. Við borðuðum mjög góða sjávarrétti á hinum ýmsu veitingastöðum en besti maturinn var samt pottþétt grillmaturinn sem við fengum okkur á hverju kvöldi hjá konu sem kom sér fyrir á móti bankanum á aðalgötunni þegar fór að skyggja. Þar fengum við ljúffengar svínakótilettur, salat og drykk fyrir innan við fimmhundruð krónur á mann.

It rained a lot/ Það rigndi mikið

To further explore the island we rented a moped one afternoon. It was a great way to see a little more of the island than the couple of streets in town. To the west of the town there are some nice beaches and resorts. There are also piers build specifically for snorkeling. To the east and north of the town there are some really nice areas with huge, apparently very expensive, houses. We carried on driving past those and eventually found ourselves on a dirt road heading into a jungle. Since it rained a lot in the morning there were massive puddles covering the road every now and then and when we had stalled the bike in one of them we decided it might be a good idea to head back before we got stuck too far away from the town. Along the way back we stopped at some really beautiful places along the coast.

Til þess að kanna eyjuna frekar þá leigðum við okkur vespu einn eftirmiðdaginn. Það var frábær leið til þess að sjá meira af eyjunni en bara göturnar tvær í bænum. Vestan við bæinn eru nokkrar fallegar strendur og hótel. Þar eru líka bryggjur sem eru sérstaklega fyrir þá sem vilja snorkla. Til austurs og norðurs eru mjög falleg svæði þar sem eru risastór, greinilega mjög dýr, hús. Við keyrðum áfram fram hjá þeim og komum á endanum að vegarslóða sem lá inn í frumskóg. Það hafði rignt mikið um morgunninn svo það voru risastórir pollar yfir allan veginn hér og þar og eftir að við höfðum drepið á hjólinu í einum slíkum ákváðum við að það væri sennilega gáfulegt að snúa við áður en við sætum föst lengst frá bænum. Á leiðinni aftur í bæinn stoppuðum við á nokkrum mjög fallegum stöðum meðfram ströndinni.

When we eventually left Utila we had spent more than half the week we had planned on spending and had pretty much got over the disappointment of not being able to dive. Hopefully we will make it back there at a later date when Arna's asthma is better so we can experience the diving.

Þegar við fórum loks frá Utila þá vorum við búin að vera rúmlega helminginn af vikunni sem við ætluðum að stoppa og vorum að mestu búin að jafna okkur á vonbrigðunum að geta ekki kafað. Vonandi getum við komið aftur þangað seinna þegar astminn háir Örnu ekki jafn mikið svo við getum upplifað það að kafa.

More photos/ Fleiri myndir

Copan Ruinas

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

At three thirty on Friday morning we were awoken by our alarm clock and at four the last of our preplanned shuttles pulled up to our hostel. The full minibus set off in complete darkness and after about an hour we got a glimpse of Guatemala City, passing through on our way to the border with Honduras and our final destination, Copán Ruinas. The drive took us down from the Guatemalan highlands and into the farmland closer to the Caribbean coast.

Klukkan hálf fjögur á föstudagsmorgun vorum við vakin af vekjaraklukkunni okkar og klukkan fjögur mætti síðasta skutlan sem við vorum búin að panta á hostelið. Troðfullur minibusinn lagði af stað í niðamyrkri og eftir um það bil klukkutíma þá sáum við örlítið af Guatemala City þegar við keyrðum þar í gegn í leið á áfangastað, Copán Ruinas. Leiðin lá úr hálöndum Guatemala og niður í sveitirnar sem eru nær Karíbahafsströndinni

Copán Ruinas is a small town that is mostly visited by people on their way to see its namesake ruins. We arrived in the mid morning, found a hostel and immediately had a little nap. The hosel is called Manzana Verde or the Green Apple, a very nice place to relax and sleep that got extra points from us for having a double bed in their dorm. Sleeping together in a single bunk is not the most comfortable sleeping arrangement. In the afternoon we went on a walking tour of the village that took us about half an hour. It is pretty apparent that it is not the village itself that is remarkable but the surrounding area. The countryside in the Copán valley is undeniably beautiful, as we found out on our walk to Las Sepulturas the following day.

Copán Ruinas er smábær sem fólk heimsækir yfirleitt bara til þess að skoða rústirnar sem heita sama nafni. Við komum þangað um miðjan morgun, fundum hostel og fórum rakleiðis að fá okkur smá lúr. Hostelið heitir Manzana Verde eða Græna Eplið, notalegur staður til þess að slappa af og sofa sem fékk aukastig hjá okkur fyrir að hafa tvíbreitt rúm í dorminu. Að sofa tvö í einbreiðri koju er ekki ýkja þægilegt til lengdar. Eftir hádegi röltum við um og skoðuðum allt þorpið á sirka hálftíma. Það er nokkuð ljóst að það er ekki þorpið sjálft sem dregur fólk til Cópan heldur umhverfið í kring. Landslagið í Copán dalnum er mjög fallegt, eins og við komumst að þegar við löbbuðum til Las Sepulturas daginn eftir.

On Saturday we woke up early-ish and headed one kilometre out of town in a tuc-tuc taxi to the Mayan ruins. The only ruins we had visited before are in Teotihuacan near Mexico City but these were very different. They are right on the valley floor on the banks of the Copán river surrounded by countryside and thick forest, whereas Teotihuacan is located in the middle of a city on a mountain plain. Teotihuacan is also much bigger than Copán but there are much more intricate carvings and sculptures in Copán. The main difference however is that in Teotihuacan lived a nation related to the Aztecs whereas Copán was home to one of the Mayan kingdoms. We spent a couple of hours walking leisurely through the ruins, stopping to enjoy the beautiful weather every now and then.

Á laugardeginum vöknuðum við frekar snemma og fórum einn kílómeter út úr bænum í tuc-tuc taxa að Maya rústunum. Einu rústirnar sem við höfðum heimsótt eru Teotihuacan nálægt Mexíkóborg en þessar voru allt öðruvísi. Þær eru neðst í dalnum á árbökkum Copán ánnar umkringdar sveitabæjum og skógi, á meðan Teotihuacan er inní miðri borg á fjallasléttu. Teotihuacan er líka miklu stærri en Copán en í Copán eru meiri smáatriði í útskurði og höggmyndum. Aðalmunurinn er sennilega sá að Teotihuacan var byggt af þjóð sem var skyld Aztecum en í Copán var eitt af konungsdæmum Maya. Við röltum rólega um rústirnar í nokkra klukkutíma og gáfum okkur tíma öðru hverju til þess að stoppa og njóta veðurblíðunnar. 

Afterwards we walked the two kilometres further up the road to Las Sepulturas, another part of the ruins. Whereas the main area is made up of religious buildings, royal residences and other important public buildings, Las Sepulturas is the area where a lot of the richer families lived. The buildings in this area were much smaller but it was nice to be able to explore them without the crowds of other tourists that were always getting into our pictures at the main site.

Þar á eftir löbbuðum við svo tvo kílómetra lengra meðfram veginum til Las Sepulturas í annan hluta rústanna. Á aðalsvæðinu voru trúarbyggingar, konungshallir og aðrar mikilvægar byggingar fyrir almenning þá var Las Sepulturas svæði þar sem ríkari fjölskyldur áttu heimili sín. Byggingarnar á þessu svæði voru miklu minni en það var gaman að geta skoðað sig um án allra hinna túristanna sem voru alltaf að þvælast inná myndunum okkar á aðalsvæðinu.

At the entrance to the main ruins there were several large macaws and a colony of possums. We spent a little while taking pictures of the macaws and other colourful birds. As other visitors entered and exited the area it was amusing to see the macaws scare them half to death by flying past only a couple of centimetres above their heads.

Við innganginn að aðalrústunum voru nokkrir stórir páfagaukar og fjöldinn allur af pokarottum. Við tókum okkur dágóðan tíma í það að taka myndir af páfagaukunum og öðrum litríkum fuglum. Þegar aðrir gestir voru að koma og fara þá var gaman að sjá páfagaukana hræða úr þeim líftóruna með því að fljúga framhjá örfáum sentimetrum fyrir ofan höfuð gestanna.

Possum/ Pokarotta

Macaw

 

On the shuttle ride to Copán we met a Costa Rican who is traveling a little around Central America during his vacation. His name is Alan and he works as a German tour-guide in Costa Rica. We kept running into him again and again in Copán Ruinas and had some good meals and great chats with him about Germany, Costa Rica and traveling. He is one of many people that we would love to show around Iceland if he makes it up there.

Í skutlunni á leiðinni til Copán þá hittum við Kosta Ríkabúa sem er í smá ferðalagi um Mið Ameríku í sumarfríinu sínu. Hann heitir Alan og vinnur sem þýsku leiðsögumaður í Costa Rica. Við vorum alltaf að rekast á hann aftur og aftur í Copán Ruinas og fengum okkur góðan mat saman og spjölluðum við hann um Þýskaland, Kosta Ríka og ferðalög. Hann er einn af mörgum sem verður gaman að sýna Ísland ef hann lætur verða af því að koma þangað. 

Bjarki, Arna & Alan

More photos/ Fleiri myndir