Two Little Elephants: Food

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

On Friday morning, after Signý finished her work at the expo, we went to a breakfast buffet at the school where she studied to be a chef. A very clever fundraising effort by the students and a very nice breakfast for a good price. Afterwards we left Mexico City and headed to Acapulco. Once we left the traffic of Mexico City behind the drive was very beautiful. First of all we had to cross the mountain range south of the city and even had some snacks at around three thousand metros above sea level. We then traveled down past the plain around Cuernavaca and onwards into hills and valleys covered by tropical forests, especially during this rainy part of the year.

Á föstudagsmorgun, eftir að Signý hafði lokið störfum á sýningunni, fórum við á morgunverðarhlaðborð í skólanum þar sem hún lærði að vera kokkur. Mjög sniðug fjáröflunarleið hjá nemendunum og frábær morgunmatur fyrir lítinn pening. Við fórum síðan frá Mexíkóborg og héldum til Acapulco. Þegar við vorum komin úr umferðinni í Mexíkóborg var útsýnið á leiðinni mjög fallegt. Fyrst þurftum við að fara yfir fjallgarðinn sunnan við borgina og fengum okkur meðal annars smá snarl í yfir þrjú þúsund metra hæð yfir sjávarmáli. Leiðin lá síðan niður framhjá sléttunni í kringum Cuernavaca og áfram niður hæðir og dali sem eru þaktar hitabeltisskógi, sérstaklega núna á rigningartímanum.

Everything was covered in water after heavy rain including this car-graveyard/ Eftir miklar rigningar var allt á kafi, m.a. þessi bílakirkjugarður

We didn't go to Acapulco itself but to a place called Playa Diamante where Diego's family owns a holiday apartment in a neighborhood that is not unlike a hotel. There are several buildings with apartments and in between there are swimming pools with bars. In the centre of everything there is a complex with a restaurant, swimming pool, gym, tennis courts, and a beach volleyball court. The first day we spent almost entirely at this complex, playing tennis, getting some sun, and messing around in the swimming pool. Because we were not in tourist season we had the place almost entirely to ourselves which was even better.

Við fórum ekki inn í sjálfa Acapulco heldur á stað sem heitir Playa Diamante þar sem fjölskyldan hans Diego á íbúð í hverfi sem er ekki ósvipað hóteli. Þar eru fjöldi bygginga og á milli eru sundlaugar með börum. Í miðju hverfinu er síðan miðstöð með veitingastað, sundlaug, líkamsrækt, tennisvöllum og strandblaksvelli. Fyrsta deginum eyddum við næstum öllum í þessari miðstöð, spiluðum tennis, nældum okkur í nokkra sólargeisla og lékum okkur í lauginni. Vegna þess að við vorum ekki á aðaltúristatímanum þá höfðum við staðinn næstum því útaf fyrir okkur sem var ennþá betra.

Sunday was Signý's last day in Acapulco since she had to leave to get some stuff prepared for her new job at Rational. We were all a little sunburnt from the previous day so we decided this would be a good time to do some sightseeing in Acapulco proper. We took a little walk around the town centre and along the beach and truthfully the town itself could be any major beachside resort in the world if you photoshop out the huge Mexican flag that waves in the centre of the beach. The surroundings are very beautiful however with steep forest-covered hills on all sides, forming a peaceful cove with some picturesque islands to look at from the beach. We can very well imagine that it was a uniquely beautiful place before it became overdeveloped. After our little stroll we enjoyed a meal and some drinks in a restaurant called Senor Frog's with a great view over the bay and the town.

Later we drove Signý to the airport so she could take the one hour flight back to Mexico City. We said goodbye to her thinking we would grab a bus from Acapulco to Puerto Escondido in the neighbouring state of Oaxaca. Later that evening though, we decided that since time and money was starting to get short we would probably be better off skipping Oaxaca, going back to Mexico City with Diego, and flying instead to Tuxtla in Chiapas. This would save us about twenty two hours of bus travel and get us on our way to Guatemala much quicker.

Sunnudagurinn var síðasti dagurinn hjá Signý í Acapulco því hún þurfti að drífa sig heim og gera nokkra hluti fyrir nýja starfið sitt hjá Rational. Við vorum öll svolítið sólbrunnin eftir daginn áður svo við ákváðum að þetta væri fínn tími til þess að skoða sig svolítið um inní Acapulco. Við röltum smá um miðborgina og ströndina og í sannleika sagt þá gæti bærinn sjálfur verið hvaða sólbaðsströnd sem er ef maður photosjoppar í burtu stóra mexíkanska fánann sem blaktir yfir miðri ströndinni. Umhverfið er samt mjög fallegt þar sem brattar, skógi vaxnar hæðir umlykja risastóra vík þar sem fallegar eyjar sitja fyrir utan ströndina. Við getum mjög vel ímyndað okkur að þetta hafi verið einstaklega fallegur staður áður en hann byggðist upp. Eftir röltið okkar fengum við okkur gómsæta máltíð og drykki á veitingastað sem Senor Frogs þaðan sem er útsýni yfir alla víkina og bæinn.

Við keyrðum svo Signý út á flugvöll svo hún gæti tekið klukkutíma flug aftur til Mexíkóborgar. Við kvöddum hana eins og við værum að fara að taka rútu frá Acapulco til Puerto Escondido í Oaxaca, næsta fylki. Seinna um kvöldið ákváðum við svo að fyrst tími og peningar væru af skornum skammti þá ættum við sennilega að sleppa Oaxaca og fara frekar aftur til Mexíkóborgar með Diego, þaðan sem við gætum flogið til Tuxtla í Chiapas. Þetta myndi spara okkur um það bil tuttugu tíma rútuferð og koma okkur í átt til Guatemala mun fyrr.

The day after Bjarki and Diego got up early and went to play golf at a golf-course that is owned by the same company that manages the complex that we were staying at. The course was beautiful and a caddy with knowledge of the course was on hand to give hints and teach Diego the basics since this was his first time playing. For his first time he was very pleased that he won one hole out of nine. Afterwards all three of us went back to the central complex where Bjarki and Diego played tennis again while Arna edited photos and relaxed since she could hardly walk from tennis two days before. We then all took a dip in the pool and worked on our diving skills. For dinner we went about twenty minutes south of Playa Diamante to a place called Beto's, Diego's favourite fish restaurant in the area. It is located right on the banks of a river a few metres from the estuary and the beach. We picked our own fish which was then grilled whole in two types of seasoning. Both were delicious and it's a meal we won't forget any time soon.

Daginn eftir vöknuðu Bjarki og Diego eldsnemma og fóru að spila golf á golfvelli sem er í eigu sama fyrirtækis og sér um hverfið þar sem við gistum. Völlurinn var mjög fallegur og við fengum meira að segja kylfusvein sem þekkti völlinn, gat gefið ábendingar og kennt Diego undirstöðuatriðin því þetta var í fyrsta skipti sem hann spilar golf. Miðað við það að þetta var hans fyrsta skipti þá var hann mjög ánægður að ná að vinna eina holu af níu. Eftir golfið fórum við öll þrjú í aftur í miðstöðina í hverfinu okkar þar sem Bjarki og Diego spiluðu tennis á meðan Arna lagaði myndir og slappaði af þar sem að hún gat varla gengið eftir tennis tveimur dögum áður. Við svömluðum svo öll í lauginni æfðum dýfurnar okkar. Við fórum rétt suður fyrir Playa Diamante í kvöldmat, á stað sem heitir Beto's og er uppáhalds fiskiveitingastaðurinn hans Diego á svæðinu. Hann stendur við árbakka nokkra metra frá árósnum og ströndinni. Við völdum okkar eigin fisk sem var svo heilgrillaður með tveimur tegundum af kryddi. Báðar voru ljúffengar og við gleymum þessari máltíð seint.

We picked our own fish to eat/ Við völdum sjálf fiskinn sem við vildum borða

On tuesday morning we all woke up early and packed our bags to drive back to Mexico City. The route was no less beautiful and we were back in the city before Signý had finished working. In the evening we grabbed some sinfully good Mascarpone ice cream and then some fish tacos at a bistro where we had also eaten on our first night in the city. In the morning it was time to say goodbye to Signý and Diego after a great three weeks together. Their place was a great spot to relax somewhat after a hectic schedule in the US and to gather steam for the forthcoming trip. We took some great trips together and we can't wait to see them again, most likely in Iceland but maybe in Mexico. It's just a shame we can't really repay the favour since they don't exactly need guides in Iceland.

Á þriðjudagsmorgun vöknuðum við snemma og pökkuðum ofan í töskur fyrir ferðina til Mexíkóborgar. Leiðin var alveg jafn falleg á bakaleiðinni og við vorum komin aftur til borgarinnar áður en Signý var búin að vinna. Um kvöldið fengum við okkur syndsamlega góðan Mascarpone ís og svo fiskitaco á bar þar sem við borðuðum líka fyrsta kvöldið okkar í borginni. Um morguninn var kominn tími til þess að kveðja Signý og Diego eftir þrjár frábærar vikur saman. Það var frábært að slaka aðeins af heima hjá þeim eftir mikið span í Bandaríkjunum og safna orku fyrir ferðalagið framundan. Við fórum líka í nokkrar mjög skemmtilegar ferðir saman og það verður gaman að hitta þau aftur, líklega á Íslandi en kannski í Mexíkó. Það er bara synd að geta ekki endurgoldið greiðann þar sem þau þurfa tæplega á leiðsögn að halda á Íslandi.

More photos from Acapulco/ Fleiri myndir frá Acapulco

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We woke up fairly early on Sunday and headed off towards Huasteca, a region to the north of Mexico City. Driving through this massive city is a roadtrip in itself. It took us more than an hour until we had left it behind and along the way we saw all kinds of neighborhoods, businesses, parks, billboards, and roads. Just before we reached Queretaro we stopped at a big roadside restaurant to grab some authentic Mexican lamb. The restaurant seems to be a perennial favourite with locals since it was packed and when we were leaving there was a line of people waiting for a table. The lamb is wrapped in slow-cooked in a cactus leaf (Maguey) so that it is extremely well cooked and soft to eat. It reminded us a little bit of the type of lamb you get at farms in the Icelandic countryside except with a corn tortilla- delicious.

Við vöknuðum tiltölulega snemma á sunnudegi og lögðum í hann til Huasteca fylkis sem er fyrir norðan Mexíkóborg. Það að keyra í gegnum þessa gríðarstóru borg er í sjálfu sér ferðalag. Það tók okkur rúman klukkutíma þar til við vorum komin út úr borginni og á leiðinni sáum við alls konar hverfi, fyrirtæki, garða, auglýsingaskilti og vegi. Rétt áður en við komum til Queretaro stoppuðum við á stóru veitingahúsi við vegkantinn til þess að fá okkur ekta mexíkanskt lambakjöt. Þetta veitingahús virðist vera mjög vinsælt meðal heimamanna því það var setið við hvert einasta borð og þegar við vorum að fara þá var röð út úr dyrum. Lambið er eldað hægt inní kaktuslaufi (Maguey) svo það er mikið eldað og mjúkt að borða. Það minnti okkur svolítið á lambakjöt eins og maður fær það í sveitunum heima nema með korntortillu- frábært.

In Queretaro we turned of the highway and took a smaller road toward Huasteca. After about an hour we started dropping down into a green valley from the dry plain where we had been driving. For the next three hours the road meandered up and down around hills, valleys, gorges and cliffs, flipping our stomachs this way and that. It was kind of like driving up to Sequoia national park only not quite as extreme but three times longer. We had to stop several times along the way to stop the two of us from throwing up but Diego and Signý were both fine. It was not all bad though as the scenery was stunning as we dropped into a lush valley and then climbed back up to where the trees were mostly fir and pine and then back down to Xilitla.

Í Queretaro beygðum við af hraðbrautinni og tókum minni veg í átt til Huasteca. Eftir um það bil klukkutíma akstur keyrðum við ofan af þurri sléttunni niður í grænan dal. Næstu þrjá klukkutíma hlykkjaðist vegurinn upp og niður meðfram hæðum, dölum, giljum og klettum og snéri hressilega upp á magann á okkur í leiðinni. Þetta var ekkert ósvipað því að keyra uppí Sequoia þjóðgarðinn nema ekki eins hlykkjótt en tók í staðinn þrisvar sinnum lengri tíma. Við urðum að stoppa nokkrum sinnum á leiðinni svo við tvö myndum ekki æla en Signý og Diego fundu ekki fyrir neinu. Þetta var samt ekki alslæmt því útsýnið á leiðinni var frábært þar sem við keyrðum alveg ofan í gróðri vaxinn dal og svo aftur upp þar sem trén voru að mestu barrtré og svo aftur niður til Xilitla.

Xilitla is a fairly small town that sits on a hillside in lush jungle. The streets are almost as steep as in San Francisco but narrower and in much more disrepair. The town square is a pretty place that comes alive at night when every person in town seems to be outside. In Xilitla we stayed at a hotel called Castillo Edward James, a surreal structure designed by an eccentric Englishman who chose Xilitla as a venue for his fantasyland structures.

Xilitla er frekar lítill bær sem situr í fjallshlíðum í miðjum frumskógi. Göturnar eru næstum eins brattar og í San Francisco en mun mjórri og verr farnar. Bæjartorgið er fallegt og lifnar virkilega við á kvöldin þegar næstum allir bæjarbúar virðast vera utandyra. Í Xilitla gistum við á hóteli sem heitir Castillo Edward James, súrrealísku húsi sem var hannað af sérvitrum Englendingi sem valdi Xilitla sem stað fyrir ævintýralegar byggingar sínar.

Hibiscus

Our hotel room, Gran Vista/ Hótelherbergið okkar, Gran Vista

We played ping pong/ Við spiluðum borðtennis

Diego

The following day we spent all day exploring his work at Las Pozas (The Pools) where he created thirty six structures in two acres of jungle. The structures are a tribute to his surreal inspirations and friends such as Dalí, with staircases going to nowhere, concrete imitations of bamboo, floating bridges and floral turrets. Some of the structures do not exactly inspire confidence but all are a treat for the eyes. A lot of the work is not finished as James did not live to complete them and the jungle has moved in quickly to engulf everything, making it look like "a lost city".

Daginn eftir vorum við allan daginn að skoða verkin eftir hann í Las Pozas (Laugarnar) þar sem hann byggði þrjátíu og sex byggingar í tveimur ekrum af frumskógi. Byggingarnar eru eins konar óður Edward James til súrrealískra áhrifavalda og vina hans á borð við Dalí, með stigum sem liggja hvergi, steinsteyptar eftirlíkingar af bambus, brýr sem fljóta í lausu lofti og blómaturnar. Sumar byggingarnar virka ekki beint traustverðugar en þær eru allar augnakonfekt. Mikið af verkunum eru ókláruð því James lifði ekki til þess að ljúka við þau og frumskógurinn hefur verið fljótur að umlykja allt saman svo allt saman lítur út eins og ,,týnda borgin".

We saw a lot of butterflies. Here is a Owl butterfly (Caligo Uranus)
with wings closed. Here you can see the top of its wings.
Við sáum fullt af fiðrildum. Þetta er Uglu fiðrildi með vængina lokaða.
Hérna er hægt að sjá mynd ofan á vængina.

Las Pozas takes its name from a river that runs through it, where James' structures and the natural lie of the land have created amazing pools and waterfalls that are a spectacle to behold and great fun to play around in. Diego and Bjarki wasted no time in jumping into the first pool and waterfall they saw to get cool down in the sunny jungle. Further downstream however there were some real daredevils. Above one of the pools James created a structure that is now used by local youths as a diving board. They fearlessly fling themselves four to eight metres head first into the pool below, ignoring the fact that it is no more than just over two metres at its deepest point. We weren't brave enough but there were local kids only around eight years old who made it look very routine. The four of us played around in the pools though and even took some dives from lower places.

Las Pozas dregur nafn sitt af á sem liggur í gegnum svæðið þar sem byggingar James og lega landsins hafa búið til ótrúlegar laugar og fossa sem er ótrúlegt að sjá og enn skemmtilegra að leika sér í. Diego og Bjarki dýfðu sér beint í fyrstu laugina og fossinn sem þeir sáu til þess að kæla sig niður í sólríkum frumskóginum. Aðeins neðar í ánni voru hinsvegar alvöru ofurhugar. Fyrir ofan eina laugina smíðaði James byggingu sem ungir heimamenn nota sem stökkpall. Þeir kasta sér án umhugsunar fjóra til átta metra í laugina fyrir neðan og spá ekkert í því að vatnið fyrir neðan er ekki nema rúmlega tveggja metra djúpt þar sem það er dýpst. Við vorum ekki nógu hugrökk en það voru átta ára gamlir krakkar af svæðinu sem létu sig vaða eins og að drekka vatn. Við fjögur lékum okkur samt í laugunum og stungum okkur meira að segja úr minni hæðum.

After splashing around we were famished and grabbed some great prawns at Paco's, a local restaurant set above an idyllic river.

Eftir sundsprettinn vorum við glorhungruð og fengum okkur ljúffengar rækjur á Paco's, veitingahúsi á svæðinu fallega staðsett fyrir ofan fallega á.