Pura Vida

We felt sorry for the poor man who had this happen to his boat/  

Við vorkenndum aumingja manninum sem lenti í þessu.

Arnar

Our last few days in Costa Rica were spent on the northern Pacific shore at Playa del Coco. We started by heading to the airport in San Jose where we had booked two rental cars for the next five days. Once we got to the Hertz office they upped our price from $125 per car to $205 by adding an second form of insurance that we had not been told about when we called to ask about insurance charges twelve hours earlier. We eventually settled on the cars anyway and after a bit of hassle they eventually got us on our way to the airport to pick up Arnar & Þórhildur, Oddný's parents. Thankfully their flight had been slightly delayed and they hadn't had to wait for us too long at the airport while we waited on the Hertz employees to figure out what they were doing. From the airport it was a straight drive along route number one heading north towards our destination. An uneventful four and a half hours later we arrived in the small resort town of Playa del Coco just as it got dark. As a graduation present an Icelandic teacher of Oddnýs had loaned her his house here which he got when he lived in the country around ten years ago. The place is a stunning three story villa with a view of the ocean and only about a five minute walk from the beach. It even shares a pool with a couple of surrounding houses. Our first evening we cooked a great meal and then settled in to relax, read, watch some television and play cards, as we did every night while we were there. The following day we took a beach side stroll, watched the first semifinal of the World Cup and of course checked out the local wildlife, including a group of howler monkeys and some birds. The hen-house with cocks that crowed at four o'clock every morning was the only local wildlife that was less than welcome.

Síðustu dögunum okkar í Costa Rica eyddum við á norðurhluta Kyrrahafsstrandarinnar, nánar tiltekið í Playa del Coco. Fyrst fórum við út á flugvöll í San Jose þar sem við áttum bókaða tvo bílaleigubíla í fimm daga. Þegar við mættum á staðinn var búið að hækka verðið úr $125 í $205 með því að bæta við auka tryggingu sem okkur var ekki sagt frá þegar við hringdum í Hertz daginn áður til þess að spyrja um kostnað við tryggingar. Á endanum ákváðum við að taka bílana og eftir smá vesen þá náðu þeir á endanum að koma okkur af stað út á flugvöll að sækja Arnar og Þórhildi, foreldra Oddnýjar. Sem betur fer hafði fluginu þeirra seinkað örlítið og þau þurftu ekki að bíða eftir okkur á meðan við biðum eftir að starfsfólkið hjá Hertz kæmist að því hvað það væri að gera. Við tók bein leið norður í land frá flugvellinum í átt að áfangastað. Fjórum og hálfum tíma seinna þá komum við til Playa del Coco þegar það var að dimma. Kennarinn hennar Oddnýjar á Bifröst bjó í Costa Rica fyrir sirka tíu árum og lánaði henni húsið sitt í Playa del Coco sem útskriftargjöf. Húsið er þriggja hæða í fimm mínútna fjarlægð frá ströndinni og með útsýni yfir sjóinn. Það er meira að segja sundlaug sem við deildum með nokkrum öðrum húsum í nágrenninu. Fyrsta kvöldið elduðum við góðan kvöldverð og komum okkur svo fyrir og lásum, horfðum á sjónvarp og spiluðum á spil líkt og öll kvöld á meðan við vorum á svæðinu. Daginn eftir fengum við okkur göngutúr á ströndinni, horfðum á fyrri undanúrslitaleikinn á HM og svo kíktum við auðvitað á dýralífið í nágrenninu, þar á meðal hóp af öskuröpum og nokkra fugla. Hænsnabúið með hönum sem göluðu klukkan fjögur á hverjum morgni var eina dýralífið sem við vorum ekkert svakalega hrifin af.

Röggi looking at a monkey through our living room window /

Röggi horfir á apa út um stofugluggann okkar.

Cute little baby monkey/ Lítill og sætur apaungi

 Mot-Mot

The day after we slept rather late but around noon we drove with Þórhildur, Oddný and Röggi up to Rincon de la Vieja national park where we had heard of a nice trail that would take us to a waterfall with a nice pool underneath. When we reached the entrance to the park after a half hour drive on some less than impressive roads it had started raining cats and dogs however. That, and the fact that the park was closing in just over an hour saw to it that we changed our minds and all we got out of that was a nice drive around some beautiful countryside. Once back to the house it had stopped raining and the two of us took another walk on the beach before it got dark.

Daginn eftir vöknuðum við frekar seint en í kringum hádegið keyrðum við ásamt Þórhildi, Oddnýju og Rögga í Rincon de la Vieja þjóðgarðinn þar sem við höfðum frétt að væri skemmtileg gönguleið upp að fossi sem fellur í tæra laug. Þegar við komum að innganginum eftir hálftíma akstur á frekar vafasömum malarvegum þá var hinsvegar farið að hellirigna. Fyrst garðurinn var líka að loka stuttu seinna þá skiptum við um skoðun og ákváðum að þetta yrði bara fínn bíltúr um fallegt svæði í staðinn. Þegar við komum aftur í húsið okkar þá var hætt að rigna og við tvö fengum okkur smá göngutúr á ströndinni áður en það varð dimmt.

Oddný (and Röggi) tried riding an ox/

Oddný (og Röggi) prófaði að sitja uxa.

Since we had been told that the sun normally shines in the morning around these parts during the rainy season before it starts raining in the afternoon we figured we should wake up early on our final day so that we could see Santa Rosa national park before it started raining. Þórhildur, Arnar and us(Oddný and Röggi decided to give it a miss) set off at around nine in the morning and got to the gate to the park around an hour later. Once inside we parked the car and picked a trail that we had been told would take us around an hour and half each way and would take us through some interesting woods. Just after we set off it started raining and it kept on raining for most of our three hour walk. Talk about unpredictable weather.

Fyrst okkur hafði verið tjáð að á þessum slóðum skíni sólin venjulega á morgnana og svo rigni eftir hádegi á regntímanum þá ákváðum við að vakna snemma á síðasta deginum okkar svo við gætum séð Santa Rosa þjóðgarðinn áður en það færi að rigna. Við, Þórhildur og Arnar (Oddný og Röggi ákváðu að vera eftir) lögðum í hann um níuleytið og komum að inngangnum í garðinn um klukkutíma seinna. Þegar við vorum komin inn lögðum við bílnum og völdum gönguleið sem okkur hafði verið sagt að tæki okkur sirka einn og hálfan tíma hvora leið og lægi í gegnum skemmtilegt skóglendi. Rétt eftir að við lögðum í hann þá byrjaði að rigna og það rigndi mest allan þriggja tíma göngutúrinn okkar. Talandi um ófyrirsjáanlegt veður.

Once we had faced the fact that our feet would get soaked the rain didn't affect us too badly since the weather was so warm and we had umbrellas to keep at least our heads dry. Along the way we had to cross puddles that covered the road, streams that had turned into small rivers and in some places the trail path itself looked more like a small creek.

Um leið og við höfðum horfst í augu við þá staðreynd að við yrðum rennandi blaut í fæturnar þá hafði regnið ekki mikil áhrif á okkur því það var svo heitt úti og við höfðum regnhlífar svo við gætum allavega haldið höfðinu þurru. Á leiðinni urðum við að fara yfir polla sem þöktu veginn, læki sem voru orðnir að litlum ám og sumstaðar var göngustígurinn sjálfur líkari litlum læk.

The trail path/

Göngustígurinn

We crossed this river four times/

Við fórum yfir þessa á fjórum sinnum

We did some dancing in the rain/ 

Regndans var stiginn

Butterflies making babies/ Fiðrildi að búa til börn

 The trip was definitely worth it though and we saw some deer and butterflies along the way along with an exotic jungle view at the end of the trail. After we got back to the car we were going to check out a museum that is located in an old country mansion that was the site of a historic battle in Costa Rica's war of independence but since there was no-one there half an hour after it was supposed to open after lunch we decided to give it a miss. While we were waiting however, we saw the biggest monkeys we have seen so far on the trip. These looked almost like gorillas whereas the others have been much smaller. We even got some beautiful summer weather while we were waiting. This was our last day in Playa del Coco and the following morning we drove back to San Jose.

Gönguferðin var samt klárlega þess virði og við sáum dádýr og fiðrildi á leiðinni og útsýnið við enda leiðarinnar var yfir framandi frumskóg. Eftir að við komum aftur að bílnum þá ætluðum við að kíkja á safn sem er í gömlu sveitasetri í skóginum en þar fór fram mikilvæg orrusta í sjálfstæðisbaráttu Costa Rica. Við gáfumst upp þegar það var kominn hálftími framyfir tímann sem átti að opna eftir hádegismat og enginn starfsmaður hafði látið sjá sig og slepptum safninu. Á meðan við vorum að bíða sáum við samt stærstu apa sem við höfðum séð hingað til í ferðinni. Þessir voru næstum eins og górillur á meðan hinir sem við höfum séð voru meiri apakettir. Við fengum líka fallegt veður á meðan við biðum. Þetta var síðasti heili dagurinn okkar á Playa del Coco og morguninn eftir þá keyrðum við aftur til San Jose.

The old country mansion/ Sveitasetrið

We got to see some large howler monkeys that can be anywhere from 60-120 cm/

Við náðum að sjá stóra öskurapa en þeir geta verið allt frá 60-120 cm

We had to wake up early to drive back to San Jose because Oddný's graduation was at five that evening. After an infuriating drive in Costa Rican traffic we eventually got to Hertz to return the car at around two o'clock. Oddný had had to cry her way out of one $540 ticket for crossing a double yellow line (like everybody else) on the way but we all made it in one piece. We then grabbed a large taxi to Ciudad Colón, stopping at KFC on the way to fill the emptiness in our stomachs. A quick change of clothes later while the taxi driver napped outside and we were off back to San Jose and the Children's Museum where the graduation was taking place. We got there around four o'clock and everyone could breathe easy once again. The graduation was a fairly standard affair although the highlight was definitely the rector, the assistant rector and the president of Costa Rica, Laura Chinchilla who was the guest of honour, dancing on stage to the Calypso musical interlude. After the graduation we grabbed some dinner at Tin Ho, a really good restaurant in downtown San Jose and then tucked in for the night. In the morning we were off to Orlando and it was time to say bye bye to Costa Rica.

Við þurftum að vakna snemma til þess að keyra aftur til San Jose því útskriftin hennar Oddnýjar var klukkan fimm um eftirmiðdaginn. Eftir dæmigerðan pirrandi akstur í umferðinni í Costa Rica þá komumst við á endanum aftur á Hertz skrifstofuna þar sem við skiluðum bílunum klukkan tvö. Oddný þurfti að gráta sér leið út úr $540 sekt á leiðinni fyrir að keyra yfir tvöfalda gula línu (eins og allir hinir) en við komumst öll heilu höldnu á áfangastað. Við tókum svo stóran leigubíl til Ciudad Colón og komum við á KFC á leiðinni til þess að seðja sárasta hungrið. Við skiptum síðan um föt í snarhasti á meðan leigubílstjórinn lagði sig fyrir utan áður en hann skutlaði okkur til San Jose á Barnasafnið þar sem útskriftin fór fram. Við náðum þangað um klukkan fjögur og gátum loks dregið andann áður en útskriftin hófst. Hún var frekar hefðbundin en hápunkturinn var klárlega þegar rektor og aðstoðarrektor skólans og forseti Costa Rica, Laura Chinchilla sem var heiðursgestur, dönsuðu upp á sviði við Calypso tónlistina sem var á milli ræðanna. Eftir útskriftina fórum við út að borða á Tin Ho, mjög góðum veitingastað í miðborg San Jose og komum okkur svo í ból. Um morguninn beið okkar ferðalag til Orlando og komið að kveðjustund í Costa Rica.

Oddný MA with proud parents / Masterinn Oddný og stoltir foreldrar

The rector, Laura Chinchilla and the assistant rector boogie at the graduation/

Rektor, Laura Chinchilla og aðstoðarrektor taka sporin á útskriftinni

Costa Rica has unequalled natural beauty and the local wildlife is reason enough to spend plenty of time there. The landscapes of the country are incredibly varied. In the north there are rolling fields that could be in northern europe were it not for the occasional palm tree. In the southeast there are banana and pineapple plantations fronted by some marvelous caribbean beaches and mentality. On the Pacific coast there are virgin beaches backed by jungle and steep hills. All over you meet monkeys, sloths, deer, lizards, raccoons, birds and an incredible array of butterflies. Costa Rica is somewhat overrun by tourists though and the American influence is obvious in a lot of places. It is not a cheap place to go and eating is not much cheaper than where we are now in Orlando. The attitude of Ticos and Ticas (what Costa Ricans call themselves) can also get annoying and the Costa Rican saying of Pura Vida when they just can't seem to be bothered to help you out can be a bit frustrating. All in all a brilliant place to visit though although a heavy dose of patience is needed.

Costa Rica hefur upp á að bjóða óviðjafnanlega náttúrufegurð og dýralífið eitt og sér er næg ástæða til þess að dvelja þar í þó nokkurn tíma. Landslagið er ótrúlega fjölbreytt. í norðurhlutanum eru ávalar hæðir með túnum og ökrum sem gætu verið hvar sem er í Norður-Evrópu ef ekki væri fyrir stöku pálmatré. í suðaustur hlutanum eru banana- og ananasakrar á bakvið yndislegar Karabískar strendur og afslappað andrúmsloft. Á Kyrrahafsströndinni eru ósnertar strendur og fyrir aftan liggur frumskógurinn á bröttum fjallshlíðum. Út um allt eru apar, letidýr, dádýr, eðlur, þvottabirnir, fuglar og óendanlegur fjöldi fiðrildategunda. Costa Rica hefur vissulega fundið fyrir ágangi túrista og áhrifa frá bandaríkjunum gætir víða. Það er ekki ódýrt land að heimsækja og það er ekki mikið ódýrara að borða þar en í Orlando til dæmis. Viðhorf Ticos og Ticas (það sem Costa Rica búar kalla sig sjálfir) getur orðið leiðigjarnt og máltækið Pura Vida sem þeir nota þegar þeir nenna ekki að hjálpa þér verður þreytandi til lengdar. Í heildina litið er Costa Rica samt frábæri staður að heimsækja þó svo þolinmæðin megi ekki vera af skornum skammti. 

Costa Rica photos II

The Cahuita Carnival

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 

 We find it pretty amazing that a lot of people live in houses like these/

Okkur finnst það nokkuð magnað að margir búi í svona húsum.

After Bocas it was time to head back to San Jose to meet Oddnýs' parents and head back to the Pacific and Playa del Coco. We took two days for the trip and on the first day headed back across the border into Costa Rica and on to Cahuita, a tiny village that sits next to a national park with the same name. After a water-taxi, a normal taxi, a walk across a rusty bridge and then a bus we arrived at the Secret Garden, a hostel in Cahuita run by a Dutch couple.

Eftir Bocas var kominn tími til að halda aftur til San Jose til að hitta þar foreldra Oddnýjar og fara með þeim aftur yfir á Kyrrahafsströndina og til Playa del Coco. Við tókum okkur tvo daga í ferðina. Á fyrsta degi fórum við aftur yfir landamærin til Costa Rica og til Cahuita, lítils þorps sem stendur við samnefndan þjóðgarð. Eftir ferð í vatnaleigubíl, venjulegum leigubíl, rölt yfir ryðgaða brú og svo stutta rútuferð þá komum við í Leynigarðinn, hostel í Cahuita sem er rekið af hollensku pari.

 
Chillin' in a hammock/ Chillað í hengirúmi 

A really cute cat who lived in the Secret Gardenl / sætur kisi sem átti heima í Leynigarðinum

After grabbing a bite to eat we headed off to the national park. The trail in the park is more like a forest path running parallel to the beach a few metres inland. We walked two or three kilometres into the park but that was enough to see some exciting wildlife. There was a hoarde of monkeys (are monkeys in hoardes, flocks?), a collection of crab species and the most beautiful butterfly any one of us had seen. It was large, brown and grey on the outside but when it spread its wings it was a stunning blue colour. We couldn't get a photo but found one anyways for anyone who wants to know what it looked like.

Við fengum okkur smá snarl við komuna og skelltum okkur svo í þjóðgarðinn. Gönguleiðin í garðinum er einskonar skógarstígur sem liggur samsíða ströndinni nokkra metra inní landi. Við röltum tvo til þrjá kílómetra inní garðinn en það dugði til þess að sjá þó nokkuð af spennandi dýralífi. Þarna var hópur af öpum, þónokkrar krabbategundir og fallegasta fiðrildi sem nokkurt okkar hefur séð. Það var mjög stórt, brúnt og grátt að utan og þegar það breiddi út vængina þá var það ótrúlega fallega blátt. Við náðum ekki mynd en fundum eina fyrir þá sem hafa áhuga á að vita hvernig það leit út.

Blue Morpho source

 

The first blue crab we saw/  

Fyrsti blái krabbinn sem við sáum...en á eftir fylgdu tugir sömu tegundar:)

 

 Howler monkey/ Öskurapi

Marcel

  

That night luckily enough there was some kind of town festival going on in Cahuita with all the fanfare associated: a ferris wheel, a drum band, live music on stage and all sorts of souvenir and food stalls. Once we had educated the waiter at a local Italian restaurant about the pleasures of serving a four cheese pizza with strawberry jam we walked through town and took in the sites. Bjarki hadn't quite eaten his fill and decided to taste the street cuisine and hit the jackpot with some excellent grilled meat on a skewer. The Secret Garden later proved a perfect place for a game of cards and a well earned nap in a hammock even if the rooms left something to be desired. In the morning, Oddný and Röggi put in some overtime on their tan and then we took a bus back to San Jose followed by some laundry and preparations for Playa del Coco.

Um kvöldið vildi svo heppilega til að það var einhvers konar bæjarhátíð í Cahuita með öllu tilheyrandi: parísarhjóli, trommuhljómsveit, lifandi tónlist uppi á palli og alls kyns minjagripa- og matarbásum. Þegar við höfðum kennt þjóninum okkar á ítalska veitingastaðnum í Cahuita að það væri algjör nauðsyn að bera fram jarðarberjasultu með fjögurra osta pizzunni þá röltum við okkur í gegnum bæinn og virtum fyrir okkur fjörið. Bjarki hafði ekki fengið nóg frekar en fyrri daginn og ákvað því að prófa það sem var í boði á götunni og datt í lukkupottinn þegar hann fékk sér grillað kjöt á spjóti. Leynigarðurinn reyndist síðar um kvöldið vera hinn besti staður til þess að spila og leggja sig örlítið í hengirúmum þó svo að herbergin hafi ekki verið uppá marga fiska. Um morguninn unnu Oddný og Röggi enn í brúnkunni á meðan við sváfum og svo tókum við rútuna til San Jose. Þar þurfti að þvo þvott og undirbúa ferð til Playa del Coco.

Cahuita photos

Caribbean Style

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Two days, two new towns, and two hot, sweaty busrides. We are now on the Bocas del Toro archipelago off the northeastern coast of Panama where we are planning to spend the next two to three days. We set off from Ciudad Colón yesterday morning and began by heading up to the University for Peace where Oddný has been studying for the past year. The campus is wedged in between coffee fields in the mountains above Colón and the view is really enchanting. Oddný and Röggi told us that early in the mornings when it's clear you can see three volcanoes on the horizon.

Tveir dagar, tveir nýjir bæjir og tvær heitar og sveittar rútuferðir. Við erum núna á Bocas del Toro eyjunum fyrir utan norðausturströnd Panama þar sem við stefnum á að stoppa næstu tvo til þrjá daga. Við lögðum af stað í gærmorgun frá Ciudad Colón og byrjuðum á að rúlla okkur upp í University for Peace þar sem Oddný er búin að vera að læra undanfarið ár. Skólinn stendur á milli kaffiakra uppí fjöllunum fyrir ofan Colón þar sem útsýnið er heillandi. Oddný og Röggi sögðu okkur að það sjáist til þriggja eldfjalla snemma á morgnana þegar það er alveg heiðskýrt.

The school bus then took us from the University and down to San Jose where we caught a bus to Puerto Viejo. The bus ride took four and a half hours and since there was no A/C it got pretty sweaty and sticky along the way. The route took us through a really varied landscape, from the mountains and down through pineapple and banana fields and finally along the coast. Puerto Viejo is a small town on the Caribbean coast that is a kind center for reggae in Costa Rica, complete with rastafarian memorabilia and dreadlocks. We didn't arrive there until after dark and as soon as we had found a hotel and settled in we headed straight out to grab some Jamaican jerk chicken. Oddný and Röggi had eaten at this place before and couldn't wait to get some more. Suffice to say jerk chicken is probably the second best thing to come out of Jamaica behind reggae music.

 Við tókum síðan skólarútuna niður til San Jose þar sem við komum okkur upp í aðra rútu til Puerto Viejo. Rútuferðin tók fjóra og hálfan tíma og þar sem það var engin loftkæling þá urðum við ansi sveitt og sjúskuð á leiðinni. Leiðin lá í gegnum ýmis konar landslag, frá fjöllunum niður í gegnum ananas- og bananaakra og loks meðfram ströndinni. Puerto Viejo er lítill bær á Karíbahafsströndinni sem er einskonar reggae miðstöð Costa Rica, með rastafari minjagripum og dreadlocks. Við komum ekki þangað fyrr en eftir myrkur og eftir að við fundum okkur hótel og komum okkur fyrir þar þá drifum við okkur út að fá okkur jerk kjúkling að hætti Jamaíka. Oddný og Röggi höfðu borðað á þessum stað áður og gátu ekki beðið eftir að fá sér meira. Það er skemmst frá því að segja að jerk kjúklingur er sennilega það næstbesta sem hefur komið frá Jamaíka á eftir reggae tónlist.

After the meal we sat down at the nearest bar and listened to some sweet reggae music while we chatted and took in the street life. The atmosphere in Puerto Viejo is really vibrant and colourful and the town itself is quite pretty, especially compared to San Jose.

 Eftir matinn tylltum við okkur á næsta bar og hlustuðum á ljúfa reggae tóna á meðan við virtum fyrir okkur götulífið og spjölluðum. Stemmningin í Puerto Viejo er virkilega skemmtileg og lifandi og bærinn sjálfur er virkilega krúttlegur, sérstaklega miðað við San Jose.

We got a better look at Puerto Viejo in the morning after we woke up and dragged our asses out of bed. Since we had by no means had enough we went back for some more jerk chicken for breakfast, although Oddný and Röggi had a more traditional breakfast. The town certainly didn't look any worse in the sunlight but our stop wasn't extended this time around as we caught a lunchtime bus onward to Sixaola on the border with Panama.

Við sáum Puerto Viejo betur um morguninn þegar við vöknuðum og dröttuðumst á fætur. Við fengum engan veginn nóg kvöldið áður og snöruðum því í okkur meiri jerk kjúkling í morgunmat en Oddný og Röggi fengu sér hefðbundnari morgunmat. Bærinn var ekki síðri í sólskininu en stoppið varð ekki lengra í Puerto Viejo í þetta skiptið því við tókum hádegisrútu áfram til Sixaola á landamærunum við Panama.

We then strolled across a rather rusty and dilapidated bridge and into Panama. When we got there we entered into a rather funny little scam created to squeeze some extra money out of us tourists. It so happened that there was no way to get access into the country without having some kind of ticket out of the country and the only way to obtain one was to buy a bus ticket from a company that just happens to have a small shack across the road. They only sell one type of ticket all the way from Bocas to San Jose for $12. It made no difference where in Costa Rica you were returning to and whether you were going somewhere other than Bocas, this was the only way to get into the country. We had quite a heated discussion with the guys who worked for this bus company that obviously has the immigration officers in its pocket but it didn't matter that we said these tickets were useless to us since we were returning to Puerto Viejo and not San Jose and we were quite capable of walking back across the bridge without bus tickets, this was the only way. We ended up getting the tickets but not without putting up a fight. I'm guessing they will probably remember the crazy Icelanders who wouldn't stop arguing, unlike the docile Americans who just gave up their money and couldn't see any problem.

Við töltum okkur svo yfir vel ryðgaða og illa farna brú og yfir til Panama. Þegar þangað var komið tók á móti okkur skemmtilegt svindl, skipulagt til þess að ná smá pening af okkur túristunum. Það var semsagt ekki hægt að fá stimpil inní landið nema eiga miða til baka úr landinu og eina leiðin til þess að fá hann var að kaupa rútumiða af einhverju fyrirtæki sem, merkilegt nokk, var einmitt með skúr þarna við hliðina. Þeir selja bara eina tegund miða alla leiðina frá Bocas til San Jose á $12. Það skipti engu máli hvert maður var að fara í Costa Rica eða hvort maður var að fara eitthvað annað en til Bocas, þetta var eina leiðin til þess að komast inní landið. Við rifumst hressilega við náungana sem voru í vinnu hjá þessu fyrirtæki sem er augljóslega með landamæraverðina í vasanum en það skipti engu máli þótt við segðumst ekkert hafa að gera með þessa miða þar sem við færum til baka til Puerto Viejo en ekki San Jose og gætum alveg labbað sjálf yfir landamærin án þess að þurfa einhvern rútumiða, þetta var eina leiðin. Við enduðum á því að kaupa þessa blessuðu miða en ekki fyrr en eftir smá rifrildi. Þeir eiga væntanlega eftir að muna eftir Íslendingunum sem rifu endalaust kjaft, ólíkt blessuðum ameríkönunum sem borguðu bara og fannst ekkert að þessu.

Afterwards we took a 45 minute taxi to Bocas and got dropped off at the harbor where the water taxi waited to take us out to the islands where this is written. The ride in the watertaxi was amazing and the view was stunning. The town of Bocas del Toro here on Colón island is another cute little coastal town with colorful wooden houses, a relaxed atmosphere and lots of travelers. We plan on spending the next couple of days exploring all the best these islands have to offer.

Við tókum svo leigubíl í 45 mínútur til Bocas sem skutlaði okkur niður á höfn þar sem við tókum vatnataxa út í eyjarnar þar sem við erum núna. Ferðin yfir í vatnataxanum var frábær og útsýnið mjög fallegt. Bocas Del Toro bærinn hérna á á Colón eyju er enn einn krúttlegi strandbærinn með litríkum timburhúsum, afslöppuðu andrúmslofti og fullt af ferðalöngum. Við stefnum á að eyða næstu dögum í að kynna okkur allt sem eyjarnar hafa að bjóða.

Panama Photos

Costa Rica Photos

Sloths and Monkeys

The National Theatre/ Þjóðleikhúsið

 Arna & Röggi í San José

 Bjarki drinking pipa juice/ Bjarki að drekka pipa safa

The first week in Costa Rica has been hectic. The first couple of days we spent with Oddný and Röggi in Ciudad Colón and San Jose. While Oddný went to class in San Jose on Tuesday we walked around downtown with Röggi. It is quite frankly not a very pretty place but there are some nice areas nonetheless. The Costa Ricans (Ticos) rave about their national theatre which is fairly beautiful, albeit a little underwhelming when you have been told it is the highlight of the city. We also checked out the national museum which is not the best in the world to say the least. It is always interesting to see a new place however and the tan/sunburn we got didn't do any harm. We then had a nice barbecue in the evening with Oddný and Röggi before tucking in for the night.

Fyrsta vikan okkar í Costa Rica er búin að vera viðburðarík. Fyrstu tveimur dögunum eyddum við með Oddnýju og Rögga í Ciudad Colón (Görn) og San Jose. Þegar Oddný fór í tíma í San Jose á þriðjudaginn þá röltum við með Rögga um miðbæinn. San Jose er satt best að segja ekkert sérstaklega fallegur staður en sumt er samt sem áður nokkuð huggulegt. Costa Rica búar (Ticoar) lofa þjóðleikhúsið sitt í bak og fyrir og það er vissulega nokkuð snoturt þó svo það standi varla undir því sem þeir segja um það. Við kíktum líka í þjóðminjasafnið sem er vægast sagt ekki það flottasta sem við höfum séð. Það er hinsvegar alltaf áhugavert að skoða nýja staði og tanið/sólbruninn sem við nældum okkur í skemmdi ekkert fyrir deginum. Um kvöldið grilluðum við síðan með Oddnýju og Rögga áður en við komum okkur í ból.

 Bjarki & Röggi á ströndinni í Manuel Antonio

 Manuel Antonio

On wednesday us and Röggi took the bus from San Jose to Quepos to spend a few days while Oddný was working on her final paper that she handed in today. The bus took us through some amazing forest-covered mountain landscapes while we passed over the mountains around the capital area. Quepos is a small town on the pacific coast of Costa Rica but our final destination was an even smaller town about a 10 minute drive further south called Manuel Antonio. This is a very small town on the coast that draws tourists and travelers due to Manuel Antonio national park that sits right next to the town. In this park there is access to some great wildlife along with some beautiful secluded beaches and near-virgin jungle. The park had been damaged by a tropical storm earlier in the year but it was stunning nonetheless. We spent three days in Manuel Antonio, of which one was almost entirely spent walking around the national park looking for monkeys, sloths and other wildlife. We saw at least three species of monkeys, two species of sloths, deer, raccoons, a cayman, a possum, and a wealth of crabs, insects, butterflies, and birds. The wildlife was not limited to the national park and you could see all kinds of fauna all around the little village. There were monkeys climbing on the roof of the hotel where we stayed and when we walked to the tam there was a sloth hanging by the road looking like he was posing for the camera.

Á miðvikudaginn tókum við Röggi rútu frá San Jose til Quepos þar sem við vorum í nokkra daga á meðan Oddný var að klára lokaritgerðina sína sem hún skilaði svo í dag. Í rútunni keyrðum við í gegnum ótrúlegt fjallalandslag þakið skógi á leið okkar niður úr fjöllunum sem höfuðborgin stendur í. Quepos er lítill bær á Kyrrahafsströnd Costa Rica en áfangastaður okkar var enn minni bær um 10 mínútna akstur í suðurát sem heitir Manuel Antonio. Þetta er mjög lítill strandbær sem laðar að sér túrista og ferðafólk vegna þess að hann stendur alveg við Manuel Antonio þjóðgarðinn. Í þjóðgarðinum er hægt að sjá ótrúlegt magn af dýralífi ásamt undurfögrum afskekktum ströndum og nær ósnertum frumskógi. Garðurinn hafði skemmst töluvert í slæmu veðri fyrr á árinu en hann var engu að síður magnaður. Við vorum í Manuel Antonio í þrjá daga og þar af eyddum við næstum heilum degi í að labba um þjóðgarðinn að leita að öpum, letidýrum og öðrum dýrum. Við sáum að minnsta kosti tvær apategundir, tvær tegundir af letidýrum, dádýr, þvottabirni, ferskvatnskrókódíl, pokarottu og allskonar krabba, skordýr, fiðrildi og fugla. Dýralífið var ekki einangrað í þjóðgarðinum og það var hægt að sjá alls kyns dýr á víð og dreif um bæinn. Í kringum hótelið okkar voru apar að klifra og þegar við röltum í hraðbanka þá hékk letidýr við veginn og setti sig í stellingar fyrir myndavélarnar.

 

 

The national park and the fauna was not the only attraction of Manuel Antonio. The beach there is really nice and surprisingly crowd-free considering the number of tourists that must come to check out the national park. There has been a decrease in tourism around here though since the economic downturn and it was quite peculiar to see the numerous hotels and restaurants that were never more than half-full. Of course it also helped that this is not high season and therefore the travelers were even more scarce than usual. The reason this is not high season probably has something to do with this being the rainy season and the fact that there was at least one heavy shower every day we were there. One evening the rainfall was especially heavy as a thunderstorm rolled right over the area. It is surprising how rain is not such a bother though when it comes straight down and is not accompanied by really chilly temperatures. We even went to the beach one afternoon while there was a light drizzle. The beach was always nice and the pacific waves make the sea an interesting playground. We decided to save the surfing for later though.

Þjóðgarðurinn og dýralífið var ekki það eina sem var heillandi í Manuel Antonio. Ströndin í bænum er virkilega falleg og ótrúlega fámenn miðað við hvað það hljóta að koma margir á svæðið til þess að skoða þjóðgarðinn. Það hefur vissulega orðið samdráttur í komu ferðamanna á þessum slóðum síðan kreppan skall á og það var stundum undarlegt að sjá öll þessi hótel og veitingahús sem voru í besta falli hálffull. Það hafði vissulega líka áhrifa að núna er ekki háannatími í túrisma og því var enn minna um ferðamenn en venjulega. Ástæðan fyrir því að þetta er ekki háannatími er líklegast sú að nú er regntíminn og á hverjum degi kom allavega ein hellidemba. Eitt kvöldið var virkilega eins og hellt væri úr fötu með tilheyrandi þrumuveðri. Það er ótrúlegt hversu lítið maður lætur regnið á sig fá þegar það fellur beint niður og kælir mann ekki inn að beini. Við fórum meira að segja á ströndina einn eftirmiðdaginn þó svo það væri smá úði.  Ströndin var alltaf notaleg og Kyrrahafsöldurnar gera sjóinn að skemmtilegum leikvelli. Við ákváðum samt að bíða með brimbrettin þar til síðar.

 Manuel Antonio National Park

We are now back in Ciudad Colón and Oddný has just finished her paper. Congratulations to her! Yesterday we just took it easy around the house, helped Oddný with some editing and went to a barbecue at a restaurant owned by a german friend of Oddný and Röggi. Tonight we will join Oddný and her classmates to relax after all their hard work and then we are off to Puerto Viejo and Bocas del Toro for some more beaches, only this time on the Carribean coast of Costa Rica and Panama.

Nú erum við komin aftur til Ciudad Colón og Oddný var að skila lokaritgerðinni. Til hamingju Oddný! Í gær tókum við því rólega á heimaslóðum, hjálpuðum Oddný smá að fara yfir ritgerðina og skelltum okkur í grillmat á veitingastað sem er rekinn af þýskum vini Oddnýjar og Rögga. Í kvöld kíkjum við með Oddný og bekkjarfélögunum að fagna skilunum og svo á morgun er för okkar heitið til Puerto Viejo og Bocas del Toro á Karíbahafsströnd Costa Rica og Panama.

 

Thunderstorm in Manuel Antonio/ Þrumuveður í Manuel Antonio

 

Arna eating a Mamón/Arna að borða Mamón

 Market in Quepos/ Markaður í Quepos

 

 Costa Rica Photos/Costa Rica Myndir