Sailing on the Lake

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

 

While we were in Xela we spoke to Josue who works at Icaro tours, a travel agency that is attached to our Spanish school. We wanted some advice on what would be the best way to complete the rest of our trip in the time we have left. After speaking to him, we decided to skip going to El Salvador and instead take a different route to Honduras and to the Bay Islands. We had already decided to skip Nicaragua and also skipping El Salvador makes us feel a little better since we won't be only one country away from seeing all of Central America. We bought four shuttle trips from Josue, from Xela to Panajachel by Lago de Atitlan, a day trip to Chichicastenango, from Pana to Antigua, and then from Antigua to Copan ruins in Honduras. We had planned to take chicken buses for at least part of the way but Josue told us that the problem with them was not robberies but safety concerns with the buses themselves. They are old disused school buses who have been repainted and there are no safety checks on them whatsoever. To make matters worse the drivers are always racing to get to their destination as quickly as possible and therefore drive like maniacs. So we'll save the chicken buses for some short trips on pretty flat ground.

Á meðan við vorum í Xela spjölluðum við við Josue sem vinnur hjá Icaro tours, ferðaskrifstofu sem er tengd spænskuskólanum okkar. Okkar vantaði ráð varðandi hvernig væri best að ljúka ferðalaginu okkar á þeim tíma sem við höfum til umráða. Eftir að hafa talað við hann ákváðum við að sleppa El Salvador og fara þess í stað aðra leið til Hondúras og út á Flóaeyjarnar. Við vorum búin að ákveða að sleppa Nicaragua og það að sleppa El Salvador lætur okkur líða örlítið betur því nú erum við ekki lengur einu landi frá því að sjá alla Mið-Ameríku. Við keyptum fjórar skutluferðir hjá Josue, frá Xela til Panajachel við Lago de Atitlan, dagsferð til Chichicastenango, frá Pana til Antigua og svo frá Antigua að Copan rústunum í Hondúras. Við ætluðum að taka kjúklingarútur að minnsta kosti hluta af leiðinni en Josue sagði okkur að vandamálið við þær væru ekki rán heldur skortur á öryggi á rútunum sjálfum. Þetta eru gamlar skólarútur sem er búið að mála upp á nýtt og það er ekkert eftirlit með öryggisatriðum á þeim. Til að bæta gráu ofan á svart þá eru bílstjórarnir alltaf að flýta sér á áfangastað og keyra þessvegna vægast sagt glannalega. Við ákváðum þess vegna að geyma það að ferðast með þeim þangað til í styttri ferðum á flatlendi.

 

The first shuttle picked us up at our house in Xela on friday afternoon and took us to Panajachel. The busride was very interesting as we snaked our way along the highlands of Guatemala past massive mudslides that had turned big sections of the four lane motorway into a normal two lane road. It is kind of strange in a country where unemployment is close to fifty percent that we didn't see a single person actually working on clearing the roads. All along the drive we also saw numerous pickup trucks with people standing on the back. Sometimes as many as fifteen people on each truck.

Fyrsta skutlan okkur sótti okkur á heimilið í Xela á föstudagseftirmiðdegi og fór með okkur til Panajachel. Ferðalagið var frekar áhugavert þar sem við hlykkjuðumst um hálendi Guatemala framhjá risaaurskriðum sem breyttu fjögurra akreina hraðbraut í venjulegan tveggja akreina veg. Það er svolítið undarlegt í landi þar sem er næstum fimmtíu prósent atvinnuleysi að við sáum aldrei neinn vinna í því að hreinsa vegina. Alla leiðina sáum við líka pallbíla með fulla palla af fólki. Stundum stóðu örugglega fimmtán manns aftan á einum pallbíl.

We reached Panajachel just before it really started to get dark and only just caught the last boat to San Marcos where we had planned to stay. We had read and been told by Josue that it was the most beautiful place on the lake, although it might be very quiet. It quickly got very dark on the half hour boat trip and by the time we reached San Marcos it was absolutely pitch black. When we stepped onto the small dock we saw a narrow, sparsely lit path leading into what seemed like jungle. We had the name of a hostel in mind and when a couple of young boys offered to take us there we agreed. The boys told us their names were Josep and Charlie and surprisingly they spoke some English. As they led us along the path further inland thoughts started creeping into our heads that these two ten year olds might just be leading us to someone who would rob us. We had definitely read too many warning tales since they were walking us straight to the hostel when we bumped into a man they were familiar with who turned out to be the owner of the Paco Real hotel. We decided to check out his hotel first and ended up getting a room there, never making it to the other hostel we had planned to stay.

Við komum til Panajachel rétt áður en fór að dimma fyrir alvöru og rétt náðum síðasta bátnum til San Marcos þar sem við ætluðum að gista. Við höfðum lesið og Josue hafði sagt okkur að það væri fallegasti staðurinn við vatnið, en það gæti kannski verið svolítið mikið rólegt. Það dimmdi mjög fljótt á hálftíma bátsferðinni og þegar við komum til San Marcos þá var komið niðamyrkur. Þar sem við stigum upp á litla bryggju sáum við mjóann, illa upplýstann göngustíg sem lá inní eitthvað sem virtist bara vera frumskógur. Við vorum með eitt ákveðið hostel í huga og þegar það komu til okkar tveir ungir drengir og buðust til þess að fylgja okkur þangað þá féllumst við á það. Strákarnir sögðust heita Josep og Charlie og merkilegt nokk þá töluðu þeir örlitla ensku. Þar sem þeir leiddu okkur upp stiginn lengra inn í skóginn þá læddist að okkur sá grunur að þessir tveir tíu ára guttar væru að leiða okkur beint til einhvers sem myndi ræna okkur. Við vorum greinilega búin að lesa of mikið af slæmum reynslusögum því þeir voru á leið með okkur beint að hostelinu þegar við rákumst á mann sem þekkti til þeirra og reyndist vera eigandi Paco Real hótelsins. Við ákváðum að kíkja á hótelið hans og enduðum á því að taka herbergi þar, við komumst aldrei á hitt hostelið sem við ætluðum að gista á.

We stayed for three nights at Paco Real and became good friends with Frank, the owner, and some of the other guests. San Marcos is a very beautiful and extremely quiet place that is mostly frequented by those interested in spiritual matters. There is a place there called Las Piramides that offers courses on meditation, enlightenment, yoga, massage, and other related stuff. San Marcos is actually home to around three thousand people although it feels much smaller. We took a walk around the centre of town that only took about fifteen minutes.

Við gistum þrjár nætur á Paco Real og urðum góðir kunningjar Franks, hóteleigandans, og sumra hinna gestanna. San Marcos er mjög fallegur og mjög rólegur staður sem er aðallega heimsóttur af fólki með áhuga á andlegum málefnum. Það er staður þar sem heitir Las Piramides þar sem er hægt að læra um hugleiðslu, jóga, nudd og annað því tengt. í San Marcos búa reyndar um það bil þrjú þúsund manns en okkur leið eins og staðurinn væri miklu minni. Við röltum um miðjann bæinn og það tók okkur bara fimmtán mínútur. 

Frank & Bjarki

Paco Real

We also took the ten minute boat ride across the lake to San Pedro, a much larger town where there is more activity. We spent an afternoon there and it felt much like any small town that depends highly on tourists for survival. Everywhere, especially along the water, there were bars, tour agencies, and souvenir stores. We also took a Tuc-Tuc ride up into the hills above the town where we got a great view of the lake. There are several villages scattered around the lakes and each one of them has a predominantly indigenous Mayan population. Traditionally these villages are so isolated that there are five languages spoken around the lake. Cachikel is the language spoken in San Marcos and in the streets and on the boats we hardly ever heard Spanish except when spoken by tourists.

Við sigldum líka tíu mínútur yfir vatnið til San Pedro, mun stærri bæjar þar sem er meira á seyði. Við eyddum eftirmiðdegi þar og leið eins og í mörgum litlum bæjum sem lifa að mestu á túrisma. Allsstaðar, sérstaklega meðfram vatninu, voru barir, ferðaskrifstofur og minjagripabúðir. Við fórum líka í Tuc-Tuc ferð upp í hæðirnar fyrir ofan bæinn þaðan sem við fengum frábært útsýni yfir vatnið. Það eru fjölmörg þorp á víð og dreif við vatnið og flestir íbúar í þeim öllum eru innfæddir Mayar. Þessi þorp hafa hingað til alltaf verið svo einangruð að það eru töluð fimm mismunandi tungumál við vatnið. Cachikel er tungumálið sem er talað í San Marcos og á götunum og í bátunum heyrðum við næstum aldrei spænsku nema þá hjá túristum.

In a tuc tuc/ Í tuc tuc

Tuc tuc

We occasionally got a little wet on the boat trips/ Stundum blotnaði maður aðeins í bátsferðunum

The dock in San Marcos/ Bryggjan í San Marcos

On the sunday we took a boat at seven o'clock in the morning back to Pana, which is the largest town around the lake and also the one most dominated by tourism. From there we took a shuttle to Chichicastenango, a town about thirty seven kilometers away from Pana. The ride took about an hour and a half because the route is very hilly and the roads therefore winding. Chichicastenango is a mountain town famous for its weekly market and of course its Mayan religious activities like other mountain towns in the area. The market is a huge tourist attraction and they were never hard to spot amongst the tiny Mayans in their colourful traditional dress. The market is both a fruit, vegetable, and meat market for the locals and an arts and crafts market for the tourists. The colours and the sounds of the market were fascinating although the vendors can be a little pushy and we eventually got pretty tired of saying "no gracias" every thirty seconds.

Á sunnudeginum tókum við bát klukkan sjö um morguninn aftur til Pana, sem er stærsti bærinn við vatnið og líka sá sem er mest undirlagður af ferðamönnum. Þaðan tókum við skutlu til Chichicastenango, bæjar sem er sirka þrjátíu og sjö kílómetra frá Pana. Ferðin tók um það bil einn og hálfan tíma vegna þess að leiðin er mjög hæðótt og vegurinn þar af leiðandi hlykkjóttur. Chichicastenango er fjallaþorp sem er frægt fyrir vikulegan markað og svo auðvitað fyrir trúarathafnir Mayanna eins og önnur fjallaþorp á þessu svæði. Markaðurinn er mjög vinsæll hjá túristum og það var aldrei erfitt að koma auga á þá innan um lágvaxna Mayana í litríkum hefðbundnum klæðum. Markaðurinn er bæði ávaxta-, grænmetis- og kjötmarkaður fyrir heimamenn og svo handverksmarkaður fyrir túristana. Litirnir og hljóðin á markaðnum voru heillandi þó svo sölumennirnir geti verið svolítið ýtnir og við höfum á endanum fengið leið á því að segja "no gracias" á þrjátíu sekúndna fresti.

The church steps are the holiest part of the church for the Mayans and tourist shouldn't enter the church through the front door or sit on the steps/ Kirkjutröppurnar eru heilagasti staður kirkjunnar fyrir Mayana og eiga ferðamenn hvorki að ganga inn um aðaldyr kirkjunnar né setjast á tröppurnar.

Once again one of the most memorable things about a place will be the people we met there. The hotel owner at Paco Real was a great host and a friendly guy. We chatted with Frank a lot while we relaxed at the hotel and even went out to dinner with him and another guest on sunday night. He only took over the hotel in June of this year and has renovated a lot since then. Before that he lived in Nicaragua but had enough and decided he was up for another challenge, having never run a hotel before. We definitely enjoyed meeting him and can recommend Paco Real.

Enn einu sinni verður eitt af því eftirminnilegasta við einhvern stað fólkið sem við hittum þar. Hótelstjórinn á Paco Real var frábær gestgjafi og vinalegur náungi. Við spjölluðum helling við Frank á meðan við slöppuðum af á hótelinu og fórum meira að segja með honum og öðrum gesti út að borða á sunnudagskvöldið. Hann tók við hótelinu í júní á þessu ári og er búinn að endurnýja það helling síðan. Þar á undan bjó hann í Nicaragua en fékk nóg af því og var tilbúinn í nýja áskorun, enda hefur hann aldrei rekið hótel áður. Við nutum þess klárlega að hitta hann og getum mælt með Paco Real.

More photos from Lago de Atitlán/ Fleiri myndir frá Lago de Atitlán
More photos from Chichi/ Fleiri myndir frá Chichi 

Arroz, Frijoles y Tortillas

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

The view from Sandra's house/ Útsýnið út um gluggann hjá Söndru.

The five days we spent in Xela didn't really feel like a normal vacation. Every morning we woke up around seven in the morning, got some breakfast from Sandra, our hostess, and then trotted off to school for five hours of studying Spanish. The lessons were one on one so every student got an individualised class and we both learned a lot from our great teachers, Antonieta and Astrid. The lessons started at eight in the morning and finished at one in the afternoon when we headed back to our host family to get some lunch. In the afternoons there were either activities organised by the school or we could simply explore the city or do homework for the following day. It does feel kind of strange to have to do homework during our holidays but hopefully our Spanish will be a little bit better now, especially for Arna who had to start from scratch. We tried to practice our Spanish at every opportunity but we also met some great people who were studying at the same time as us and with them we mostly spoke English.

Okkur leið ekki beint eins og við værum í fríi þessa fimm daga sem við vorum í Xela. Á hverjum morgni vöknuðum við um sjöleytið, fengum morgunmat hjá Söndru, gestgjafanum okkar, og drifum okkur síðan í skólann að læra spænsku í fimm klukkutíma. Tímarnir voru einn á einn með kennaranum sem þýddi að hver nemandi fékk persónubundinn tíma og við lærðum bæði helling hjá okkar kennurum, Antonietu og Astrid. Tímarnir byrjuðu klukkan átta á morgnana og þeim lauk klukkan eitt eftir hádegi þegar við töltum aftur heim til fjölskyldunnar og fengum okkur hádegismat. Um eftirmiðdaginn voru annað hvort einhverjir viðburðir skipulagðir af skólanum eða þá að við gátum kannað borgina eða lært heima fyrir daginn eftir. Það er eitthvað undarlegt við það að þurfa að læra heima í fríinu sínu en vonandi verður spænskan okkar eitthvað betri héðan af, sérstaklega hjá Örnu sem þurfti að byrja frá grunni. Við reyndum að æfa okkur í spænsku við hvert tækifæri en við hittum líka margt frábært fólk sem var að læra á sama tíma og við og töluðum mestmegnis ensku við þau.

Bjarki, Antonieta, Astrid & Arna

At school/ Í skólanum

Every afternoon and/or evening the school organised an activity where we got the opportunity to hear some Spanish while learning something about the people and culture of Guatemala. There was a class about local slang where Bjarki learned to swear a little in Guatemalan. We also got to cook a typical Guatemalan desert made from plantains, refried beans, and sugar. It tasted fairly nice but more like a meal than a desert. One night we watched a documentary about the civil war in Guatemala, a very sad story but a good movie. One afternoon we went to the nearby town of Salcajá where the plan was to visit the oldest church in the area, dating from the fifteen hundreds. The church was being renovated however so we only got to see the outside of it. A homeless man made a pretty funny and obvious attempt at stealing our camera, asking if he could borrow it to take pictures of the church. We also stopped by a house not too far from the church where we got to see how the locals weave using a pedal driven loom which they call telador de pied. It takes a person six weeks to set it up to begin to weave but once it is set up a person can weave around one metre of material in an hour. In the house we also got to taste a local moonshine called Gallo de fruta, fermented from local fruits. Every family apparently makes their own version of this drink. You could also eat the fruit but they were even stronger than the drink.

Á hverjum degi eftir hádegi eða um kvöldið voru viðburðir skipulagðir af skólanum þar sem við fengum tækifæri til þess að heyra smá spænsku og læra líka um fólkið og menninguna í Guatemala. Það var aukatími í Guatemölsku slangri þar sem Bjarki lærði að blóta smá á Guatemölsku. Við fengum líka að elda hefðbundinn Guatemalskann eftirrétt búinn til úr mjölbanönum, baunum og sykri. Hann var nokkuð góður en smakkaðist frekar eins og máltíð en eftirréttur. Eitt kvöldið horfðum við á heimildarmynd um borgarastríðið í Guatemala, mjög sorgleg saga en góð mynd. Einn eftirmiðdaginn fórum við í þorp í grenndinni sem heitir Salcajá þar sem átti að heimsækja elstu kirkjuna á svæðinu sem er frá sextándu öld. Það var hinsvegar verið að gera við kirkjuna þannig að við gátum bara skoðað hana að utan. Einn heimilislaus maður gerði frekar fyndna og augljósa tilraun til þess að stela myndavélinni okkar þegar hann bað um að fá hana lánaða til þess að taka myndir af kirkjunni. Við komum svo við í húsi rétt hjá kirkjunni þar sem við fengum að sjá hvernig heimamenn nota fótstiginn vefstól sem þeir kalla telador de pied. Það tekur þá sex vikur að gera stólinn tilbúinn til þess að byrja að vefa en þegar hann er tilbúinn getur ein manneskja ofið um það bil einn meter af efni á klukkutíma. Í þessu sama húsi fengum við svo að smakka heimabrugg svæðisins sem kallast Gallo de fruta og er bruggað úr ávöxtum ræktuðum á svæðinu. Hver fjölskylda býr víst til sína eigin útgáfu af þessum drykk. Maður getur líka borðað ávextina en þeir eru ennþá sterkari en drykkurinn.

Now we know where everybody gets their gold grills/ Þá vitum við hvar allir fá sér gullsett í munninn

Iglesia de San Jacinto, Salcajá

One afternoon at the internet cafe attached to the school we met a Swedish guy called Matz. He has been traveling around for just over five years, including eight months in Iceland and a year teaching English in Buenos Aires. He makes a living doing freelance translating and other work online and because of where he is traveling he doesn´t need to work a lot to survive. He invited us to come to a concert on the thursday at a small bar where he was playing along with some friends. We went there with some of the other students at our school and had a good time listening to Matz do some covers of classic blues, country, and folk rock songs mixed with his own tracks.

Einn eftirmiðdaginn hittum við Svía sem heitir Matz á internet kaffihúsinu sem er í tengt skólanum. Hann er búinn að vera að ferðast í rúmlega fimm ár, meðal annars var hann átta mánuði á Íslandi og eitt ár í Buenos Aires að kenna ensku. Hann lifir á því að taka að sér lausaverkefni í þýðingum og annari vinnu í gegnum netið og vegna þess hvar í heiminum hann er að ferðast þá þarf hann ekki að vinna mikið til þess að eiga í sig og á. Hann bauð okkur að koma á tónleika á fimmtudagskvöldið á litlum bar þar sem hann var að spila ásamt nokkrum vinum. Við kíktum þangað ásamt nokkrum samnemendum okkar og nutum þess að hlusta á Matz spila ábreiður af sígildum blús, kántrý og folk lögum ásamt sínu eigin efni.

Ronaldo & Christina

Adam

Bjarki

Matz & Urs

Xela is an interesting town although we maybe didn't see a big part of it. The streets in the town centre are extremely narrow and this is not a town for couples who want to take romantic walks while holding hands since the sidewalks are even narrower. It is located at just over two thousand three hundred metres above sea level and therefore it is not very warm. The days may be quite pleasant if the sun is shining but a twenty degree day can quickly turn into a two degree night, the change in temperature is staggering. To us Xela mostly felt like a fairly small town because of the narrow streets and the fact that a lot of the population wears traditional clothing like in the smaller Mayan villages. There is also a lot of stray dogs on the streets and our first night in town we saw a pack of about twenty dogs rummaging through some garbage. Only late in the week did we realise that the population of the city is about the same as Reykjavík. It has its fair share of problems, like most Central American cities, especially drugs and prostitution. In fact we were told it was not safe to spend a lot of time outside after eight o'clock at night but we never felt it was unsafe.

Xela er mjög áhugaverður bær þó svo við höfum kannski ekki séð stórann hluta af honum. Göturnar í miðborginni eru mjög þröngar og þetta er ekki borg fyrir pör sem vilja fara í rómantíska göngutúra og leiðast því gangstéttarnar eru ennþá þrengri. Borgin er í rúmlega tvö þúsund og þrjú hundruð metra hæð yfir sjávarmáli og þar af leiðandi er ekki mjög hlýtt þar. Dagarnir eru kannski ágætir ef sólarinnar nýtur við en tuttugu stiga hiti á daginn getur mjög snarlega breyst í tveggja stiga hita á nóttunni, hitabreytingin er ótrúleg. Okkur leið mestmegnis eins og Xela væri frekar lítill bær því göturnar eru þröngar og mikið af fólkinu gengur í hefðbundnum klæðum eins og í minni Mayaþorpum. Það er líka mikið af flækingshundum á götunum og fyrsta kvöldið okkar í bænum sáum við hóp af um það bil tuttugu hundum sem voru að róta í ruslahrúgu. Það var ekki fyrr en seint í vikunni að við komumst að því að borgin er um það bil jafn stór og Reykjavík. Það eru ýmis vandamál sem íþyngja íbúunum, eins og í flestum mið-amerískum borgum, sérstaklega eiturlyf og vændi. Okkur var meira að segja sagt að það væri ekki öruggt að vera mikið á ferli eftir klukkan átta á kvöldin en okkur leið aldrei eins og borgin væri ekki örugg.

On the thursday we were in Xela there was a religious festival taking place in the centre of town, a celebration of Our Lady of the Rosary. In the park at the centre of the city there was a carnival atmosphere with a stage, some music, and crowds milling around while eating snacks and enjoying themselves in their sunday finest. The centrepiece of the whole celebration was a religious procession of people carrying different banners, playing instruments and showing off their traditional costumes. The main act was a shrine to Our Lady of the Rosary carried by a group of older women. We were very lucky to be able to experience this celebration and witness some of the local traditions in action.

Á fimmtudeginum sem við vorum í Xela var trúarhátíð í miðbænum tileinkuð Maríu Mey. Í garðinum sem markar miðja borgina var mikil stemmning með sviði, tónlist og alls konar fólki að skemmta sér með snarl í sínu fínasta pússi. Aðalatriðið í þessari hátíð er trúarleg skrúðganga þar sem fólk heldur á alls kyns fánum, spila á hljóðfæri og sýnir hefðbundin klæði. Miðpunkturinn í skrúðgöngunni var svo helgigripur helgaður Maríu Mey sem hópur eldri kvenna bar á öxlum sér. Við vorum mjög heppin að hitta á þessa hátið og fá að sjá dæmi um þær hefðir sem ríkja á þessu svæði.

No discussion of our time in Xela would be complete without mentioning our host family. Sandra is a retired teacher who accepts students from the local Spanish schools who can sleep at her house, receive three meals per day and hopefully practice their Spanish. In addition to that Sandra is also like a surrogate mother to four other boys who are living in Xela without their families. Three of them, Alex, Lucas and Jorgito (little Jorge), are in Xela to study and one, Carlos, is in the city to play for the local football team. In addition to the two of us, there was also another student from our school, a Swiss guy named Urs, who was staying at Sandra's. We got along great with all of them although communication wasn't without its problems since the family doesn't speak any english. Urs was a great guy to be around and we all enjoyed the walk to and from school together. Our only complaint in the house was the food. Not that it was bad, but for us spoiled Icelanders it was a bit monotonous. Every meal except for breakfast consisted of some combination of rice, refried beans, tortillas, plantains and eggs. For someone like Arna who cannot eat eggs, the meals were getting a bit tiring after three days, especially since neither of us is too keen on refried beans or tortillas. Apart from that we felt great at Sandra's and really enjoyed meeting her and the boys.

Við getum ekki sagt skilið við Xela án þess að segja aðeins frá fjölskyldunni sem við gistum hjá. Sandra er kennari á eftirlaunum sem tekur á móti nemendum frá spænskuskólum í borginni sem fá að sofa heima hjá henni, borða þar þrjár máltíðir á dag og vonandi æfa sig svolítið í spænsku. Til viðbótar við allt þetta þá er Sandra líka eins konar móðir fyrir fjóra stráka sem búa í Xela án fjölskyldna sinna. Þrír af þeim, Alex, Lucas og Jorgito (litli Jorge), eru í Xela til þess að læra og einn, Carlos, er í borginni til þess að spila fótbolta með liðinu í borginni. Fyrir utan okkur tvö þá var líka annar nemandi úr skólanum okkar, Svisslendingur sem heitir Urs, sem bjó heima hjá Söndru. Okkur kom öllum vel saman þó svo það hafi ekki verið án vankanta að eiga samskipti þar sam fjölskyldan talar enga ensku. Urs var frábær náungi að umgangast og við nutum þess öll að rölta í og úr skólanum saman. Eina sem við gátum sett út á dvöl okkar í húsinu var maturinn. Ekki það að hann hafi beint verið slæmur en fyrir okkur dekruðu Íslendingana þá var hann svolítið einsleitur. Allar máltíðir fyrir utan morgunmat samanstóðu af einhverri blöndu af hrísgrjónum, baunum, tortillum, mjölbanönum og eggjum. Fyrir einhvern eins og Örnu sem getur ekki borðað egg þá voru þessar máltíðir orðnar ansi þreytandi eftir þrjá daga, sérstaklega þar sem hvorugt okkar er sérstaklega hrifið af baunum né tortillum. Fyrir utan þetta þá leið okkur mjög vel hjá Söndru og það var mjög gaman að kynnast henni og strákunum.

Arna, Sandra & Bjarki

Carlos & Alex

More photos from Xela/ Fleiri myndir frá Xela