The Garífuna Way

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

As soon as we got off the boat in Livingston we noticed that the culture is very different from what we had seen elsewhere in Central America. The mix of people is very eclectic. There are the black Garífuna, the indigenous Mayans that we had seen so widely in central Guatemala, other native Guatemalans of latino origin, and lastly the foreigners like us who have come to enjoy the laid back atmosphere. The walk from the dock to the town centre took about two minutes. At the Rio Dulce Hotel we were greeted by a very friendly Rastafarian who showed us around the one hundred year old building and found us a room on the second floor. Later that afternoon we took a walk around town and found that for the first time in a while we could walk around without being constantly hassled to buy something or give someone money. The town is not big but still there was plenty to see and do.

Um leið og við stigum á land í Livingston þá tókum við eftir því að menningin er mjög ólík því sem við höfum séð hingað til í Guatemala. Í Livingston er skemmtileg blanda af svörtum Garífuna, innfæddum Mayar sem við sáum svo víða í miðju Guatemala, öðrum latino heimamönnum og svo útlendingum eins og okkur sem hafa komið hingað til þess að njóta rólegrar stemmningar. Það tók okkur tvær mínútur að labba frá bryggjunni og í miðbæinn. Á Rio Dulce hótelinu tók mjög vinalegur Rastafari á móti okkur, sýndi okkur hundrað ára gamalt húsið og fann fyrir okkur herbergi á annari hæð. Seinna um daginn röltum við um bæinn og í fyrsta skipti í þó nokkurn tíma þá gátum við gengið um án þess að þurfa að hafna betlurum og hinum ýmsu gylliboðum. Bærinn er ekki stór en það var samt nóg að sjá og gera.

Hotel Rio Dulce. Source

One bright sunny afternoon we decided to take a walk along the beach to the north of the town, to a spot called Los Siete Altares, which is a series of seven pools and waterfalls. We had been warned though that there was a shortage of water there at the moment but decided to take the five kilometre walk anyways with the attitude that it was more about the trip than the destination. The walk was a lot of fun as we passed by sandy beaches, through forests, and saw some locals playing and working by the seaside. All while enjoying the sunny day and a view of the beautiful Caribbean. When we reached Los Siete Altares it was even drier than we had imagined but they still charged us an entrance fee to look at the two remaining pools and the non-existent waterfalls. The walk back was just as pleasant although we were getting bit hot and tired. The only blight on the day was the unbelievable amount of trash that has collected along the coast. Everywhere there are piles of waterbottles, plastic containers, and, oddly enough, sandals and running shoes. While we had already been pretty appalled at the amount of trash everywhere in Central America, this was worse than anywhere else. We had expected less niceties than we are used to at home due to the poor economic situation in these countries but we hadn't expected the lack of respect for the environment that is evident all around us. Our fellow passengers on buses chuck their trash out the window without a second thought and no-one seems to be tasked with picking up any trash. It seems a shame with all the natural beauty on offer.

Eitt sólríkt eftirmiðdegi ákváðum við að rölta meðfram ströndinni norðan við bæinn að stað sem heitir Los Siete Altares þar sem eru sjö laugar og fossar á milli. Það var reyndar búið að vara okkur við því að það væri ekki mikið vatn þar í augnablikinu en við ákváðum samt að labba þessa fimm kílómetra með það viðhorf að þetta snerist meira um ferðalagið en áfangastaðinn. Gangan var mjög skemmtileg þar sem við gengum framhjá sandfjörum, í gegnum skóg og sáum heimamenn að leik og starfi við sjávarsíðuna. Og allan tímann skein sólin skært og við höfðum útsýni út yfir Karabíska hafið. Þegar við komum til Los Siete Altares þá var enn þá minna vatn en við höfðum haldið en við vorum samt rukkuð um aðgangseyri til þess að skoða þær tvær laugar sem voru eftir. Gangan til baka var síðan alveg jafn ánægjuleg þó svo okkur væri orðið heitt og þreytan farin að segja til sín. Eini svarti bletturinn á þessum degi var ótrúlegt magn rusls sem hafði safnast saman meðfram ströndinni. Alls staðar voru hrúgur af vatnsflöskum, plastílátum og, skringilegt nokk, sandölum og hlaupaskóm. Okkur hafði blöskrað allt ruslið sem er út um allt í Mið-Ameríku en hérna var það jafnvel verra en annars staðar. Við bjuggumst svo sem við minni þægindum og lúxus en heima hjá okkur vegna þess hversu illa stödd þessi lönd eru fjárhagslega en við bjuggumst ekki við því hversu litla virðingu fólk ber fyrir umhverfi sínu. Farþegarnir í rútunum henda rusli út um gluggann án þess að hugsa sig um og engum virðist falið að tína upp rusl neinsstaðar. Þetta er ótrúlega sorgleg umgengni við alla þessa náttúrufegurð.

That evening, as we were heading out to grab some food, we started talking to a local named Polo. He is Garífuna and was only too willing to share some details about his culture and his opinions on the world as a whole. Polo has traveled the world to play Garífuna music and was also very well read so our discussion was very interesting and enlightening. We discovered that the Garífuna are black Carib who are the original inhabitants of the area along with the Arawak indians. Our guidebook said they were the descendants of shipwrecked African slaves but according to Polo this is not true. Their culture has mixed with the Europeans and those African slaves who settled on the Caribbean islands. They have their own language that has drawn influence from French, Creole, Spanish and English. Polo explained to us how the division of the Garífuna across Belize, Guatemala, and Honduras has caused a division in their culture and a loss of some vital elements of their culture. One thing we discussed is how we were getting pretty tired of having to refuse the advances of overzealous salespeople and hustlers at every turn. In his opinion it is due to a lack of education and forward thinking. The hustlers only have a limited point of view and no concept of tourists as long term customers. It is all about getting all you can out of every single tourist, right now. We left Polo with a completely different understanding of the culture in the area; and a couple of CD's of his music.

Um kvöldið, þegar við vorum á leiðinni að fá okkur að borða, lentum við á spjalli við heimamann sem heitir Polo. Hann er Garífuna og var meira en til í að segja okkur frá ýmsu í sinni menningu og deila með okkur lífsskoðunum sínum. Polo hefur ferðast um heiminn til þess að spila Garífuna tónlist og er einnig mjög vel lesinn svo það var mjög áhugavert og upplýsandi að spjalla við hann. Við komumst að því að Garífuna eru svart Carib fólk sem sem hafa búið hér fyrir komu hvíta mannsins ásamt Arawak indjánum. Í bókinni okkar stóð að þeir væru komnir af Afrískum þrælum sem lentu í skipsbroti á svæðinu en samkvæmt Polo er það ekki satt. Menning þeirra hefur hinsvegar blandast við menningu Evrópubúanna og þessara afrísku þræla sem bjuggu sér heimili á eyjunum í Karabíska hafinu. Þeir hafa sitt eigið tungumál sem hefur orðið fyrir áhrifum af frönsku, creole, spænsku og ensku. Polo útskýrði fyrir okkur hvernig skipting Garífuna fólksins á milli Belize, Guatemala og Honduras hefur búið til skiptingar í menningu þeirra og ollið því að margir þættir hennar hafa tapast. Eitt sem við ræddum líka er hversu þreytt við erum orðin á að vísa frá okkur uppáþrengjandi sölufólki og hustlerum hvar sem við komum. Hann vill meina það að þessi hegðun sé vegna skorts á menningu og framsýni. Hustlerarnir sjá hluti frá einhæfu sjónarhorni og skilja ekki hvernig þeir gætu nýtt sér túristana til langs tíma. Allt snýst um að ná sem mestum pening út úr hverjum túrista, núna. Við skildum við Polo með mun betri skilning á menningunni á svæðinu; og með tvo geisladiska með tónlist eftir hann.

Polo, photo taken from here

The whole time we were in Livingston we were expecting hurricane Richard to pass over the area. According to weather.com we were in a red danger area although the hurricane was always supposed to pass further north across Belize. We figured that the hundred year old house had withstood many a storm in its time and we should be safe there. Plus it stands on slightly raised ground and shouldn't be flooded. As it turned out our worries were needless. Richard passed over Belize City, which is pretty far north from Livingston, and the only effect it had on us was one afternoon of grey skies. In fact, the days in Livingston were among the sunniest we have had in a while.

Allan tímann sem við vorum í Livingston bjuggumst við við því að fellibylurinn Richard myndi fara yfir svæðið. Samkvæmt weather.com þá vorum við á rauðu hættusvæði þótt fellibylurinn ætti alltaf að fara aðeins norðar yfir Belize. Við hugsuðum sem svo að hundrað ára gamla húsið hefði staðið af sér nokkur óveður og við ættum að vera örugg þar. Það stendur líka á smá hæð og því ætti ekki að flæða vatn þangað. Það kom svo í ljós að allar áhyggjur voru að ástæðulausu. Richard fór yfir Belize City, sem er svolítið langt fyrir norðan Livingston, og einu áhrifin á okkur voru að eitt eftirmiðdegið var himininn ansi grár. Þessir dagar okkar í Livingston voru reyndar með þeim sólríkari sem við höfum fengið í svolítinn tíma.

More photos/ fleiri myndir

Sailing on the Lake

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

 

While we were in Xela we spoke to Josue who works at Icaro tours, a travel agency that is attached to our Spanish school. We wanted some advice on what would be the best way to complete the rest of our trip in the time we have left. After speaking to him, we decided to skip going to El Salvador and instead take a different route to Honduras and to the Bay Islands. We had already decided to skip Nicaragua and also skipping El Salvador makes us feel a little better since we won't be only one country away from seeing all of Central America. We bought four shuttle trips from Josue, from Xela to Panajachel by Lago de Atitlan, a day trip to Chichicastenango, from Pana to Antigua, and then from Antigua to Copan ruins in Honduras. We had planned to take chicken buses for at least part of the way but Josue told us that the problem with them was not robberies but safety concerns with the buses themselves. They are old disused school buses who have been repainted and there are no safety checks on them whatsoever. To make matters worse the drivers are always racing to get to their destination as quickly as possible and therefore drive like maniacs. So we'll save the chicken buses for some short trips on pretty flat ground.

Á meðan við vorum í Xela spjölluðum við við Josue sem vinnur hjá Icaro tours, ferðaskrifstofu sem er tengd spænskuskólanum okkar. Okkar vantaði ráð varðandi hvernig væri best að ljúka ferðalaginu okkar á þeim tíma sem við höfum til umráða. Eftir að hafa talað við hann ákváðum við að sleppa El Salvador og fara þess í stað aðra leið til Hondúras og út á Flóaeyjarnar. Við vorum búin að ákveða að sleppa Nicaragua og það að sleppa El Salvador lætur okkur líða örlítið betur því nú erum við ekki lengur einu landi frá því að sjá alla Mið-Ameríku. Við keyptum fjórar skutluferðir hjá Josue, frá Xela til Panajachel við Lago de Atitlan, dagsferð til Chichicastenango, frá Pana til Antigua og svo frá Antigua að Copan rústunum í Hondúras. Við ætluðum að taka kjúklingarútur að minnsta kosti hluta af leiðinni en Josue sagði okkur að vandamálið við þær væru ekki rán heldur skortur á öryggi á rútunum sjálfum. Þetta eru gamlar skólarútur sem er búið að mála upp á nýtt og það er ekkert eftirlit með öryggisatriðum á þeim. Til að bæta gráu ofan á svart þá eru bílstjórarnir alltaf að flýta sér á áfangastað og keyra þessvegna vægast sagt glannalega. Við ákváðum þess vegna að geyma það að ferðast með þeim þangað til í styttri ferðum á flatlendi.

 

The first shuttle picked us up at our house in Xela on friday afternoon and took us to Panajachel. The busride was very interesting as we snaked our way along the highlands of Guatemala past massive mudslides that had turned big sections of the four lane motorway into a normal two lane road. It is kind of strange in a country where unemployment is close to fifty percent that we didn't see a single person actually working on clearing the roads. All along the drive we also saw numerous pickup trucks with people standing on the back. Sometimes as many as fifteen people on each truck.

Fyrsta skutlan okkur sótti okkur á heimilið í Xela á föstudagseftirmiðdegi og fór með okkur til Panajachel. Ferðalagið var frekar áhugavert þar sem við hlykkjuðumst um hálendi Guatemala framhjá risaaurskriðum sem breyttu fjögurra akreina hraðbraut í venjulegan tveggja akreina veg. Það er svolítið undarlegt í landi þar sem er næstum fimmtíu prósent atvinnuleysi að við sáum aldrei neinn vinna í því að hreinsa vegina. Alla leiðina sáum við líka pallbíla með fulla palla af fólki. Stundum stóðu örugglega fimmtán manns aftan á einum pallbíl.

We reached Panajachel just before it really started to get dark and only just caught the last boat to San Marcos where we had planned to stay. We had read and been told by Josue that it was the most beautiful place on the lake, although it might be very quiet. It quickly got very dark on the half hour boat trip and by the time we reached San Marcos it was absolutely pitch black. When we stepped onto the small dock we saw a narrow, sparsely lit path leading into what seemed like jungle. We had the name of a hostel in mind and when a couple of young boys offered to take us there we agreed. The boys told us their names were Josep and Charlie and surprisingly they spoke some English. As they led us along the path further inland thoughts started creeping into our heads that these two ten year olds might just be leading us to someone who would rob us. We had definitely read too many warning tales since they were walking us straight to the hostel when we bumped into a man they were familiar with who turned out to be the owner of the Paco Real hotel. We decided to check out his hotel first and ended up getting a room there, never making it to the other hostel we had planned to stay.

Við komum til Panajachel rétt áður en fór að dimma fyrir alvöru og rétt náðum síðasta bátnum til San Marcos þar sem við ætluðum að gista. Við höfðum lesið og Josue hafði sagt okkur að það væri fallegasti staðurinn við vatnið, en það gæti kannski verið svolítið mikið rólegt. Það dimmdi mjög fljótt á hálftíma bátsferðinni og þegar við komum til San Marcos þá var komið niðamyrkur. Þar sem við stigum upp á litla bryggju sáum við mjóann, illa upplýstann göngustíg sem lá inní eitthvað sem virtist bara vera frumskógur. Við vorum með eitt ákveðið hostel í huga og þegar það komu til okkar tveir ungir drengir og buðust til þess að fylgja okkur þangað þá féllumst við á það. Strákarnir sögðust heita Josep og Charlie og merkilegt nokk þá töluðu þeir örlitla ensku. Þar sem þeir leiddu okkur upp stiginn lengra inn í skóginn þá læddist að okkur sá grunur að þessir tveir tíu ára guttar væru að leiða okkur beint til einhvers sem myndi ræna okkur. Við vorum greinilega búin að lesa of mikið af slæmum reynslusögum því þeir voru á leið með okkur beint að hostelinu þegar við rákumst á mann sem þekkti til þeirra og reyndist vera eigandi Paco Real hótelsins. Við ákváðum að kíkja á hótelið hans og enduðum á því að taka herbergi þar, við komumst aldrei á hitt hostelið sem við ætluðum að gista á.

We stayed for three nights at Paco Real and became good friends with Frank, the owner, and some of the other guests. San Marcos is a very beautiful and extremely quiet place that is mostly frequented by those interested in spiritual matters. There is a place there called Las Piramides that offers courses on meditation, enlightenment, yoga, massage, and other related stuff. San Marcos is actually home to around three thousand people although it feels much smaller. We took a walk around the centre of town that only took about fifteen minutes.

Við gistum þrjár nætur á Paco Real og urðum góðir kunningjar Franks, hóteleigandans, og sumra hinna gestanna. San Marcos er mjög fallegur og mjög rólegur staður sem er aðallega heimsóttur af fólki með áhuga á andlegum málefnum. Það er staður þar sem heitir Las Piramides þar sem er hægt að læra um hugleiðslu, jóga, nudd og annað því tengt. í San Marcos búa reyndar um það bil þrjú þúsund manns en okkur leið eins og staðurinn væri miklu minni. Við röltum um miðjann bæinn og það tók okkur bara fimmtán mínútur. 

Frank & Bjarki

Paco Real

We also took the ten minute boat ride across the lake to San Pedro, a much larger town where there is more activity. We spent an afternoon there and it felt much like any small town that depends highly on tourists for survival. Everywhere, especially along the water, there were bars, tour agencies, and souvenir stores. We also took a Tuc-Tuc ride up into the hills above the town where we got a great view of the lake. There are several villages scattered around the lakes and each one of them has a predominantly indigenous Mayan population. Traditionally these villages are so isolated that there are five languages spoken around the lake. Cachikel is the language spoken in San Marcos and in the streets and on the boats we hardly ever heard Spanish except when spoken by tourists.

Við sigldum líka tíu mínútur yfir vatnið til San Pedro, mun stærri bæjar þar sem er meira á seyði. Við eyddum eftirmiðdegi þar og leið eins og í mörgum litlum bæjum sem lifa að mestu á túrisma. Allsstaðar, sérstaklega meðfram vatninu, voru barir, ferðaskrifstofur og minjagripabúðir. Við fórum líka í Tuc-Tuc ferð upp í hæðirnar fyrir ofan bæinn þaðan sem við fengum frábært útsýni yfir vatnið. Það eru fjölmörg þorp á víð og dreif við vatnið og flestir íbúar í þeim öllum eru innfæddir Mayar. Þessi þorp hafa hingað til alltaf verið svo einangruð að það eru töluð fimm mismunandi tungumál við vatnið. Cachikel er tungumálið sem er talað í San Marcos og á götunum og í bátunum heyrðum við næstum aldrei spænsku nema þá hjá túristum.

In a tuc tuc/ Í tuc tuc

Tuc tuc

We occasionally got a little wet on the boat trips/ Stundum blotnaði maður aðeins í bátsferðunum

The dock in San Marcos/ Bryggjan í San Marcos

On the sunday we took a boat at seven o'clock in the morning back to Pana, which is the largest town around the lake and also the one most dominated by tourism. From there we took a shuttle to Chichicastenango, a town about thirty seven kilometers away from Pana. The ride took about an hour and a half because the route is very hilly and the roads therefore winding. Chichicastenango is a mountain town famous for its weekly market and of course its Mayan religious activities like other mountain towns in the area. The market is a huge tourist attraction and they were never hard to spot amongst the tiny Mayans in their colourful traditional dress. The market is both a fruit, vegetable, and meat market for the locals and an arts and crafts market for the tourists. The colours and the sounds of the market were fascinating although the vendors can be a little pushy and we eventually got pretty tired of saying "no gracias" every thirty seconds.

Á sunnudeginum tókum við bát klukkan sjö um morguninn aftur til Pana, sem er stærsti bærinn við vatnið og líka sá sem er mest undirlagður af ferðamönnum. Þaðan tókum við skutlu til Chichicastenango, bæjar sem er sirka þrjátíu og sjö kílómetra frá Pana. Ferðin tók um það bil einn og hálfan tíma vegna þess að leiðin er mjög hæðótt og vegurinn þar af leiðandi hlykkjóttur. Chichicastenango er fjallaþorp sem er frægt fyrir vikulegan markað og svo auðvitað fyrir trúarathafnir Mayanna eins og önnur fjallaþorp á þessu svæði. Markaðurinn er mjög vinsæll hjá túristum og það var aldrei erfitt að koma auga á þá innan um lágvaxna Mayana í litríkum hefðbundnum klæðum. Markaðurinn er bæði ávaxta-, grænmetis- og kjötmarkaður fyrir heimamenn og svo handverksmarkaður fyrir túristana. Litirnir og hljóðin á markaðnum voru heillandi þó svo sölumennirnir geti verið svolítið ýtnir og við höfum á endanum fengið leið á því að segja "no gracias" á þrjátíu sekúndna fresti.

The church steps are the holiest part of the church for the Mayans and tourist shouldn't enter the church through the front door or sit on the steps/ Kirkjutröppurnar eru heilagasti staður kirkjunnar fyrir Mayana og eiga ferðamenn hvorki að ganga inn um aðaldyr kirkjunnar né setjast á tröppurnar.

Once again one of the most memorable things about a place will be the people we met there. The hotel owner at Paco Real was a great host and a friendly guy. We chatted with Frank a lot while we relaxed at the hotel and even went out to dinner with him and another guest on sunday night. He only took over the hotel in June of this year and has renovated a lot since then. Before that he lived in Nicaragua but had enough and decided he was up for another challenge, having never run a hotel before. We definitely enjoyed meeting him and can recommend Paco Real.

Enn einu sinni verður eitt af því eftirminnilegasta við einhvern stað fólkið sem við hittum þar. Hótelstjórinn á Paco Real var frábær gestgjafi og vinalegur náungi. Við spjölluðum helling við Frank á meðan við slöppuðum af á hótelinu og fórum meira að segja með honum og öðrum gesti út að borða á sunnudagskvöldið. Hann tók við hótelinu í júní á þessu ári og er búinn að endurnýja það helling síðan. Þar á undan bjó hann í Nicaragua en fékk nóg af því og var tilbúinn í nýja áskorun, enda hefur hann aldrei rekið hótel áður. Við nutum þess klárlega að hitta hann og getum mælt með Paco Real.

More photos from Lago de Atitlán/ Fleiri myndir frá Lago de Atitlán
More photos from Chichi/ Fleiri myndir frá Chichi 

On the move with Gabe and Alex

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 

Some of the photos are from Gabe's iPhone/ Sumar myndanna eru frá iPhoneinum hans Gabe

We stayed in San Diego for eight days, our longest stop so far on our trip. We stayed our first three nights in a hotel that Gabe bid for online. He insisted on paying for the hotel because he felt bad that we couldn't stay with him and his girlfriend Alex since they have two dogs and Arna is allergic. The hotel was in downtown San Diego, in the Gaslamp District where most shops and restaurants in the city are. We mostly took it relatively easy there, enjoying having time where we didn't have to constantly travel. Gabe works two jobs as a lawyers assistant and as a bartender and we arranged our schedule around his so we could spend as much time with him and Alex as possible. We saw a lot of places and did a lot of things while we were in the San Diego, mostly thanks to Gabe and Alex giving us all of the spare time they had. On the first night they took us to Taco Tuesday at Fred's with their friend Albert and then we went to a rooftop bar with a wonderful view of the city.

Við stoppuðum í San Diego í átta daga sem er lengsta stopp ferðarinnar hingað til. Við gistum fyrstu þrjár næturnar á hóteli sem Gabe bauð í á netinu. Hann heimtaði að fá að borga fyrir hótelið þar sem hann var leiður yfir því að við gætum ekki gist hjá honum og Alex kærustunni hans því þau eiga tvo hunda og Arna er með ofnæmi. Hótelið er í miðborg San Diego, í Gaslamp District, þar sem flestar verslanir og veitingastaðir borgarinnar eru. Við tókum því frekar rólega þar og nutum þess að hafa smá tíma sem við þurftum ekki alltaf að vera á ferðinni. Gabe vinnur tvær vinnur, sem aðstoðarmaður lögfræðings og sem barþjónn, og við skipulögðum okkur í kringum plönin hans svo við gætum eytt eins miklum tíma með honum og Alex og mögulegt var. Við sáum fullt af stöðum og gerðum mjög margt á meðan við vorum í San Diego, aðallega vegna þess að Gabe og Alex eyddu öllum frítíma sínum með okkur. Fyrsta kvöldið fóru þau með okkur á Taco Tuesday á Fred's með Albert vini sínum og svo fórum við á bar uppi á þaki þar sem við fengum frábært útsýni yfir borgina.

We can recommend good cheap tacos at Fred's Taco Tuesdays/ Við getum mælt með góðu ódýru taco á Taco Tuesday á Fred's

Little Italy Market

San Diego is a relatively small city and it feels even smaller than it is. The downtown area is fairly small and most places in the area are accessible by foot. The feel of the city is like a warmer version of Vancouver, Portland or a European city. Gabe and Alex live in a neighbourhood called Little Italy that is actually only a few blocks of Italian restaurants, delis and cafes. Every Sunday there is a market in the area with some fresh vegetables, homemade foods and all kinds of crafts. It has an atmosphere reminiscent of a small town market where everything is very friendly and relaxed. Yet it only took us about ten minutes to ride our bikes to the heart of downtown from there. Another of our afternoons we spent some time walking around Balboa Park, a large public park that lies at the heart of the city. In the park there are a lot of museums and the famous San Diego Zoo. We had seen enough of wildlife in the wild to skip the Zoo but we enjoyed seeing the sights around the museum area.

Þó svo að San Diego sé tiltölulega lítil borg þá virkar hún enn minni en hún er þar sem miðbærinn er frekar lítill og flestir staðir eru í göngufæri. Í San Diego líður manni eins og í heitari útgáfu af Vancouver, Portland eða einhverri evrópskri borg Gabe og Alex búa í hverfi sem heitir Litla Ítalía sem er í raun bara nokkrar götur þar sem leynast Ítalskir veitingastaðir, verlsanir og kaffihús. Á hverjum sunnudegi er markaður í hverfinu þar sem hægt er að fá ferskt grænmeti, heimatilbúnar matvörur og allskonar handverk. Markaðurinn minnir á smábæjarmarkaði þar sem allt er mjög vinalegt og afslappað. Samt tók okkur bara tíu mínútur að hjóla niður í miðbæ þaðan. Annan eftirmiðdaginn nýttum við í að rölta um Balboa Park, stóran almenningsgarð í hjarta borgarinnar. Í garðinum eru alls konar söfn og hinn heimsfrægi dýragarður San Diego. Við vorum búin að sjá nóg af dýrum úti í náttúrunni til þess að geta sleppt dýragarðinum en við nutum þess að skoða okkur um í kringum öll söfnin.

Gabe also drove with us to several other places around the city. We went to Point Loma, a peninsula across a bay from the city where there is a great view back to the city and Coronado Island that sits in the bay. We also visited the island, taking a stroll along the boardwalk next to the beach to see the old and beautiful Hotel Coronado, most likely a lovely place to stay but way out of our price range. At Ocean Beach we saw surfers showing off just beside the pier and grabbed a tasty burger at Hodad's, a local landmark. Gabe also took us to Old Town San Diego where he works at a Mexican bar. Old Town is a historic area of the city, preserved similar to how it was centuries ago when San Diego was the first European settlement in California, albeit with more tourist junk shops.

Gabe keyrði líka með okkur á fjölda annara staða í borginni. Við fórum til Point Loma, nes sem er hinum megin við flóa frá borginni en þar er frábært útsýni yfir borgina og Coronado eyju sem er á miðjum flóanum. Við kíktum líka á eyjuna, röltum meðfram ströndinni og kíktum á hið gamla og fallega Hótel Coronado. Þar er eflaust mjög fínt að gista en verðið er töluvert meira en við ráðum við. Á Ocean Beach sáum við brimbrettakappa að surfa rétt við bryggjuna og fengum okkar ljúffengan hamborgara á Hodad's sem er þekktur hamborgarastaður. Gabe fór líka með okkur í Old Town San Diego þar sem hann vinnur á mexíkóskum bar. Old Town er sögulegur hluti borgarinnar, varðveittur svipaður og hann var fyrir nokkrum öldum síðan þegar San Diego var fyrsta evrópska byggðin í Kaliforníu, þó með fleiri túristabúðum.

We visited a pet store where we saw this adorable puppy/ Við heimsóttum gæludýrabúð þar sem við sáum þennan yndislega hvolp.

Point Loma

Gabe

Ocean Beach, O.B.

Hodad's

Coronado Island

Hotel Coronado

Gabe driving over Coronado Bridge/ Gabe að keyra yfir Coronado Bridge

In Old Town

 

One night while Gabe was bartending, we grabbed dinner with Unnur Linda, a former co-worker of Arna who goes to school in San Diego, and Elín Tinna, another Icelandic girl who is an exchange student in the area. We had a nice evening with the two of them discussing San Diego and our Icelandic perspectives on the States. Luckily for us Unnur received the keys to her apartment the next day and since she wasn't moving in for a couple of days she let us stay there until we left San Diego. The apartment is a very nice place in Mission Beach, literally a one minute walk away from the beach. We spent three nights there and had a great time exploring Mission Beach along with adjacent Pacific Beach. The beaches have a much younger, more relaxed atmosphere than downtown but both feel very friendly and surprisingly easy going for a big city. It was great to spend so much time by the beach where we probably wouldn't have and once again someone's generosity has helped us make the trip easier and more memorable.

Eitt kvöldið á meðan Gabe var að vinna á barnum fengum við okkur kvöldmat með Unni Lindu, fyrrum vinnufélaga Örnu sem er í námi í San Diego, og Elínu Tinnu, annari íslenska stelpu sem er skiptinemi á svæðinu. Við áttum notalegt kvöld með þeim að kjafta um San Diego og hvernig Ameríkan kemur okkur Íslendingum fyrir sjónir. Við vorum svo heppin að Unnur fékka lyklana að íbúðinni sinni daginn eftir og fyrst hún hafði ekki ætlað sér að flytja inn alveg strax leyfði hún okkur að gista þar til við færum frá San Diego. Íbúðin er virkilega notaleg á besta stað á Mission Beach, bókstaflega í einnar mínútu fjarlægð frá ströndinni. Við gistum þar í þrjár nætur og nutum okkar í botn við að kanna Mission Beach og Pacific Beach sem er við hliðina. Stemmningin á ströndunum er allt önnur og afslappaðri en í bænum þótt á báðum stöðum sé allt ótrúlega vinalegt og þægilegt miðað við svo stóra borg. Það var frábært að eyða svona miklum tíma við ströndina þar sem við hefðum annars ekki stoppað lengi og í enn eitt skiptið þá er örlæti annara að gera ferðina auðveldari og eftirminnilegri en ella.

Bjarki, Elín Tinna & Unnur Linda

 

While we were in San Diego, Gabe's friend Mike stayed at his house for a night before flying out to New Orleans. Mike used to live in San Diego but has recently moved to LA and had booked a flight ticket from San Diego to New Orleans before he moved. We all went out together for pizza where Bjarki and Mike ended up getting in a heated debate about politics and taxation, Mike being a diehard capitalist and Bjarki being the polar opposite. It was all goodnatured though and when it turned out Mike would be coming back from New Orleans and heading up to LA the same day that we needed to get there to fly to Mexico he offered to give us a ride. In the end he not gave us a ride up to LA but in the evening we went with him and his mother to dinner and he then took us on a driving tour of the nearby area. He is a great guy and we were really lucky to meet up with him.

Á meðan við vorum í San Diego þá gisti Mike vinur Gabe heima hjá honum í eina nótt áður en hann flaug til New Orleans. Mike bjó í San Diego en flutti nýlega til LA og var búinn að kaupa flugmiða frá San Diego til New Orleans áður en hann flutti. Við fórum öll saman út að borða pizzu þar sem Bjarki og Mike enduðu í hörkurökræðum um pólítík og skattlagningu, Mike verandi harður kapítalisti og Bjarki algjör andstæða. Allt var það samt í góðu og þegar það kom í ljós að Mike kæmi til baka frá New Orleans og færi til LA sama dag og við þurftum að komast þangað til þess að fljúga til Mexíkó þá bauð hann okkur að fljóta með. Hann gaf okkur ekki bara far til LA heldur fórum við með honum og mömmu hans út að borða um kvöldið og eftir það fór hann með okkur í bíltúr um svæðið í kring. Hann er frábær náungi og við vorum heppin að hitta hann.

We ate constantly while in San Diego/ Við átum endalaust á meðan við vorum í San Diego

Gabe, Bjarki, Mike & Alex

Since our flight to Mexico was fairly early the following morning we decided we had to book a hotel with an airport shuttle so we didn't end up spending a fortune on a cab fare. We used a website that gives special last minute deals but does not tell you which hotel you are booking until after you have paid for the room. That way we ended up staying at a Hilton hotel for the same price as someplace not nearly as nice. We can't really say that we noticed much of a difference apart from the huge bed and incredibly soft sheets. It was a good way to end our stay in the US for now though and we set off for Mexico city well rested.

Fyrst flugið okkar til Mexíkó var frekar snemma um morguninn þá ákváðum við að við yrðum að bóka hótel sem byði upp á ferðir út á völl svo við myndum ekki eyða fúlgu í leigubíl. Við notuðum heimasíðu þar sem hægt er að fá mjög góð verð á síðustu stundu en maður fær ekki að vita hvaða hótel maður er að bóka fyrr en maður er búinn að borga fyrir herbergi. Úr varð að við gistum á Hilton hóteli fyrir sama pening og við hefðum borgað fyrir mun verra hótel. Við getum samt ekki sagt að munurinn hafi verið mikill fyrir utan risastórt rúm og ótrúlega mjúk rúmföt. Þetta var góð leið til þess að enda þessa dvöl okkar í Bandaríkjunum og við lögðum í hann til Mexíkó vel úthvíld.

 

At the Hilton

More San Diego Photos/ Fleiri San Diego myndir