Big trees, really BIG trees

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 
 

The last national park that we saw in this trip to the USA was Sequoia, home of the giant trees of the same name. Once again we left behind the complete flatness of the valley and headed up into the Sierra Nevada mountains. We hadn't realised how high up Sequoia national park is since it is not as famous for its landscape as other parks we had visited. We quickly found out though as the road from Three Forks to the Giant Forest winds up almost two thousand metres in the space of twenty kilometres, tying knots on our stomachs in the progress. We even had to stop on the way up so that we didn't throw up. The view from the top of the hill was quite something although the mist of pollution has begun to limit it somewhat in recent years.

Síðasti þjóðgarðurinn sem við sáum í þessari ferð til Bandaríkjanna var Sequoia þar sem vaxa samnefnd risatré. Aftur yfirgáfum við flatneskjuna í Kaliforníudalnum og héldum upp í Sierra Nevada fjöllin. Við höfðum ekki gert okkur grein fyrir því hversu hátt uppi Sequoia þjóðgarðurinn er því hann er ekki jafn frægur fyrir landslag eins og hinir garðarnir sem við höfum heimsótt. Við komumst þó fljótlega að því að vegurinn frá Three Forks og upp í Giant Forest liggur í hlykkjum og beygjum upp nærri því tvö þúsund metra á tuttugu kílómetrum og hnýtti magana á okkur í nokkra hnúta í leiðinni. Við þurftum meira að segja að stoppa á leiðinni upp svo við þyrftum ekki að gubba. Útsýnið efst uppi var alveg magnað þó svo mengun hafi takmarkað það svolítið á undanförnum árum.

As the hill begun to flatten out into the plateau of the Giant Forest we begun to see the trees that were the reason we were there. Amongst the normal fir and pine trees their giant red trunks become more and more numerous as we drove further into the forest until we arrived at the visitor centre at the heart of the Giant Forest area. In front of the visitor centre stands The Sentinel, one of the more famous of the giant trees. It is amazing to see how the giant tree dwarfs the building next to it and standing in between the two you really get a sense of how massive these ancient Sequoias are. We took a short hike around a nearby grove where we saw some more examples of the giants and learned a little bit about them and why they grow there in the Sierra Nevadas.

Þar sem landið fór að fletjast út aftur í hásléttuna þar sem Giant Forest er þá fór að glitta í trén sem við komum til þess að sjá. Innan um venjuleg greni-og furutré birtust okkur fleiri og fleiri gríðarstórir rauðir trjábolir eftir því sem við keyrðum lengra inn í skóginn þar til við komum að upplýsingamiðstöðinni í miðju Giant Forest svæðinu. Fyrir framan upplýsingamiðstöðina stendur Sentinel, eitt af frægustu risatrjánum. Það er ótrúlegt að sjá hversu lítil upplýsingamiðstöðin verður við hliðina á þessu gríðarstóra tré og þegar maður stendur mitt á milli gerir maður sér virkilega grein fyrir því hversu umfangsmikil þessi ævagömlu Sequoia tré eru. Við fórum í stuttan göngutúr um nærliggjandi rjóður þar sem við sáum fleiri dæmi um þessa risa og lærðum svolítið um þau og af hverju þau vaxa þarna í Sierra Nevada fjöllunum.

Sentinel and the Visitor Center/ Sentinel og upplýsingamiðstöðin

As we circled around a wetland meadow surrounded by Sequoias of all ages and sizes we were alerted to the presence of a Black bear in the meadow, only a few metres away from the footpath. We spent some time like stupid tourists getting way too close to the bear trying to get good pictures although the bear was almost hidden in the tall grass, all the time looking for its mother since it looked small enough to be a cub. Although the bear must have noticed us it showed no interest and continued to look around in the undergrowth for some nuts and seeds to eat. On one of our photos we managed to make out a number on a tag in the bear's ear and at the visitor centre we asked if they knew anything about the bear. To our surprise we were told that since it had a tag it was most likely a female and had been tagged because it has been having too much contact with people and could be agressive. So much for our theory that it was an innocent cub.

Þar sem við hringsóluðum um votlendisrjóður mitt á milli misgamalla og stórra Sequoia trjáa þá var athygli okkar beint að svartbirni í rjóðrinu, einungis nokkra metra frá göngustígnum. Í þó nokkurn tíma vorum við eins og hverjir aðrir heimskir túristar, allt of nálægt birninum að reyna að ná góðum myndum þótt hann væri næstum falinn í háu grasinu. Við vorum alltaf að gá að mömmu bjarnarins þar sem okkur fannst hann svo lítill að hann hlyti að vera húnn. Þó svo björninn hljóti að hafa tekið eftir okkur þá sýndi hann okkur engan áhuga og hélt áfram að róta í grasinu í leit að hnetum og fræjum til ætis. Á einni myndinni sáum við númer á merki í eyranu á birninum og í upplýsingamiðstöðinni spurðum við hvort þau vissu eitthvað um þennan björn. Okkur til undrunar þá var okkur sagt að þar sem björninn var merktur þá væri þetta væntanlega birna sem væri merkt því hún hefði verið í of miklu návígi við fólk og gæti verið árásargjörn. Þar fór tilgátan okkar um að þetta væri saklaus húnn.

Bjarki and the bear... a littlebit too close  / Bjarki og birnan... aðeins of nálægt

Afterwards we concluded our visit to the national park by seeing the General Sherman tree, one of the most famous trees in the world. The tree is approximately two thousand five hundred years old and around eighty five metres high. It is best known however as the largest known tree in the world measured by volume at approximately fifteen hundred cubic metres. Other trees are older, taller, or wider but none of them contain as much tree as the General Sherman tree. It is quite a sight to behold and a walk around it actually takes a while. We also tried driving through the fallen Tunnel Tree but there were no trees we could drive underneath, they are all in northern California.


Seinna lukum við heimsókninni okkur í þjóðgarðinn með því að skoða General Sherman tréð, eitt það frægasta í heimi. Tréð er um það bil tvö þúsund og fimm hundruð ára gamalt og í kringum áttatíu og fimm metrar á hæð. Það er hinsvegar frægast fyrir að vera stærsta tré í heimi mælt í rúmmáli, sirka fimmtán hundruð rúmmetrar. Önnur tré eru eldri, hærri og þykkari en ekkert þeirra inniheldur jafn mikið af tré og General Sherman tréð. Það er magnað að sjá það og það tekur meira að segja smá tíma að labba í kringum það. Við prófuðum líka að keyra í gegnum fallið tré en það voru engin tré sem við gátum keyrt undir, þau eru öll í norður Kaliforníu.

General Sherman

It was easier to fathom the size of the tree trunk when you stood in the middle of the tree/ Það var auðveldara að átta sig á stærð trjábolsins þegar maður stóð í miðju "trésins"

General Sherman

After all our travels we had finally had enough of mountains, trees and views and therefore called it a day at Sequoia, even though it has a lot more to offer, and headed back down the winding roads into the California valley. Anna and Alex arrived in the park the same day as us but since they arrived much later than us we just missed meeting them which would have been fun. The reason we had to head down into the valley at a reasonable time is that we were staying with a CouchSurfer and didn't want to arrive too late at their house. We managed to make it to Francine and Carl's house in Bakersfield before dark and were welcomed with open arms. They really do know how to make people feel at home and they really enjoy having visitors around. We also enjoyed their company and the VIP treatment we received did not hurt at all.

Eftir öll okkar ferðalög þá vorum við loksins búin að fá nóg af fjöllum, trjám og útsýni og létum þetta því gott heita í Sequoia, þó svo þar sé margt fleira að sjá, og héldum aftur niður kræklótta vegina niður í Kaliforníu dalinn. Anna og Alex komu í garðinn sama dag og við en vegna þess að þau komu miklu seinna en við misstum við af því að hitta þau sem hefði verið skemmtilegt. Ástæðan fyrir því að við urðum að drífa okkur niður í dalinn skikkanlega snemma er að við gistum hjá CouchSurfer og vildum ekki koma of seint heim til þeirra. Við náðum heim til Francine og Carl í Bakersfield fyrir myrkur þar sem þau tóku á móti okkur með opnum örmum. Þau kunna sko sannarlega að láta fólki líða eins og heima hjá sér og þau hafa virkilega gaman af því að hafa gesti í heimsókn. Við skemmtum okkur líka konunglega með þeim og VIP meðferðin sem við fengum skemmdi sko alls ekki fyrir.

This tree losts its balance and consequently died/ Þetta tré missti jafnvægið og dó í kjölfarið

We drove through a fallen tree/ Við keyrðum í gegnum fallið tré

Nature can be strange/ Náttúran getur verið skrýtin

Carl, Bjarki, Arna & Francine

More photos from Sequoia/ Fleiri myndir frá Sequoia

 

Bears in the heat

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 

During our trip to Yosemite we stayed with a great older couple at their home hostel in Merced. Merced lies in the California valley between the hills along the coast and the Sierra Nevada mountains to the east. Before the white man came to the valley it was pretty much all desert that was then irrigated and turned into some of the most fertile farmland around. In the area around Merced the farmers grow almost every kind of vegetable, fruit, and nut that you could possibly want and they also produce a lot of dairy products and meat. Our host Larry told us all about the area and also gave us a lot of invaluable information about Yosemite national park. The park is about a hundred kilometers away from Merced so it was about a ninety minute drive to get there and another hour back after our first day in the park. It was worth the trip though to be able to tap Larry's knowledge and taste Jan's peach deserts and ice cream both nights.

Á meðan við vorum að skoða Yosemite þá gistum við hjá yndislegum eldri hjónum á heimahostelinu þeirra í Merced. Merced er í Kaliforníudalnum milli hæðanna við ströndina og Sierra Nevada fjallana til austurs. Áður en hvíti maðurinn kom í dalinn þá var hann að mestu leyti eyðimörk sem var síðan breytt í eitt frjósamasta ræktunarland í heimi. Á svæðinu í kringum Merced rækta bændurnir allar mögulegar gerðir grænmætis, ávaxta og hneta sem maður gæti hugsanlega viljað og þeir framleiða líka fullt af mjólkurvörum og kjöti. Larry, gestgjafinn okkar, fræddi okkur um svæðið og lét okkur fá fullt af ómetanlegum upplýsingum um Yosemite þjóðgarðinn. Garðurinn er um það bil eitt hundrað kílómetra frá Merced svo það tók okkur um það bil níutíu mínútur að komast þangað og annað eins til baka eftir fyrri daginn í garðinum. Það var hinsvegar ferðarinnar virði að geta spurt Larry spjörunum úr og smakkað ferskjurnar og ísinn hjá Jan bæði kvöldin.

Yosemite national park is a remarkable place. The heart of the park is a valley up in the Sierra Nevada mountains that was carved by glaciers resulting in some of the most amazing granite cliffs in the world. They include Half Dome which towers above the end of the valley and El Capitan, the largest granite monolith in the world and a favorite amongst climbers. Waterfalls fall into the valley in various places although some of them had dried up and others were fairly tame so late in the summer. Our host in Merced told us that they last had rain in May and would probably not have any until sometime in September or October. The valley is in some ways similar to Zion Valley but it is slightly wider and of course it is a granite mountain valley carved by glacier instead of a sandstone valley in the desert that was carved by water.

Yosemite þjóðgarðurinn er stórkostlegur staður. Hjarta garðsins liggur í jökuldal í Sierra Nevada fjöllunum þar sem hafa myndast sumir af mikilfenglegustu granítklettum í heimi. Þar á meðal eru Half Dome sem gnæfir yfir enda dalsins og El Capitan sem er stærsti granítklettur í heimi og mjög vinsæll meðal klettaklifrara. Fossar falla ofan í dalinn fram af hinum ýmsu klettum þótt sumir af þeim væru þornaðir upp og aðrir ansi lítilfjörlegir svona síðla sumars. Gestgjafinn okkar í Merced sagði okkur að það hefði síðast rignt hjá þeim í maí og myndi líklega ekki rigna aftur fyrr en einhvern tímann í september eða október. Dalurinn er að sumu leiti svipaður og Zion en hann er örlítið breiðari og svo er hann auðvitað granít fjalladalur grafinn af jöklum en ekki sandsteins dalur grafinn af á í eyðmörkinni eins og Zion.

Indian Village/ Indíánaþorp

While in Yosemite we took some short walks and one longer one. We walked up to the top of Vernal falls at the eastern most tip of the valley where you can also see Nevada falls about three hundred metres above. The three hour walk was pretty strenuous since it was the hottest day of the year in the valley, thirty eight degrees celsius. At the top of Vernal falls is a small lake called the Emerald Pool where we laid out and sunbathed in the beautiful weather for a little bit before hiking back down. We also hiked to Mirror Lake at the root of Half Dome which towers about fifteen hundred metres above. The location gives you a real sense of the scale of the cliffs. We drove or took a shuttlebus to most other spots in the valley, stopping at viewpoints along the way to admire the scenery and take pictures. On the way out of the park we also drove to Glacier point which is at the top of the cliffs, right above Yosemite village in the centre of the valley. The view from there is very impressive although somehow heights are never as impressive when you look down, like we learned at the Grand Canyon.

Í Yosemite fórum við í nokkra stutta göngutúra og einn aðeins lengri. Við gengum upp að toppi Vernal fossins í austurenda dalsins þar sem er líka hægt að sjá Nevada fossinn um það bil þrjú hundruð metrum ofar. Sá göngutúr tók sirka þrjá tíma og var ansi erfiður því þetta var á heitasta degi ársins í dalnum, þrjátíu og átta stiga hiti. Við toppinn á Vernal fossinum er lítið vatn sem kallast Emerald Pool þar sem við lögðumst smástund í sólbað í góða veðrinu áður en við löbbuðum niður aftur. Við gengum líka að Mirror vatni við rætur Half Dome sem gnæfir yfir fimmtán hundruð metrum ofar. Staðsetningin gefur manni virkilega innsýn í það hversu stórir klettarnir eru. Við keyrðum eða tókum rútu að flestum öðrum stöðum í dalnum og stoppuðum á alls konar útsýnisstöðum þar sem maður gat notið fjallasýnarinnar og tekið myndir. Á leiðinni út úr garðinum keyrðum við líka upp að Glacier Point sem er ofan á klettunum fyrir ofan Yosemite þorpið í miðjum dalnum. Útsýnið þaðan er mikilfenglegt þótt klettarnir virki aldrei eins stórir að ofan og þeir gera að neðan eins og við komumst að í Grand Canyon.

The park was crawling with squirrels/ Í garðinum var krökkt af íkornum

Sunbathing at the Emerald Pool/ Í sólbaði við Emerald Pool

Like most other national parks Yosemite is a refuge for all sorts of wildlife that can live there in relative safety in its natural habitat. Once again we caught a great glimpse at some of that wildlife. When we had just gotten on the shuttlebus for the first time the driver told us he would stop and see why there were cars stopped by the side of the road. Next thing we know a Black bear hurdles a fence by the side of the road, runs across the road about twenty metres ahead of the bus, and then disappears into the forest on the other side. Everyone on the bus stood up trying to get a better look and as the bus drove onwards a coyote stood in the forest about thirty metres further down the road. We were really excited to finally see a bear fairly close and even though we didn't see much more wildlife in the valley we were more than happy. When we left Glacier Point to leave the park we got extremely lucky though. First we saw some deer very close to the parking lot and then we saw a black bear with a cub further up on the mountain. He was maybe about fifty metres away from the road, across a wet marsh. We got a really great look at them and managed to take some great photos.

Eins og flestir aðrir þjóðgarðar þá er Yosemite griðastaður fyrir alls kyns dýralíf sem getur lifað þar tiltölulega öruggt í sínu eðlilega umhverfi. Enn einu sinni náðum við að sjá þó nokkurn hluta af dýralífinu. Þegar við vorum nýkomin um borð í rútuna í fyrsta skipti sagði bílstjórinn okkur að hann væri að stoppa til þess að sjá hvers vegna bílum væri lagt í vegarkantinn. Áður en við vitum af þá stekkur svartbjörn yfir grindverk við vegarkantinn, hleypur yfir veginn og hverfur inn í skóginn. Allir í rútunni stóðu á fætur til þess að sjá betur og þegar rútan hélt áfram þá stóð þar sléttuúlfur í skóginum um það bil þrjátíu metrum lengra meðfram veginum. Við vorum mjög svo spennt að hafa loksins séð björn tiltölulega nálægt og þó svo við höfum ekki séð mikið meira af dýralífinu í dalnum þá vorum við ánægð. Þegar við fórum frá Glacier Point til þess að yfirgefa garðinn duttum við hins vegar í lukkupottinn. Fyrst voru dádýr alveg við bílastæðið og svo sáum við svartabjörn með hún ofar á fjallinu. Hann var sirka fimmtíu metra frá veginum, hinum megin við mýri. Við sáum þá mjög greinilega og náðum frábærum myndum.

In between our trips to Yosemite and Sequoia national parks we stayed the night in Madera, which is right in the middle of California. Halfway between the ocean and Nevada and halfway between Mexico and Oregon. There we stayed with a CouchSurfer named Marlaw and his wife Maria. They live in a beautiful house in a nice area of Madera where Maria works as a nurse and Marlaw works for a bank in nearby Fresno. They are both from the Philippines but have lived in California for around a decade and we learned a lot from them about both places in the one evening we spent with them. They were extremely welcoming and we both thoroughly enjoyed Marlaw's company into the small hours of the night when Maria had long since gone to sleep in preparation for an early day at work. He made us excellent turkey burgers and sorry to say Bjarki almost finished his chocolate covered macadamias, they were just so delicious.

Á milli ferða okkar í Yosemite og Sequoia þjóðgarðanna gistum við eina nótt í Madera sem er í miðju Kaliforníufylki. Hálfa leið frá Kyrrahafinu að Nevada og hálfa leið frá Mexíkó að Oregon. Þar gistum við hjá CouchSurfer sem heitir Marlaw og Mariu konunni hans. Þau búa í fallegu húsi í rólegu hverfi í Madera þar sem Maria vinnur sem hjúkrunarkona og Marlaw vinnur í banka í Fresno sem er í hálftíma fjarlægð frá heimili þeirra. Marlaw & Maria eru bæði frá Filippseyjum en hafa búið í Kaliforníu undanfarin áratug og við lærðum mikið um báða staði frá þeim á þessu eina kvöldi sem við áttum saman. Þau voru ótrúlega gestrisin og við skemmtum okkur konunglega með Marlaw langt fram á nótt, löngu eftir að Maria var farinn að sofa svo hún gæti mætt eldsnemma í vinnuna. Hann útbjó fyrir okkur frábæra kalkúnaborgara og því miður þá kláraði Bjarki næstum súkkulaðihúðuðu makadamíuhneturnar hans, þær voru bara svo góðar. 

Bjarki, Maria, Marlaw & Arna

Sunset over the California Valley/ Sólsetur í Kaliforníudal

More photos from Yosemite/ Fleiri myndir frá Yosemite

 

Canyon Nr.3

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

We woke up as the sun rose and found ourselves in a large clearing in front of the entrance into Grand Canyon north rim national park. There was a deer about fifty metres away from the car and we saw some more on the way to the canyon itself. The night before we had started seeing deer on the way to the entrance but then it was mostly a reflection of the eyes and a shadowy outline. We reached the parking lot at the rim of the canyon just as the first sunlight reached into the canyon itself although admittedly only Bjarki saw this since Arna was fast asleep. Bjarki then took a short nap as well and we eventually got out to explore the area about two hours later. The most surprising thing about the canyon is how forested the north rim is. It is the back end of a national forest that the native americans in the area called "a mountain lying down" and is significantly higher than the south rim that is frequented more by tourists. There are several viewpoints on offer but the one that offers the most spectacular view is Bright Angel point that sits on the end of a ridge that protrudes about a hundred metres from the rim and into the canyon. Standing there looking down we had to keep reminding ourselves how big the canyon is since it is hard to get a sense of perspective from above. We found Bryce and Zion more impressive since they offer amazing rock formations and views from the bottom up respectively. We reckon, if you have time to spend a couple of days and are well equipped, that a walk into the Grand Canyon is the only way to realise how massive it really is.

Við vöknuðum við sólarupprás og sáum þá að við vorum á stóru auðu svæði fyrir framan innganginn að norðurbrún Miklagljúfurs. Í sirka fimmtíu metra fjarlægð frá bílnum sáum við dádýr á beit en fjöldi dádýra virðist búa á svæðinu. Kvöldinu áður þegar við vorum á leiðinn á svefnstaðinn sáum við glampa á augu við veginn og sáum óljósar útlínur dýranna. Við lögðum á bílastæðinu við gljúfrið um leið og fyrstu sólargeislarnir teigðu sig ofan í gljúfrið en Bjarki var sá eini sem sá það því Arna var steinsofandi. Bjarki lagði sig svo líka og við fórum út að skoða okkur um tveim tímum seinna. Það sem kom okkur mest á óvart er hve skógi vaxin norðurbrúnin er. Hún er í raun bakhliðin á skógi sem indíánarnir á svæðinu kölluðu "liggjandi fjall" og er töluvert hærri en suðurbrúnin þar sem koma fleiri túristar. Það er nokkrir útsýnisstaðir að velja úr en sá sem býður upp á mikilfenglegasta útsýnið heitir Bright Angel og er yst á klettagarði sem stendur um það bil hundrað metra út í gljúfrið frá brúninni. Þegar við stóðum þarna og horfðum niður þurftum við að minna okkur á hversu svakalega stórt gljúfrið er því það er erfitt að gera sér grein fyrir því svona ofan frá. Okkur fannst Bryce og Zion tilkomumeiri því þar eru stórkostlegar klettamyndanir og hægt að horfa frá botninum og upp. Að okkar mati er best að fá sér göngutúr ofan í gljúfrið, ef maður hefur nægan tíma og réttan útbúnað, til þess að átta sig á hversu risastórt það er.

We, however, did not have the shoes or camping equipment for such a trip and thus just spent a couple of hours by the canyon before we headed off again. By this time we were pretty tired and beat up from sleeping three nights in a row in our little KIA so we decided to head straight to Vegas and check into our hotel a day early to sleep, get freshened up and ready to meet Vala and Axel when they came from Australia.

Við vorum hinsvegar hvorki í skóm né með útileguútbúnað fyrir svoleiðis gönguferð svo við eyddum bara einum til tveimur tímum við gljúfrið þar til við lögðum í hann aftur. Við vorum orðin ansi þreytt og tuskuleg eftir þrjár nætur í litla KIA Rio bílnum okkar svo við ákváðum að bruna beint til Vegas og fá okkur hótelherbergi degi fyrr svo við gætum sofið, frískað aðeins uppá okkur og verið tilbúin til þess að taka á móti Völu og Axel þegar þau kæmu frá Ástralíu.

Grand Canyon Photos

Canyon Nr.2

Click on the photos for larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Following a three hour drive we arrived at the east entrance to Zion National Park at around three o'clock in the afternoon. The east entrance is a kind of back entrance about a half hour drive from the main south entrance. The drive between the two is stunning though as it winds through a canyon of sandstone cliffs interspersed with crevasses and rivers. Eventually the road reaches a tunnel that takes you into a side valley leading into Zion Canyon, the parks main attraction. Once we had reached the visitor centre at the main entrance we hopped on a shuttle bus that is the only way to get into the canyon itself. We asked a park ranger and he told us that a good way to spend the rest of the day was to head to the end of the bus line in the Temple of Sinawava. The shuttle bus runs along the bottom of the impressive canyon, towered over by sandstone cliffs as high as one thousand metres. As you go further into the canyon it gets narrower and where the shuttle line ends it narrows dramatically. What makes Zion so unique is how green the bottom of the canyon is due to the river that runs along it. From the final bus stop we took the riverside walk further upstream to where it ends and the only way to go further is to wade through the river.

Eftir þriggja tíma akstur komum við að austur inngangnum á Zion þjóðgarðinum um þrjúleytið. Austur inngangurinn er eins og bakdyrainngangur í um það bil hálftíma fjarlægð frá suður inngangnum, sem er aðalinngangurinn. Það er magnað að keyra á milli þeirra tveggja þar sem vegurinn liggur í gegnum sandsteinsgil sem er sundurskorið af sprungum og ám. Vegurinn fer loks inní göng sem liggja inní hliðardal frá Zion gljúfrinu, helsta kennimerki þjóðgarðsins. Þegar við komum að upplýsingamiðstöðinni við aðalinnganginn stukkum við um borð í almenningsvagn sem er eina leiðin til þess að komast inní gljúfrið sjálft. Við spurðum þjóðgarðsvörð og hann sagði að góð leið til þess að ljúka deginum væri að fara á endastöðina í Hofi Sinawava. Vagnarnir ganga eftir botni þesa tilkomumikla gljúfurs með allt að þúsund metra háa sandsteinskletta á báðar hliðar. Eftir því sem innar dregur í gljúfrinu þrengist það og þar sem vegurinn endar þrengist það mjög snarlega. Zion er svona einstakt vegna þess hversu gróinn botninn er í kringum ána. Frá endastöðinni er hægt að labba eftir göngustíg innar í gilið og þar sem hann endar er hægt að fara lengra með því að vaða upp ána.

Without a second thought we jumped in and started wading up the river. Being waist-high in the river with the canyon walls overhead was an amazing experience. We followed the river a couple of kilometers upstream and experienced new rock formations at every turn. Eventually we had to turn back before it got dark but given enough time it is possible to follow the canyon for another sixteen kilometre. Once we got back on dry land we took the shuttle bus back to the entrance just as the sun was setting. A meal in Springdale, the small town by the entrance to the park, was followed by a short drive to the campsite where we planned to sleep. This time we managed to sleep in one place for the entire night knowing we were surrounded by other campers and no bears in sight. Although signs in the park had warned us that we were in the desert and should hydrate accordingly there were downpours throughout the morning as we grabbed some bagels that came with free internet. After the sun had returned we took the shuttle into the canyon and took some of the short walks on offer. We saw hanging gardens, emerald pools fed by waterfalls, and of course more unique cliffs and scenery before we had enough.

Við stukkum beint útí án þess að hugsa okkur tvisvar um og óðum upp ána. Að vera í ánni upp að mitti með gljúfurveggina báðum megin við okkur var ótrúleg lífsreynsla. Við fylgdum ánni nokkra kílómetra og sáum nýjar klettamyndanir við hverja beygju. Á endanum urðum við að snúa við áður en það kæmi myrkur en ef við hefðum haft nægan tíma þá er mögulegt að fara um sextán kílómetrum lengra eftir gljúfrinu. Þegar við komumst aftur á þurrt land tókum við vagninn aftur að inngangnum um leið og sólin var að setjast. Eftir máltíð í Springdale, smábænum við innganginn að garðinum, keyrðum við í smá stund að tjaldstæðinu þar sem við gistum. Í þetta skiptið gátum við sofið vært vitandi að við vorum umkringd öðru fólki og enginn björn í grenndinni. Þó svo að skilti í garðinum hefðu varað okkur við því að við værum í eyðimörkinni og þyrftum að drekka nóg þá komu hellidembur með stuttu millibili allan morguninn á meðan við fengum okkur beyglur og skoluðum þeim niður með ókeypis interneti. Um leið og sólin lét aftur sjá sig tókum við vagninn aftur inn í gljúfrið og röltum nokkrar af styttri gönguleiðunum sem eru í boði. Við sjáum hangandi garða, fossa sem falla í grænar laugar og að sjálfsögðu meira af einstökum klettum og landslagi uns við höfðum séð nóg.

Once we had finished taking in the sights at Zion, we decided to drive in the direction of the north rim of the Grand Canyon so we would be close when we woke up in the morning. On our drive amazing thunderstorms raged on all sides and we shot some great videos of the lightning. When we started to approach the entrance to Grand Canyon national park we looked for a suitable place to park the car and go to sleep. We drove through a national forest expecting to exit it as we got closer to the canyon but when we came to the park entrance in the middle of the forest we decided to park there for the night and see the canyon first thing in the morning.

Þegar við höfðum séð allt það sem hægt var að sjá í Zion ákváðum við að keyra í áttina að norðurbrún Miklagljúfurs svo við værum í grenndinni þegar við vöknuðum. Á leiðinni vorum við umkringd af ótrúlegu þrumuveðri og við náðum nokkrum frábærum myndböndum af eldingum. Þegar við fórum að nálgast innganginn að þjóðgarðinum við Miklagljúfur svipuðumst við um í leit að hentugum stað til þess að leggja bílnum og fara að sofa. Við keyrðum í gegnum skóg og bjuggumst á hverri stundu við að koma útúr honum í grennd við gljúfrið en þegar við komum að inngangnum í þjóðgarðinn í miðjum skóginum ákváðum við að leggja bílnum þar og sjá gljúfrið eldsnemma um morguninn.

We added some more to our blog about Yellowstone, check it out if you want to read about the Grand Teton and Jackson Wyoming.

Við bættum smá við bloggið okkar um Yellowstone, tékkið á því ef að þið viljið lesa um Grand Teton og Jackson Wyoming.

Zion Photos

The Trip/Ferðalagið