Travel Tales

Click on the photos for larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Once we had checked out the adidas headquarters in Portland it was time to head on to our next destination. By this time we had picked up a travel companion who would stay with us for our trip to Yellowstone and down to Salt Lake City. Adir Duchan, or Mr. Muscle as he came to be known, had placed a note on a bulletin board in our hostel in Vancouver asking if anyone was heading to Yellowstone and needed someone to provide company and share the expenses. We got in touch and eventually met up in Portland that morning before we started our drive to Spokane. After finding our way on to the Interstate after some small problems we drove eastwards through the Columbia Gorge towards Hood River.

Þegar við vorum búin að kíkja á höfuðstöðvar adidas í Portland þá var kominn tími til að koma okkur á næsta áfangastað. Við vorum búin að bæta við okkur ferðafélaga sem ferðaðist með okkur til Yellowstone og til Salt Lake City. Adir Duchan, eða Mr. Muscle eins og hann var síðan kallaður, hengdi upp miða á hostelinu okkar í Vancouver og auglýsti eftir einhverjum á leið til Yellowstone sem væri til í félagsskap og að deila kostnaði. Við höfðum samband og hittum hann svo í Portland áður en við lögðum af stað til Spokane. Eftir smá bras komum við okkur á hraðbrautina og héldum í austurátt eftir Columbia gilinu til Hood River.
 

Windsurfing is big in Hood River/ Seglbrettaiðkun er aðal málið í Hood River

We stopped in Hood River to get some food and also to check out the town, especially since Don and Julie had recommended it to us. The town sits on the slopes of the gorge and overlooks a sand reef that extends out into the Columbia river. The conditions in the area are perfect for windsurfing and so the town has become a favorite with active young people that come there to enjoy all types of outdoor activities. When we parked our car we spotted a staircase going up the steep hill above the town centre and after eating we walked up, expecting the stairs to lead to an area where we could get a great view of the valley. We found out, however, that there were merely residential areas above and we had to sneak around peoples houses to get any kind of view.

Við stoppuðum í Hood River til að fá okkur að borða og kíktum í leiðinni á bæinn, en Don og Julie höfðu mælt með honum við okkur. Bæjarstæðið er í hlíðum gilsins fyrir ofan sandrif sem teygir sig út í Columbia ánna. Aðstæðurnar á svæðinu eru frábærar fyrir seglbrettaiðkun og þar af leiðandi hefur bærinn orðið vinsæll meðal ungs fólks sem fara þangað og leggja stund á alls kyns útivist. Þegar við lögðum bílnum okkar tókum við eftir tröppum sem lágu upp bratta hlíðina fyrir ofan miðbæinn og eftir að við vorum búin að borða þá röltum við upp stigann, alveg viss um að útsýnið hlyti að vera gott fyrir ofan. Við komumst hinsvegar að því að fyrir ofan voru bara íbúðargötur og við þurftum að skjótast milli húsa til þess að sjá nokkuð.

Driving onward from Hood River the gorge flattened out and the steep rocky hillsides covered with evergreen trees were replaced with a very different landscape. Rolling grassy hills with few trees meant that for the first time on our trip the landscape resembled Iceland somewhat. The rest of our drive took us up through eastern Washington where there are undulating wheat fields as far as the eye can see. 

Þegar við keyrðum áfram í austurátt frá Hood River fór landslagið að fletjast út og brattar klettóttar hlíðar þaktar grenitrjám viku fyrir mjög ólíku landslagi. Ávalar grasivaxnar hæðirnar með fáum trjám voru fyrsta landslagið sem við höfum séð í ferðinni sem minnti okkur örlítið á Ísland. Seinasta hluta ferðarinnar ókum við í gegnum austurhluta Washington fylkis þar sem rúllandi hveitiakrar teygja sig eins langt og augað eygir í allar áttir.

 

We eventually got to Spokane around six thirty in the evening and were pleasantly surprised. Spokane is a much bigger place than we had imagined and the presence of a Gonzaga, a large private university famous for its basketball team, was also a surprise. We stopped at a Starbucks to use their internet to find the location of our CouchSurfing hosts, Hannah and Jonathan, and then headed to meet them. As we came to a lovely old house in a pretty neighborhood we were greeted by Hannah who was working in her garden. She showed us in to their third floor apartment and afterwards we headed out for a walk around the surrounding area while she finished planting some vegetables.

Við komum loks til Spokane um sex leytið um kvöldið og borgin kom okkur skemmtilega á óvart. Hún er töluvert stærri en við áttum von á og ekki vissum við heldur að þar væri Gonzaga háskólinn, sem er frekar stór einkaskóli sem státar af víðfrægu körfuboltaliði. Eftir viðkomu á Starbucks og stutt innlit á internetið til þess að finna heimilisfangið hjá gestgjöfum okkar af CouchSurfing, Hönnuh og Jonathan, þá héldum við að hitta þau. Við mættum svo að yndislegu gömlu húsi í fallegu hverfi og komum að Hönnuh þar sem hún var við garðyrkjustörf. Hún sýndi okkur risíbúðina þeirra og svo kíktum við í göngutúr um hverfið á meðan hún lauk við að setja niður grænmeti.

Hannah's & Jonathan's house

When we got back Hannah took us to a local bar where we met her and Jonathan´s friends, Isac, Tiffany, Patrick (Jonathan's brother), and Nicole, for some drinks and a bit of Mexican food. Jonathan came to meet us a little later after he finished doing some stuff with his friends and we stayed at the bar until around midnight. A pleasant end to a long day.

Að loknum fínum göngutúr þá fórum við með Hönnuh á bar í nágrenninu þar sem við hittum Isac, Tiffany, Patrick (bróður Jonathan) og Nicole vini hennar og Jonathan og fengum okkur nokkra drykki og smá Mexíkanskan mat. Jonathan kom og hitti okkur stuttu seinna þegar hann kláraði eitthvað sem hann var að gera með vinum sínum og við fórum ekki heim af barnum fyrr en um miðnætti. Góður endir á löngum degi.

Jonathan, Bjarki, Arna, Hannah, Isac, Patric, Adir, Nicole & Tiffany

The morning after we awoke to find that Hannah had baked us pancakes and set out some fruits for breakfast. Once we had all eaten together Hannah had to go to school so we said goodbye to her and thanked her for a good breakfast and a great time. Jonathan then took us downtown where he works at Auntie's, an independent bookstore with a nice atmosphere that is owned by his family. He had to shelve some books for a little while but he drew us a map of a walking route that would take us through the best of Spokane until he finished.

Þegar við vöknuðum morguninn eftir þá var Hannah búin að baka fyrir okkur pönnukökur og leggja á borð álegg og ávexti í morgunmat. Við borðuðum öll saman en svo þurfti Hannah að fara í skólann svo við kvöddum hana og þökkuðum henni fyrir morgunmatinn og gestrisnina. Jonathan fór svo með okkur niður í bæ þar sem hann vinnur í Auntie's, notalegri sjálfstæðri bókabúð sem fjölskylda hans á og rekur. Hann þurfti að raða nokkrum bókum í hillur en hann teiknaði fyrir okkur gönguleið svo við gætum kíkt á það besta sem Spokane hefur að bjóða á meðan hann kláraði.

The best bookstore in Spokane/ Besta bókabúðin í Spokane

We strolled around for an hour taking in the city and enjoying the sunshine. There is a river that runs through Spokane and the city centre has some beautiful waterfalls that we're sure are unique because of their location. There is even a hydroelectric power plant right next to city hall. Spokane's crown jewel however is its garbage eating goat that is a must see.

Við röltum um í klukkutíma, skoðuðum borgina og nutum sólarinnar. Í gegnum Spokane rennur á og í miðri borginni eru mjög fallegir fossar sem við erum nokkuð viss um að eru einstakir vegna staðsetningarinnar. Það er meira að segja vatnsaflsvirkjun við hliðina á ráðhúsi borgarinnar. Helsti gullmoli borgarinnar er hinsvegar ruslétandi geitin sem allir þurfa að sjá.

The goat that eats trash/ Geitin sem étur rusl

Before we headed off on the road again Jonathan took us up on a hill in southern Spokane where we got a wonderful view of the city. Spokane is a city where we wished we could have spent more time. Our hosts were amazing and the laid back atmosphere of the city meant we immediately felt at ease.

Áður en við lögðum í hann á nýjan leik fór Jonathan með okkur upp á hæð í suðurhluta Spokane sem býður upp á frábært útsýni yfir borgina. Við vildum að við hefðum getað eytt meiri tíma í Spokane. Gestgjafarnir okkar voru frábærir og afslappað andrúmsloftið þýddi að okkur leið strax vel þar.

Spokane

We were already getting late when we left Spokane so from there we drove pretty much straight to Big Sky, Montana. We had daylight for most of our drive and the scenery was captivating. At first we went through mountain passes with steep tree-covered slopes as we passed into Idaho. When we crossed the next state border into Montana the landscape flattened out a bit and we were surrounded by farms nestled in rolling hills. We carried on through Missoula and Butte and after grabbing a bite to eat in Belgrade we finally reached Big Sky around midnight after eight hours on the road.

Við vorum orðin dálítið sein þegar við fórum frá Spokane og keyrðum þessvegna nokkurn veginn streitulaust þaðan og til Big Sky. Það var bjart mestallan tímann og útsýnið var grípandi. Fyrsta hluta leiðarinnar þar sem hún liggur í gegnum Idaho ókum við í gegnum fjallaskörð og vorum umkringd skógiþöktum hlíðum. Þegar við fórum yfir næstu fylkismörk og komum til Montana þá varð landslagið flatara og við tóku bóndabæir sem sátu í ávölum hæðum. Við keyrðum áfram í gegnum Missoula og Butte og eftir að við fengum okkur smá snarl í Belgrade komum við loksins til Big Sky um miðnætti eftir átta tíma ferðalag.

Click to see trip from Portland to Big Sky

Photos taken on the way from Portland to Spokane/

Myndir teknar á leiðinni frá Portland til Spokane

Spokane photos

Portland Roses

Click on the photos for larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We arrived at Union Station in downtown Portland at ten o'clock on Saturday night after a pleasant Greyhound journey. The downtown has a relaxed feel to it and we felt pretty comfortable walking through the city with our backpacks. After ducking into a cafe for some WiFi and confirming we had no CouchSurfing replies yet, we headed out again to find a place to stay. With the help of some locals we eventually found a hotel called the Georgia which was by no means a classy place to stay but it was fairly clean, the staff was friendly, and it was really cheap. Once we got rid of our stuff we took a late night stroll around the downtown and down to the riverfront which has numerous bridges that are lit up at nighttime. Our appetite was wet and we were eager to taste Portland during the daytime.

Klukkan tíu á laugardagskvöldi komum við til Portland eftir þægilega rútuferð. Miðbærinn er mjög afslappaður og okkur leið bara vel að rölta um borgina með bakpokana. Þegar við höfðum skotist aðeins inná kaffihús og nýtt okkur þráðlaust internet til að vera viss um að við hefðum ekki fengið nein svör frá CouchSurfing þá röltum við aftur af stað til þess að finna einhvern stað til þess að gista á. Með aðstoð heimamanna fundum við að lokum Georgiu hótelið sem er langt frá því að vera lúxushótel en það var frekar hreint, starfsfólkið var vinalegt og það var mjög ódýrt. Þegar við vorum búin að henda töskunum okkar inná herbergi fórum við í síðbúinn göngutúr um miðborgina og niður að ánni og skoðuðum fjölmargar upplýstar brýr. Við vorum komin á bragðið og vorum spennt að sjá meira af Portland að degi til.

The next morning one of the people who we had contacted through CouchSurfing called us and offered us to stay with them. To get there we had to take a forty minute train ride from the city center where Owen, our host, picked us up. Owen lives with his wife Terra in a lovely blue house in the Eastern suburbs of Portland. They bought the house a few years ago and redid it themselves with some great results. However, as soon as we stepped inside their front door it was immediately clear that we would not be able to stay there as we were greeted by their two cats. Not sure what to do, we tried to contact another CouchSurfer that had sent us a message that morning and offered to host us. While we waited to see if he would get back to us we waited in Owen and Terra's yard, grilled some hamburgers and chatted. They travel quite a bit and gave us some very helpful information regarding Yellowstone, Salt Lake City and other places we have yet to visit. Some of their most interesting experiences were the ones they had while living for a year in Kazakhstan where they were in the Peace Corps. As the night approached with no answer from our prospective host we decided we had better head back downtown and check back into the Georgia if we had no word when we got there. As it turned out we spent another night in our interesting little hotel having still seen none of Portland.

Morguninn eftir hringdu einir CouchSurferarnir í okkur og buðu okkur að gista hjá sér. Til þess að komast til þeirra þurftum við að ferðast fjörutíu mínútur í lest og þangað sótti Owen, gestgjafinn okkar, okkur. Owen og Terra konan hans búa í fallegu bláu húsi í Austari úthverfum Portland. Þau keyptu húsið fyrir nokkrum árum og gerðu það upp með frábærum árangri. Um leið og við stigum inn fyrir dyrnar sáum við hinsvegar að við gætum ekki gist hjá þeim því það fyrsta sem tók á móti okkur voru tveir kettir. Við vissum ekki hvað við ættum að gera en reyndum að hafa samband við annan CouchSurfera sem hafði sent okkur skilaboð um morguninn og boðið okkur gistingu. Á meðan við biðum eftir að hann hefði aftur samband þá héldum við til í garðinum hjá Owen og Terru, grilluðum hamborgara og spjölluðum. Þau ferðast þó nokkuð og gáfu okkur mikið af gagnlegum upplýsingum um Yellowstone, Salt Lake City og aðra staði sem við eigum eftir að heimsækja. Sumt af því merkilegasta sem þau sögðu okkur var frá því þau bjuggu í Kazakhstan í tvö ár þar sem þau voru í sjálfboðavinnu. Þegar fór að kvölda og við höfðum ekki fengið neitt svar frá mögulegum gestgjöfum þá ákváðum við að fara aftur niður í miðbæ og fá okkur aftur herbergi á Georgíu ef við hefðum enn ekki fengið neitt svar þegar við kæmum þangað. Við enduðum á að gista aðra nótt á áhugaverða hótelinu okkar án þess að hafa séð mikið af Portland.

On monday morning as we were getting ready to leave our hotel room for a bit of exploration Bryan, our prospective host, called us and asked if we still needed a place to stay. Seeing as the Georgia was not really luxury accommodation we figured a spot on someone's living room floor and some interesting company would definitely be worthwhile. This time we took the bus out to South-East Portland for about twenty minutes and found ourselves Bryan and Dagan's (his roomate) apartment where they had apparently had four other CouchSurfers staying for the past night as we found them all still in their sleeping bags when we arrived. They were all leaving that afternoon though and so there was plenty of space for the two of us. Since we had already wasted so much of our time in Portland we dropped off our bags and headed straight back out to finally see some of the city in daylight. For the next few hours we strolled around downtown, visited Powell's bookstore which is one of the biggest independent bookstores in the world, and finally headed across Burnside Bridge to enjoy the view of the Portland skyline and the city's other bridges that come in all shapes and sizes. Powell's is an amazing place and anyone with a penchant for reading could probably spend weeks in the store. It covers an entire city block and is seperated into rooms by colour. Every one of the rooms would be a fairly large bookstore in its own right. Next it was time to grab a bus back to Bryan's house because he had offered us to go with him to a hot-yoga class that he was taking that evening. We really enjoyed the yoga class and it did us some good after a month and a half of traveling. Afterwards we grabbed dinner with Bryan and his friend Jenny at a nearby restaurant before calling it a day.

Á mánudagsmorgun þegar við vorum á leið út af hótelinu í könnunarhug þá hringdi Bryan, mögulegur gestgjafi, í okkur og spurði hvort okkur vantaði ennþá stað til að gista á. Þar sem Georgía var ekki flottasta hótelið í bænum þá ákváðum við að það gæti ekki verið verra að gista á stofugólfinu hjá einhverjum og fá skemmtilegan félagsskap. Í þetta skiptið tókum við strætó í um það bil tuttugu mínútur og komum okkur heim til Bryans og Dagans, herbergisfélaga hans. Þeir höfðu verið með fjóra Couchsurfera nóttina áður og þegar við mættum voru þau enn á víð og dreif um stofugólfið. Þau voru hinsvegar öll á förum seinna um daginn og þá var nóg pláss fyrir okkur. Þar sem við höfðum þegar sóað næstum tveimur dögum í Portland hentum við bara töskunum okkar inn og fórum síðan strax aftur niður í bæ svo við gætum séð eitthvað af borginni í dagsljósi. Næstu klukkutíma röltum við um miðbæinn, heimsóttum Powells sem er ein stærsta sjálfstæða bókabúðin í heiminum og röltum okkur að lokum yfir Burnside brúna þaðan sem er gott útsýni yfir miðborg Portland og allar brýrnar sem eru allt um kring í öllum stærðum og gerðum. Powell's er ótrúlegur staður og fyrir þá sem hafa gaman af að lesa væri hæglega hægt að eyða nokkrum vikum þar inni. Búðin þekur alveg plássið milli fjögurra gatna og er skipt niður í herbergi eftir litum. Hvert herbergi væri þó nokkuð stór bókabúð eitt og sér. Næst tókum við strætó aftur heim til Bryan's því hann var búinn að bjóða okkur að koma með sér í hot jóga tíma um kvöldið. Tíminn var bæði skemmtilegur og gerði okkur gott eftir næstum einn og hálfan mánuð á ferðalagi. Eftir tímann fórum við á veitingastað í nágrenninu og fengum okkur kvöldmat með Bryan og Jenny vinkonu hans áður en við fórum í bólið.

As we woke after a good nights sleep on an airmattress we were ready to see some more of Portland. Dagan went with us and we headed to Washington Park and the Hoyte arboretum. Washington park and the arboretum are part of Forest Park which is a huge park, eight times the size of Central Park, very close to the centre of Portland. In Hoyte arboretum they have more species of trees than we believed existed. We took a long walk that took us through all types of fir, extremely tall redwoods and prehistoric ginkgo trees that were believed to be only fossils before they were discovered alive and well in China.

Þegar við vöknuðum af værum svefni næsta dag vorum við tilbúinn að sjá meira af Portland. Dagan fór með okkur og við tókum stefnuna á Washington Park og Hoyte grasagarðinn. Washington Park og grasagarðurinn eru bæði hluti af Forest Park sem er risastór garður, átta sinnum stærri en Central Park, mjög nálægt miðborg Portland. Hoyte grasagarðurinn hefur að geyma fleiri trjátegundir en við vissum að væru til. Við fórum í langan göngutúr og sáum alls kyns furur, gífurlega hávaxin redwood tré og gingko tré sem var haldið að væru bara til sem steingervingar þar til þau fundust sprelllifandi í Kína.

After our walk we headed back to meet Bryan and go to Ladds Addition where some CouchSurfers were meeting up to play urban capture the flag. In the game the group is divided into two teams and the area where the game is played is split into halves. We played on an area that was a little less than a square kilometer and each team hides their flag in an agreed upon part of their half that in this case was a triangle defined by three streets. Once each team has hid their flag, the objective of the game is to find the opponents flag and get it into your half. A player in the opponents half can be tagged by the other team and that sends him to jail. The jail is a small area, in this instance a rose garden (diamond), in front of the hiding area and to free the jailed player his teammates only need to tag him there without getting tagged themselves. We had a lot of fun playing this game and can't wait to bring it back home. Maybe the fact that our team won had something to do with it.

Eftir göngutúrinn fórum við til baka, hittum Bryan og fórum til Ladds Addition þar sem nokkrir CouchSurferar voru að fara í borgar-fánaleik. Leikurinn fer þannig fram að hópnum er skipt í tvö lið og svæðinu sem er spilað á er skipt í helminga. Við spiluðum á svæði sem er tæplega einn ferkílómeter og liðin fela sinn fána á fyrirframákveðnu svæði sem í þessu tilviki var þríhyrningur afmarkaður af þremur götum. Þegar bæði liðin hafa falið sinn fána þá er markmiðið með leiknum að finna fána andstæðinganna og koma honum yfir á sinn helming. Það er svo hægt að klukka þá leikmenn sem eru á helmingi andstæðinganna og senda þá þannig í fangelsi. Fangelsið er lítið svæði, í þessu tilviki rósagarður (tígull), fyrir framan svæðið þar sem fáninn er falinn og til þess að frelsa þá sem eru þar þurfa liðsfélagar þeirra bara að klukka þá án þess að láta klukka sig. Við skemmtum okkur konunglega í þessum leik og getum ekki beðið eftir því að fara í hann heima á Íslandi. Það hjálpar kannski til að við unnum leikinn. 

Bryan, Dagan, Arna, Jordan, Ryan & JD

After wearing ourselves out in the game everybody headed out to a nearby sports bar for some food and drink and to meet some more people. We had some interesting conversations and were amazed by the liberal attitude of Portlanders to drugs. They talk about them like they are no big deal but that seems to be indicative of their attitude to life in general. For example, there are more strip clubs per capita in Portland than anywhere else in the US and the city also has more breweries than any other. Portland is also a very picturesque city and the downtown is very beautiful. Our overall experience of the city and its inhabitants was somewhat affected by all the time pent on just finding a place to stay and all the hassles surrounding that process.

Þegar við vorum búin að hlaupa úr okkur vitið í leiknum fóru allir saman á sportbar í nágrenninu og fengu sér eitthvað í gogginn og til þess að hitta fleira fólk. Við áttum fullt af skemmtilegum samræðum og vorum hissa á hversu frjálslegir Portlandbúar eru í garð eiturlyfja. Þeir tala um þau eins og ekkert sé sjálfsagðara en það virðist eiga við lífsviðhorf þeirra almennt. Til dæmis eru fleiri nektardansstaðir á hvern íbúa Portland en annarsstaðar í Bandaríkjunum og í borginni eru fleiri brugghús en í nokkurri annari borg. Portland er líka mjög snotur borg og miðborgin er mjög falleg. Allt vesenið og tíminn sem fór í að finna gistingu hefur hinsvegar smá áhrif á okkar álit á borginni og þeim sem þar búa.

 

At adidas headquarter in USA/ Höfuðstöðvar adidas

The rental car/ Bílaleigubíllinn

Before leaving Portland the following morning in our newly rented car there was one more stop Bjarki had to make: adidas North American headquarters. Even if he had no particular reason to go there it was a fun stop to make. The place consists of several buildings coded by colour and named after cities that have hosted major sporting events. In addition there are outdoor football, tennis and basketball courts for the staff and also an indoor basketball court. The main thing to see here for tourists are two car-sized sculptures of Superstars that were created by two separate artists for an adidas campaign.

Áður en við yfirgáfum Portland morguninn eftir í nýja bílaleigubílnum okkar var einn staður sem Bjarki varð að heimsækja: höfuðstöðvar adidas í Norður Ameríku. Þó svo hann hafi ekki haft neina sérstaka ástæðu fyrir því að fara þangað þá var gaman að líta þar við. Höfuðstöðvarnar eru í nokkrum byggingum sem eru merktar með lit og heita í höfuðið á hinum ýmsu borgum þar sem stórir íþróttaviðburðir hafa farið fram. Að auki eru þar utanhúss fótbolta-, tennis-, og körfuboltavellir fyrir starfsfólk og sömuleiðis innanhúss körfuboltavöllur. Það sem er skemmtilegast fyrir túrista að sjá eru tveir Superstar skór á stærð við bíl sem voru búnir til af tveimur listamönnum fyrir auglýsingaherferð hjá adidas.

Portland photos