LA, take two

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 
 
As you might remember from our first blog about LA, most of the LA area is not actually LA and on this visit our only time inside the city limit was to change buses. But to anyone who is not from the area, let's just say we were in LA. We returned our rental car in Century City and then spent half a day taking every advantage of the free wireless in various locations until our CouchSurfing host Corban finished working. He couldn't find a car to come pick us up and so we set off on a two hour, one hundred stop bus trip to get to Buena Park where Corban lives with four roommates, Jon, John, Ryan and Daniel, in a two bedroom apartment. Out of the five of them, Corban and Jon are the only two on CouchSurfing but the other three were just as welcoming and we immediately felt like we were in their group of friends. For the three nights we stayed everyone was willing to help out and try to make our stay as enjoyable as possible.

Eins og þið munið kannski frá fyrra blogginu okkar um LA, þá er mest allt LA svæðið í rauninni ekki LA og í þessari heimsókn fórum við bara inn fyrir borgarmörkin til þess að skipta um strætó. En fyrir alla þá sem eru ekki heimamenn, þá skulum við bara kalla þetta LA. Við skiluðum bílaleigubílnum í Century City og nýttum svo frítt internet á hinum ýmsu stöðum næsta hálfa daginn þar til Corban, CouchSurferinn sem við gistum hjá, var búinn að vinna. Hann fann ekki bíl til þess að koma að sækja okkur svo við lögðum í tveggja tíma, hundrað stoppistöðva strætóferð til Buena Park þar sem Corban býr með fjórum öðrum, Jon, John, Ryan og Daniel, í þriggja herbergja íbúð. Af þeim fimm þá eru bara Corban og Jon á CouchSurfing en hinir þrír tóku alveg jafn vel á móti okkur og komu fram við okkur eins og gamla vini. Allar þrjár næturnar sem við gistum þá voru allir tilbúnir að aðstoða okkur og reyna að gera dvöl okkar sem skemmtilegasta.

Arna, Bjarki, Corban & Jon at Getty Museum

Our first day with the guys was pretty hectic. First off Corban and Jon took us to the Getty Centre in the hills above Hollywood. The Getty Centre is a museum and art centre that houses all kinds of temporary and permanent exhibitions, along with the offices of the Getty foundation that manages the museum. Also on site is Getty Images, probably the largest image bank in the world and a major reason why most people know the Getty name. We saw some great paintings and some amazing photography during our two hour stop but the main attraction is the building itself and its location. The location offers stunning views over the entire LA area south of the museum although the smog does limit it somewhat. The building is a mixture of materials and styles, all in whites or light colours, creating an effect of divinity and serenity.

Fyrri dagurinn okkar með strákunum var ansi þétt dagskrá. Fyrst fórum við með Corban og Jon í Getty Safnið í hæðunum fyrir ofan Hollywood. Getty Safnið er safn og listamiðstöð þar sem eru alls konar varanlegar og breytilegar sýningar auk skrifstofa Getty stofnunarinnar sem rekur safnið. Þarna er líka Getty Images sem er líklega stærsti myndabanki í heimi og stór ástæða þess að flestir kannast við Getty nafnið. Við sáum fullt af fallegum málverkum og mögnuðum ljósmyndum í tveggja tíma heimsókn okkar en það merkilegasta er sennilega byggingin sjálf og staðsetningin. Staðurinn býður upp á stórkostleg útsýni yfir allt LA svæðið sunnan við safnið þó mengunin takmarki það svolítið. Í byggingunni er blandað saman efnum og stílum svo stemmningin verður guðdómleg og yfirveguð.

Daniel, one of Corban's roommates, works at Disneyland in Anaheim. Since he is quitting shortly and had some free passes he had yet to use so he invited us, Corban and Jon to join him there when he had finished his shift. What followed was a whirlwind tour of all the best rides and shows in the park. First we went on a ride called Flying over California where you literally fly over some of the states' famous landmarks in a thrilling simulator. The two of us are of course notoriously afraid of anything resembling a rollercoaster but somehow the three guys managed to talk us into trying out almost every single rollercoaster ride in Disneyland. It helps that the rides are not very big and that at the rides are either fully or partially indoors. We may have put on a brave face but our palms were sweating before every ride. Thankfully the guys didn't let us bail and we had a great time.

Daniel, einn af herbergisfélögum Corbans, vinnur í Disneyland í Anaheim. Fyrst hann var að fara að hætta og átti nokkra ókeypis passa eftir til þess að gefa þá bauð hann okkur, Corban og Jon að hitta sig þar þegar hann var búinn með sína vakt. Við tók hraðferð í gegnum allt það besta sem garðurinn hefur upp á að bjóða. Fyrst fórum við í tæki sem heitir Flying over California þar sem maður bókstaflega flýgur yfir helstu kennileiti fylkisins í frábærum hermi. Við tvö erum auðvitað skíthræd við allt sem svo mikið sem líkist rússíbana en einhvern veginn tókst strákunum þremur að plata okkur í að prófa næstum hvern einasta rússíbana í Disneyland. Það hjálpaði til að tækin eru ekki mjög stór og að flest eru þau að hluta til eða að öllu leyti innandyra. Við reyndum að láta á engu bera en svitinn perlaði í lófunum fyrir hvert tæki. Sem betur fer leyfðu strákarnir okkur ekki að hætta við og við skemmtum okkur konunglega.

Arna & Daniel

Bjarki, Corban, Jon, Daniel & Arna

Corban wasn't quite as fond of this joke as the rest of us/ Corban fannst þessi brandari ekki jafn fyndinn og okkur hinum:)

Jon & Arna

Arna, Bjarki & Walt Disney

Jon & Corban

First time around LA didn't make such a good impression but second time around we found it more relaxing. What we are finding out again and again is that what makes the place is the people you meet there and what they can show you. Corban was an inspiring person who made it his business to make our trip the best it could be for the short time that we stayed with him. He made us a great meal, took time to accompany us around town, lent us his two seater convertible so we could check out Huntington and Newport Beaches while he was working, and even insisted on buying our train tickets to San Diego. Jon was also a pleasure to be with. He spent all his spare time with us trying to figure out the next adventure and had endless patience driving us around, including dropping us off at the train station early in the morning. Meeting all these new people, spending time with them, learning from them, and telling them about our home is making this trip even more memorable than it would have been. Hopefully they also use us being there as an excuse for doing stuff they wouldn't normally do.

Fyrra skiptið okkar í LA var ekkert frábært en seinna skiptið var þægilegra. Það sem við komumst að aftur og aftur er að fólkið sem maður hittir á staðnum og það sem það sýnir manni er það sem gerir staðinn skemmtilegri. Corban var jákvæður persónuleiki sem gerði allt sem hann gat svo tíminn okkar með honum yrði sem bestur. Hann eldaði handa okkur frábæra máltíð, gaf sér tíma til þess að fara með okkur um bæinn, lánaði okkur tveggja sæta blæjubílinn sinn svo við gætum kíkt á Huntington og Newport strendurnar á meðan hann var í vinnunni og heimtaði meira að segja að fá að kaupa handa okkur lestarmiða til San Diego. Það var líka mjög ánægjulegt að vera með Jon. Hann eyddi öllum frítíma sínum í að hjálpa okkur að finna næsta ævintýri og sýndi aðdáunarverða þolinmæði við að skutla okkur um allt, þar á meðal á lestarstöðina eldsnemma morguns. Að hitta allt þetta nýja fólk, að eyða tíma með þeim, læra af þeim og segja þeim frá Íslandi er að gera ferðina enn minnisverðari en hún hefði verið. Vonandi notar allt þetta fólk heimsóknir okkar sem afsökun til þess að gera eithvað sem það myndi annars ekki gera.

Newport Beach

Bjarki driving Corban's car/ Bjarki að keyra bílinn hans Corban

More photos from L.A./ Fleiri myndir frá L.A.

Big trees, really BIG trees

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 
 

The last national park that we saw in this trip to the USA was Sequoia, home of the giant trees of the same name. Once again we left behind the complete flatness of the valley and headed up into the Sierra Nevada mountains. We hadn't realised how high up Sequoia national park is since it is not as famous for its landscape as other parks we had visited. We quickly found out though as the road from Three Forks to the Giant Forest winds up almost two thousand metres in the space of twenty kilometres, tying knots on our stomachs in the progress. We even had to stop on the way up so that we didn't throw up. The view from the top of the hill was quite something although the mist of pollution has begun to limit it somewhat in recent years.

Síðasti þjóðgarðurinn sem við sáum í þessari ferð til Bandaríkjanna var Sequoia þar sem vaxa samnefnd risatré. Aftur yfirgáfum við flatneskjuna í Kaliforníudalnum og héldum upp í Sierra Nevada fjöllin. Við höfðum ekki gert okkur grein fyrir því hversu hátt uppi Sequoia þjóðgarðurinn er því hann er ekki jafn frægur fyrir landslag eins og hinir garðarnir sem við höfum heimsótt. Við komumst þó fljótlega að því að vegurinn frá Three Forks og upp í Giant Forest liggur í hlykkjum og beygjum upp nærri því tvö þúsund metra á tuttugu kílómetrum og hnýtti magana á okkur í nokkra hnúta í leiðinni. Við þurftum meira að segja að stoppa á leiðinni upp svo við þyrftum ekki að gubba. Útsýnið efst uppi var alveg magnað þó svo mengun hafi takmarkað það svolítið á undanförnum árum.

As the hill begun to flatten out into the plateau of the Giant Forest we begun to see the trees that were the reason we were there. Amongst the normal fir and pine trees their giant red trunks become more and more numerous as we drove further into the forest until we arrived at the visitor centre at the heart of the Giant Forest area. In front of the visitor centre stands The Sentinel, one of the more famous of the giant trees. It is amazing to see how the giant tree dwarfs the building next to it and standing in between the two you really get a sense of how massive these ancient Sequoias are. We took a short hike around a nearby grove where we saw some more examples of the giants and learned a little bit about them and why they grow there in the Sierra Nevadas.

Þar sem landið fór að fletjast út aftur í hásléttuna þar sem Giant Forest er þá fór að glitta í trén sem við komum til þess að sjá. Innan um venjuleg greni-og furutré birtust okkur fleiri og fleiri gríðarstórir rauðir trjábolir eftir því sem við keyrðum lengra inn í skóginn þar til við komum að upplýsingamiðstöðinni í miðju Giant Forest svæðinu. Fyrir framan upplýsingamiðstöðina stendur Sentinel, eitt af frægustu risatrjánum. Það er ótrúlegt að sjá hversu lítil upplýsingamiðstöðin verður við hliðina á þessu gríðarstóra tré og þegar maður stendur mitt á milli gerir maður sér virkilega grein fyrir því hversu umfangsmikil þessi ævagömlu Sequoia tré eru. Við fórum í stuttan göngutúr um nærliggjandi rjóður þar sem við sáum fleiri dæmi um þessa risa og lærðum svolítið um þau og af hverju þau vaxa þarna í Sierra Nevada fjöllunum.

Sentinel and the Visitor Center/ Sentinel og upplýsingamiðstöðin

As we circled around a wetland meadow surrounded by Sequoias of all ages and sizes we were alerted to the presence of a Black bear in the meadow, only a few metres away from the footpath. We spent some time like stupid tourists getting way too close to the bear trying to get good pictures although the bear was almost hidden in the tall grass, all the time looking for its mother since it looked small enough to be a cub. Although the bear must have noticed us it showed no interest and continued to look around in the undergrowth for some nuts and seeds to eat. On one of our photos we managed to make out a number on a tag in the bear's ear and at the visitor centre we asked if they knew anything about the bear. To our surprise we were told that since it had a tag it was most likely a female and had been tagged because it has been having too much contact with people and could be agressive. So much for our theory that it was an innocent cub.

Þar sem við hringsóluðum um votlendisrjóður mitt á milli misgamalla og stórra Sequoia trjáa þá var athygli okkar beint að svartbirni í rjóðrinu, einungis nokkra metra frá göngustígnum. Í þó nokkurn tíma vorum við eins og hverjir aðrir heimskir túristar, allt of nálægt birninum að reyna að ná góðum myndum þótt hann væri næstum falinn í háu grasinu. Við vorum alltaf að gá að mömmu bjarnarins þar sem okkur fannst hann svo lítill að hann hlyti að vera húnn. Þó svo björninn hljóti að hafa tekið eftir okkur þá sýndi hann okkur engan áhuga og hélt áfram að róta í grasinu í leit að hnetum og fræjum til ætis. Á einni myndinni sáum við númer á merki í eyranu á birninum og í upplýsingamiðstöðinni spurðum við hvort þau vissu eitthvað um þennan björn. Okkur til undrunar þá var okkur sagt að þar sem björninn var merktur þá væri þetta væntanlega birna sem væri merkt því hún hefði verið í of miklu návígi við fólk og gæti verið árásargjörn. Þar fór tilgátan okkar um að þetta væri saklaus húnn.

Bjarki and the bear... a littlebit too close  / Bjarki og birnan... aðeins of nálægt

Afterwards we concluded our visit to the national park by seeing the General Sherman tree, one of the most famous trees in the world. The tree is approximately two thousand five hundred years old and around eighty five metres high. It is best known however as the largest known tree in the world measured by volume at approximately fifteen hundred cubic metres. Other trees are older, taller, or wider but none of them contain as much tree as the General Sherman tree. It is quite a sight to behold and a walk around it actually takes a while. We also tried driving through the fallen Tunnel Tree but there were no trees we could drive underneath, they are all in northern California.


Seinna lukum við heimsókninni okkur í þjóðgarðinn með því að skoða General Sherman tréð, eitt það frægasta í heimi. Tréð er um það bil tvö þúsund og fimm hundruð ára gamalt og í kringum áttatíu og fimm metrar á hæð. Það er hinsvegar frægast fyrir að vera stærsta tré í heimi mælt í rúmmáli, sirka fimmtán hundruð rúmmetrar. Önnur tré eru eldri, hærri og þykkari en ekkert þeirra inniheldur jafn mikið af tré og General Sherman tréð. Það er magnað að sjá það og það tekur meira að segja smá tíma að labba í kringum það. Við prófuðum líka að keyra í gegnum fallið tré en það voru engin tré sem við gátum keyrt undir, þau eru öll í norður Kaliforníu.

General Sherman

It was easier to fathom the size of the tree trunk when you stood in the middle of the tree/ Það var auðveldara að átta sig á stærð trjábolsins þegar maður stóð í miðju "trésins"

General Sherman

After all our travels we had finally had enough of mountains, trees and views and therefore called it a day at Sequoia, even though it has a lot more to offer, and headed back down the winding roads into the California valley. Anna and Alex arrived in the park the same day as us but since they arrived much later than us we just missed meeting them which would have been fun. The reason we had to head down into the valley at a reasonable time is that we were staying with a CouchSurfer and didn't want to arrive too late at their house. We managed to make it to Francine and Carl's house in Bakersfield before dark and were welcomed with open arms. They really do know how to make people feel at home and they really enjoy having visitors around. We also enjoyed their company and the VIP treatment we received did not hurt at all.

Eftir öll okkar ferðalög þá vorum við loksins búin að fá nóg af fjöllum, trjám og útsýni og létum þetta því gott heita í Sequoia, þó svo þar sé margt fleira að sjá, og héldum aftur niður kræklótta vegina niður í Kaliforníu dalinn. Anna og Alex komu í garðinn sama dag og við en vegna þess að þau komu miklu seinna en við misstum við af því að hitta þau sem hefði verið skemmtilegt. Ástæðan fyrir því að við urðum að drífa okkur niður í dalinn skikkanlega snemma er að við gistum hjá CouchSurfer og vildum ekki koma of seint heim til þeirra. Við náðum heim til Francine og Carl í Bakersfield fyrir myrkur þar sem þau tóku á móti okkur með opnum örmum. Þau kunna sko sannarlega að láta fólki líða eins og heima hjá sér og þau hafa virkilega gaman af því að hafa gesti í heimsókn. Við skemmtum okkur líka konunglega með þeim og VIP meðferðin sem við fengum skemmdi sko alls ekki fyrir.

This tree losts its balance and consequently died/ Þetta tré missti jafnvægið og dó í kjölfarið

We drove through a fallen tree/ Við keyrðum í gegnum fallið tré

Nature can be strange/ Náttúran getur verið skrýtin

Carl, Bjarki, Arna & Francine

More photos from Sequoia/ Fleiri myndir frá Sequoia

 

Bears in the heat

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 

During our trip to Yosemite we stayed with a great older couple at their home hostel in Merced. Merced lies in the California valley between the hills along the coast and the Sierra Nevada mountains to the east. Before the white man came to the valley it was pretty much all desert that was then irrigated and turned into some of the most fertile farmland around. In the area around Merced the farmers grow almost every kind of vegetable, fruit, and nut that you could possibly want and they also produce a lot of dairy products and meat. Our host Larry told us all about the area and also gave us a lot of invaluable information about Yosemite national park. The park is about a hundred kilometers away from Merced so it was about a ninety minute drive to get there and another hour back after our first day in the park. It was worth the trip though to be able to tap Larry's knowledge and taste Jan's peach deserts and ice cream both nights.

Á meðan við vorum að skoða Yosemite þá gistum við hjá yndislegum eldri hjónum á heimahostelinu þeirra í Merced. Merced er í Kaliforníudalnum milli hæðanna við ströndina og Sierra Nevada fjallana til austurs. Áður en hvíti maðurinn kom í dalinn þá var hann að mestu leyti eyðimörk sem var síðan breytt í eitt frjósamasta ræktunarland í heimi. Á svæðinu í kringum Merced rækta bændurnir allar mögulegar gerðir grænmætis, ávaxta og hneta sem maður gæti hugsanlega viljað og þeir framleiða líka fullt af mjólkurvörum og kjöti. Larry, gestgjafinn okkar, fræddi okkur um svæðið og lét okkur fá fullt af ómetanlegum upplýsingum um Yosemite þjóðgarðinn. Garðurinn er um það bil eitt hundrað kílómetra frá Merced svo það tók okkur um það bil níutíu mínútur að komast þangað og annað eins til baka eftir fyrri daginn í garðinum. Það var hinsvegar ferðarinnar virði að geta spurt Larry spjörunum úr og smakkað ferskjurnar og ísinn hjá Jan bæði kvöldin.

Yosemite national park is a remarkable place. The heart of the park is a valley up in the Sierra Nevada mountains that was carved by glaciers resulting in some of the most amazing granite cliffs in the world. They include Half Dome which towers above the end of the valley and El Capitan, the largest granite monolith in the world and a favorite amongst climbers. Waterfalls fall into the valley in various places although some of them had dried up and others were fairly tame so late in the summer. Our host in Merced told us that they last had rain in May and would probably not have any until sometime in September or October. The valley is in some ways similar to Zion Valley but it is slightly wider and of course it is a granite mountain valley carved by glacier instead of a sandstone valley in the desert that was carved by water.

Yosemite þjóðgarðurinn er stórkostlegur staður. Hjarta garðsins liggur í jökuldal í Sierra Nevada fjöllunum þar sem hafa myndast sumir af mikilfenglegustu granítklettum í heimi. Þar á meðal eru Half Dome sem gnæfir yfir enda dalsins og El Capitan sem er stærsti granítklettur í heimi og mjög vinsæll meðal klettaklifrara. Fossar falla ofan í dalinn fram af hinum ýmsu klettum þótt sumir af þeim væru þornaðir upp og aðrir ansi lítilfjörlegir svona síðla sumars. Gestgjafinn okkar í Merced sagði okkur að það hefði síðast rignt hjá þeim í maí og myndi líklega ekki rigna aftur fyrr en einhvern tímann í september eða október. Dalurinn er að sumu leiti svipaður og Zion en hann er örlítið breiðari og svo er hann auðvitað granít fjalladalur grafinn af jöklum en ekki sandsteins dalur grafinn af á í eyðmörkinni eins og Zion.

Indian Village/ Indíánaþorp

While in Yosemite we took some short walks and one longer one. We walked up to the top of Vernal falls at the eastern most tip of the valley where you can also see Nevada falls about three hundred metres above. The three hour walk was pretty strenuous since it was the hottest day of the year in the valley, thirty eight degrees celsius. At the top of Vernal falls is a small lake called the Emerald Pool where we laid out and sunbathed in the beautiful weather for a little bit before hiking back down. We also hiked to Mirror Lake at the root of Half Dome which towers about fifteen hundred metres above. The location gives you a real sense of the scale of the cliffs. We drove or took a shuttlebus to most other spots in the valley, stopping at viewpoints along the way to admire the scenery and take pictures. On the way out of the park we also drove to Glacier point which is at the top of the cliffs, right above Yosemite village in the centre of the valley. The view from there is very impressive although somehow heights are never as impressive when you look down, like we learned at the Grand Canyon.

Í Yosemite fórum við í nokkra stutta göngutúra og einn aðeins lengri. Við gengum upp að toppi Vernal fossins í austurenda dalsins þar sem er líka hægt að sjá Nevada fossinn um það bil þrjú hundruð metrum ofar. Sá göngutúr tók sirka þrjá tíma og var ansi erfiður því þetta var á heitasta degi ársins í dalnum, þrjátíu og átta stiga hiti. Við toppinn á Vernal fossinum er lítið vatn sem kallast Emerald Pool þar sem við lögðumst smástund í sólbað í góða veðrinu áður en við löbbuðum niður aftur. Við gengum líka að Mirror vatni við rætur Half Dome sem gnæfir yfir fimmtán hundruð metrum ofar. Staðsetningin gefur manni virkilega innsýn í það hversu stórir klettarnir eru. Við keyrðum eða tókum rútu að flestum öðrum stöðum í dalnum og stoppuðum á alls konar útsýnisstöðum þar sem maður gat notið fjallasýnarinnar og tekið myndir. Á leiðinni út úr garðinum keyrðum við líka upp að Glacier Point sem er ofan á klettunum fyrir ofan Yosemite þorpið í miðjum dalnum. Útsýnið þaðan er mikilfenglegt þótt klettarnir virki aldrei eins stórir að ofan og þeir gera að neðan eins og við komumst að í Grand Canyon.

The park was crawling with squirrels/ Í garðinum var krökkt af íkornum

Sunbathing at the Emerald Pool/ Í sólbaði við Emerald Pool

Like most other national parks Yosemite is a refuge for all sorts of wildlife that can live there in relative safety in its natural habitat. Once again we caught a great glimpse at some of that wildlife. When we had just gotten on the shuttlebus for the first time the driver told us he would stop and see why there were cars stopped by the side of the road. Next thing we know a Black bear hurdles a fence by the side of the road, runs across the road about twenty metres ahead of the bus, and then disappears into the forest on the other side. Everyone on the bus stood up trying to get a better look and as the bus drove onwards a coyote stood in the forest about thirty metres further down the road. We were really excited to finally see a bear fairly close and even though we didn't see much more wildlife in the valley we were more than happy. When we left Glacier Point to leave the park we got extremely lucky though. First we saw some deer very close to the parking lot and then we saw a black bear with a cub further up on the mountain. He was maybe about fifty metres away from the road, across a wet marsh. We got a really great look at them and managed to take some great photos.

Eins og flestir aðrir þjóðgarðar þá er Yosemite griðastaður fyrir alls kyns dýralíf sem getur lifað þar tiltölulega öruggt í sínu eðlilega umhverfi. Enn einu sinni náðum við að sjá þó nokkurn hluta af dýralífinu. Þegar við vorum nýkomin um borð í rútuna í fyrsta skipti sagði bílstjórinn okkur að hann væri að stoppa til þess að sjá hvers vegna bílum væri lagt í vegarkantinn. Áður en við vitum af þá stekkur svartbjörn yfir grindverk við vegarkantinn, hleypur yfir veginn og hverfur inn í skóginn. Allir í rútunni stóðu á fætur til þess að sjá betur og þegar rútan hélt áfram þá stóð þar sléttuúlfur í skóginum um það bil þrjátíu metrum lengra meðfram veginum. Við vorum mjög svo spennt að hafa loksins séð björn tiltölulega nálægt og þó svo við höfum ekki séð mikið meira af dýralífinu í dalnum þá vorum við ánægð. Þegar við fórum frá Glacier Point til þess að yfirgefa garðinn duttum við hins vegar í lukkupottinn. Fyrst voru dádýr alveg við bílastæðið og svo sáum við svartabjörn með hún ofar á fjallinu. Hann var sirka fimmtíu metra frá veginum, hinum megin við mýri. Við sáum þá mjög greinilega og náðum frábærum myndum.

In between our trips to Yosemite and Sequoia national parks we stayed the night in Madera, which is right in the middle of California. Halfway between the ocean and Nevada and halfway between Mexico and Oregon. There we stayed with a CouchSurfer named Marlaw and his wife Maria. They live in a beautiful house in a nice area of Madera where Maria works as a nurse and Marlaw works for a bank in nearby Fresno. They are both from the Philippines but have lived in California for around a decade and we learned a lot from them about both places in the one evening we spent with them. They were extremely welcoming and we both thoroughly enjoyed Marlaw's company into the small hours of the night when Maria had long since gone to sleep in preparation for an early day at work. He made us excellent turkey burgers and sorry to say Bjarki almost finished his chocolate covered macadamias, they were just so delicious.

Á milli ferða okkar í Yosemite og Sequoia þjóðgarðanna gistum við eina nótt í Madera sem er í miðju Kaliforníufylki. Hálfa leið frá Kyrrahafinu að Nevada og hálfa leið frá Mexíkó að Oregon. Þar gistum við hjá CouchSurfer sem heitir Marlaw og Mariu konunni hans. Þau búa í fallegu húsi í rólegu hverfi í Madera þar sem Maria vinnur sem hjúkrunarkona og Marlaw vinnur í banka í Fresno sem er í hálftíma fjarlægð frá heimili þeirra. Marlaw & Maria eru bæði frá Filippseyjum en hafa búið í Kaliforníu undanfarin áratug og við lærðum mikið um báða staði frá þeim á þessu eina kvöldi sem við áttum saman. Þau voru ótrúlega gestrisin og við skemmtum okkur konunglega með Marlaw langt fram á nótt, löngu eftir að Maria var farinn að sofa svo hún gæti mætt eldsnemma í vinnuna. Hann útbjó fyrir okkur frábæra kalkúnaborgara og því miður þá kláraði Bjarki næstum súkkulaðihúðuðu makadamíuhneturnar hans, þær voru bara svo góðar. 

Bjarki, Maria, Marlaw & Arna

Sunset over the California Valley/ Sólsetur í Kaliforníudal

More photos from Yosemite/ Fleiri myndir frá Yosemite