Pura Vida

We felt sorry for the poor man who had this happen to his boat/  

Við vorkenndum aumingja manninum sem lenti í þessu.

Arnar

Our last few days in Costa Rica were spent on the northern Pacific shore at Playa del Coco. We started by heading to the airport in San Jose where we had booked two rental cars for the next five days. Once we got to the Hertz office they upped our price from $125 per car to $205 by adding an second form of insurance that we had not been told about when we called to ask about insurance charges twelve hours earlier. We eventually settled on the cars anyway and after a bit of hassle they eventually got us on our way to the airport to pick up Arnar & Þórhildur, Oddný's parents. Thankfully their flight had been slightly delayed and they hadn't had to wait for us too long at the airport while we waited on the Hertz employees to figure out what they were doing. From the airport it was a straight drive along route number one heading north towards our destination. An uneventful four and a half hours later we arrived in the small resort town of Playa del Coco just as it got dark. As a graduation present an Icelandic teacher of Oddnýs had loaned her his house here which he got when he lived in the country around ten years ago. The place is a stunning three story villa with a view of the ocean and only about a five minute walk from the beach. It even shares a pool with a couple of surrounding houses. Our first evening we cooked a great meal and then settled in to relax, read, watch some television and play cards, as we did every night while we were there. The following day we took a beach side stroll, watched the first semifinal of the World Cup and of course checked out the local wildlife, including a group of howler monkeys and some birds. The hen-house with cocks that crowed at four o'clock every morning was the only local wildlife that was less than welcome.

Síðustu dögunum okkar í Costa Rica eyddum við á norðurhluta Kyrrahafsstrandarinnar, nánar tiltekið í Playa del Coco. Fyrst fórum við út á flugvöll í San Jose þar sem við áttum bókaða tvo bílaleigubíla í fimm daga. Þegar við mættum á staðinn var búið að hækka verðið úr $125 í $205 með því að bæta við auka tryggingu sem okkur var ekki sagt frá þegar við hringdum í Hertz daginn áður til þess að spyrja um kostnað við tryggingar. Á endanum ákváðum við að taka bílana og eftir smá vesen þá náðu þeir á endanum að koma okkur af stað út á flugvöll að sækja Arnar og Þórhildi, foreldra Oddnýjar. Sem betur fer hafði fluginu þeirra seinkað örlítið og þau þurftu ekki að bíða eftir okkur á meðan við biðum eftir að starfsfólkið hjá Hertz kæmist að því hvað það væri að gera. Við tók bein leið norður í land frá flugvellinum í átt að áfangastað. Fjórum og hálfum tíma seinna þá komum við til Playa del Coco þegar það var að dimma. Kennarinn hennar Oddnýjar á Bifröst bjó í Costa Rica fyrir sirka tíu árum og lánaði henni húsið sitt í Playa del Coco sem útskriftargjöf. Húsið er þriggja hæða í fimm mínútna fjarlægð frá ströndinni og með útsýni yfir sjóinn. Það er meira að segja sundlaug sem við deildum með nokkrum öðrum húsum í nágrenninu. Fyrsta kvöldið elduðum við góðan kvöldverð og komum okkur svo fyrir og lásum, horfðum á sjónvarp og spiluðum á spil líkt og öll kvöld á meðan við vorum á svæðinu. Daginn eftir fengum við okkur göngutúr á ströndinni, horfðum á fyrri undanúrslitaleikinn á HM og svo kíktum við auðvitað á dýralífið í nágrenninu, þar á meðal hóp af öskuröpum og nokkra fugla. Hænsnabúið með hönum sem göluðu klukkan fjögur á hverjum morgni var eina dýralífið sem við vorum ekkert svakalega hrifin af.

Röggi looking at a monkey through our living room window /

Röggi horfir á apa út um stofugluggann okkar.

Cute little baby monkey/ Lítill og sætur apaungi

 Mot-Mot

The day after we slept rather late but around noon we drove with Þórhildur, Oddný and Röggi up to Rincon de la Vieja national park where we had heard of a nice trail that would take us to a waterfall with a nice pool underneath. When we reached the entrance to the park after a half hour drive on some less than impressive roads it had started raining cats and dogs however. That, and the fact that the park was closing in just over an hour saw to it that we changed our minds and all we got out of that was a nice drive around some beautiful countryside. Once back to the house it had stopped raining and the two of us took another walk on the beach before it got dark.

Daginn eftir vöknuðum við frekar seint en í kringum hádegið keyrðum við ásamt Þórhildi, Oddnýju og Rögga í Rincon de la Vieja þjóðgarðinn þar sem við höfðum frétt að væri skemmtileg gönguleið upp að fossi sem fellur í tæra laug. Þegar við komum að innganginum eftir hálftíma akstur á frekar vafasömum malarvegum þá var hinsvegar farið að hellirigna. Fyrst garðurinn var líka að loka stuttu seinna þá skiptum við um skoðun og ákváðum að þetta yrði bara fínn bíltúr um fallegt svæði í staðinn. Þegar við komum aftur í húsið okkar þá var hætt að rigna og við tvö fengum okkur smá göngutúr á ströndinni áður en það varð dimmt.

Oddný (and Röggi) tried riding an ox/

Oddný (og Röggi) prófaði að sitja uxa.

Since we had been told that the sun normally shines in the morning around these parts during the rainy season before it starts raining in the afternoon we figured we should wake up early on our final day so that we could see Santa Rosa national park before it started raining. Þórhildur, Arnar and us(Oddný and Röggi decided to give it a miss) set off at around nine in the morning and got to the gate to the park around an hour later. Once inside we parked the car and picked a trail that we had been told would take us around an hour and half each way and would take us through some interesting woods. Just after we set off it started raining and it kept on raining for most of our three hour walk. Talk about unpredictable weather.

Fyrst okkur hafði verið tjáð að á þessum slóðum skíni sólin venjulega á morgnana og svo rigni eftir hádegi á regntímanum þá ákváðum við að vakna snemma á síðasta deginum okkar svo við gætum séð Santa Rosa þjóðgarðinn áður en það færi að rigna. Við, Þórhildur og Arnar (Oddný og Röggi ákváðu að vera eftir) lögðum í hann um níuleytið og komum að inngangnum í garðinn um klukkutíma seinna. Þegar við vorum komin inn lögðum við bílnum og völdum gönguleið sem okkur hafði verið sagt að tæki okkur sirka einn og hálfan tíma hvora leið og lægi í gegnum skemmtilegt skóglendi. Rétt eftir að við lögðum í hann þá byrjaði að rigna og það rigndi mest allan þriggja tíma göngutúrinn okkar. Talandi um ófyrirsjáanlegt veður.

Once we had faced the fact that our feet would get soaked the rain didn't affect us too badly since the weather was so warm and we had umbrellas to keep at least our heads dry. Along the way we had to cross puddles that covered the road, streams that had turned into small rivers and in some places the trail path itself looked more like a small creek.

Um leið og við höfðum horfst í augu við þá staðreynd að við yrðum rennandi blaut í fæturnar þá hafði regnið ekki mikil áhrif á okkur því það var svo heitt úti og við höfðum regnhlífar svo við gætum allavega haldið höfðinu þurru. Á leiðinni urðum við að fara yfir polla sem þöktu veginn, læki sem voru orðnir að litlum ám og sumstaðar var göngustígurinn sjálfur líkari litlum læk.

The trail path/

Göngustígurinn

We crossed this river four times/

Við fórum yfir þessa á fjórum sinnum

We did some dancing in the rain/ 

Regndans var stiginn

Butterflies making babies/ Fiðrildi að búa til börn

 The trip was definitely worth it though and we saw some deer and butterflies along the way along with an exotic jungle view at the end of the trail. After we got back to the car we were going to check out a museum that is located in an old country mansion that was the site of a historic battle in Costa Rica's war of independence but since there was no-one there half an hour after it was supposed to open after lunch we decided to give it a miss. While we were waiting however, we saw the biggest monkeys we have seen so far on the trip. These looked almost like gorillas whereas the others have been much smaller. We even got some beautiful summer weather while we were waiting. This was our last day in Playa del Coco and the following morning we drove back to San Jose.

Gönguferðin var samt klárlega þess virði og við sáum dádýr og fiðrildi á leiðinni og útsýnið við enda leiðarinnar var yfir framandi frumskóg. Eftir að við komum aftur að bílnum þá ætluðum við að kíkja á safn sem er í gömlu sveitasetri í skóginum en þar fór fram mikilvæg orrusta í sjálfstæðisbaráttu Costa Rica. Við gáfumst upp þegar það var kominn hálftími framyfir tímann sem átti að opna eftir hádegismat og enginn starfsmaður hafði látið sjá sig og slepptum safninu. Á meðan við vorum að bíða sáum við samt stærstu apa sem við höfðum séð hingað til í ferðinni. Þessir voru næstum eins og górillur á meðan hinir sem við höfum séð voru meiri apakettir. Við fengum líka fallegt veður á meðan við biðum. Þetta var síðasti heili dagurinn okkar á Playa del Coco og morguninn eftir þá keyrðum við aftur til San Jose.

The old country mansion/ Sveitasetrið

We got to see some large howler monkeys that can be anywhere from 60-120 cm/

Við náðum að sjá stóra öskurapa en þeir geta verið allt frá 60-120 cm

We had to wake up early to drive back to San Jose because Oddný's graduation was at five that evening. After an infuriating drive in Costa Rican traffic we eventually got to Hertz to return the car at around two o'clock. Oddný had had to cry her way out of one $540 ticket for crossing a double yellow line (like everybody else) on the way but we all made it in one piece. We then grabbed a large taxi to Ciudad Colón, stopping at KFC on the way to fill the emptiness in our stomachs. A quick change of clothes later while the taxi driver napped outside and we were off back to San Jose and the Children's Museum where the graduation was taking place. We got there around four o'clock and everyone could breathe easy once again. The graduation was a fairly standard affair although the highlight was definitely the rector, the assistant rector and the president of Costa Rica, Laura Chinchilla who was the guest of honour, dancing on stage to the Calypso musical interlude. After the graduation we grabbed some dinner at Tin Ho, a really good restaurant in downtown San Jose and then tucked in for the night. In the morning we were off to Orlando and it was time to say bye bye to Costa Rica.

Við þurftum að vakna snemma til þess að keyra aftur til San Jose því útskriftin hennar Oddnýjar var klukkan fimm um eftirmiðdaginn. Eftir dæmigerðan pirrandi akstur í umferðinni í Costa Rica þá komumst við á endanum aftur á Hertz skrifstofuna þar sem við skiluðum bílunum klukkan tvö. Oddný þurfti að gráta sér leið út úr $540 sekt á leiðinni fyrir að keyra yfir tvöfalda gula línu (eins og allir hinir) en við komumst öll heilu höldnu á áfangastað. Við tókum svo stóran leigubíl til Ciudad Colón og komum við á KFC á leiðinni til þess að seðja sárasta hungrið. Við skiptum síðan um föt í snarhasti á meðan leigubílstjórinn lagði sig fyrir utan áður en hann skutlaði okkur til San Jose á Barnasafnið þar sem útskriftin fór fram. Við náðum þangað um klukkan fjögur og gátum loks dregið andann áður en útskriftin hófst. Hún var frekar hefðbundin en hápunkturinn var klárlega þegar rektor og aðstoðarrektor skólans og forseti Costa Rica, Laura Chinchilla sem var heiðursgestur, dönsuðu upp á sviði við Calypso tónlistina sem var á milli ræðanna. Eftir útskriftina fórum við út að borða á Tin Ho, mjög góðum veitingastað í miðborg San Jose og komum okkur svo í ból. Um morguninn beið okkar ferðalag til Orlando og komið að kveðjustund í Costa Rica.

Oddný MA with proud parents / Masterinn Oddný og stoltir foreldrar

The rector, Laura Chinchilla and the assistant rector boogie at the graduation/

Rektor, Laura Chinchilla og aðstoðarrektor taka sporin á útskriftinni

Costa Rica has unequalled natural beauty and the local wildlife is reason enough to spend plenty of time there. The landscapes of the country are incredibly varied. In the north there are rolling fields that could be in northern europe were it not for the occasional palm tree. In the southeast there are banana and pineapple plantations fronted by some marvelous caribbean beaches and mentality. On the Pacific coast there are virgin beaches backed by jungle and steep hills. All over you meet monkeys, sloths, deer, lizards, raccoons, birds and an incredible array of butterflies. Costa Rica is somewhat overrun by tourists though and the American influence is obvious in a lot of places. It is not a cheap place to go and eating is not much cheaper than where we are now in Orlando. The attitude of Ticos and Ticas (what Costa Ricans call themselves) can also get annoying and the Costa Rican saying of Pura Vida when they just can't seem to be bothered to help you out can be a bit frustrating. All in all a brilliant place to visit though although a heavy dose of patience is needed.

Costa Rica hefur upp á að bjóða óviðjafnanlega náttúrufegurð og dýralífið eitt og sér er næg ástæða til þess að dvelja þar í þó nokkurn tíma. Landslagið er ótrúlega fjölbreytt. í norðurhlutanum eru ávalar hæðir með túnum og ökrum sem gætu verið hvar sem er í Norður-Evrópu ef ekki væri fyrir stöku pálmatré. í suðaustur hlutanum eru banana- og ananasakrar á bakvið yndislegar Karabískar strendur og afslappað andrúmsloft. Á Kyrrahafsströndinni eru ósnertar strendur og fyrir aftan liggur frumskógurinn á bröttum fjallshlíðum. Út um allt eru apar, letidýr, dádýr, eðlur, þvottabirnir, fuglar og óendanlegur fjöldi fiðrildategunda. Costa Rica hefur vissulega fundið fyrir ágangi túrista og áhrifa frá bandaríkjunum gætir víða. Það er ekki ódýrt land að heimsækja og það er ekki mikið ódýrara að borða þar en í Orlando til dæmis. Viðhorf Ticos og Ticas (það sem Costa Rica búar kalla sig sjálfir) getur orðið leiðigjarnt og máltækið Pura Vida sem þeir nota þegar þeir nenna ekki að hjálpa þér verður þreytandi til lengdar. Í heildina litið er Costa Rica samt frábæri staður að heimsækja þó svo þolinmæðin megi ekki vera af skornum skammti. 

Costa Rica photos II

The Cahuita Carnival

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri 

 We find it pretty amazing that a lot of people live in houses like these/

Okkur finnst það nokkuð magnað að margir búi í svona húsum.

After Bocas it was time to head back to San Jose to meet Oddnýs' parents and head back to the Pacific and Playa del Coco. We took two days for the trip and on the first day headed back across the border into Costa Rica and on to Cahuita, a tiny village that sits next to a national park with the same name. After a water-taxi, a normal taxi, a walk across a rusty bridge and then a bus we arrived at the Secret Garden, a hostel in Cahuita run by a Dutch couple.

Eftir Bocas var kominn tími til að halda aftur til San Jose til að hitta þar foreldra Oddnýjar og fara með þeim aftur yfir á Kyrrahafsströndina og til Playa del Coco. Við tókum okkur tvo daga í ferðina. Á fyrsta degi fórum við aftur yfir landamærin til Costa Rica og til Cahuita, lítils þorps sem stendur við samnefndan þjóðgarð. Eftir ferð í vatnaleigubíl, venjulegum leigubíl, rölt yfir ryðgaða brú og svo stutta rútuferð þá komum við í Leynigarðinn, hostel í Cahuita sem er rekið af hollensku pari.

 
Chillin' in a hammock/ Chillað í hengirúmi 

A really cute cat who lived in the Secret Gardenl / sætur kisi sem átti heima í Leynigarðinum

After grabbing a bite to eat we headed off to the national park. The trail in the park is more like a forest path running parallel to the beach a few metres inland. We walked two or three kilometres into the park but that was enough to see some exciting wildlife. There was a hoarde of monkeys (are monkeys in hoardes, flocks?), a collection of crab species and the most beautiful butterfly any one of us had seen. It was large, brown and grey on the outside but when it spread its wings it was a stunning blue colour. We couldn't get a photo but found one anyways for anyone who wants to know what it looked like.

Við fengum okkur smá snarl við komuna og skelltum okkur svo í þjóðgarðinn. Gönguleiðin í garðinum er einskonar skógarstígur sem liggur samsíða ströndinni nokkra metra inní landi. Við röltum tvo til þrjá kílómetra inní garðinn en það dugði til þess að sjá þó nokkuð af spennandi dýralífi. Þarna var hópur af öpum, þónokkrar krabbategundir og fallegasta fiðrildi sem nokkurt okkar hefur séð. Það var mjög stórt, brúnt og grátt að utan og þegar það breiddi út vængina þá var það ótrúlega fallega blátt. Við náðum ekki mynd en fundum eina fyrir þá sem hafa áhuga á að vita hvernig það leit út.

Blue Morpho source

 

The first blue crab we saw/  

Fyrsti blái krabbinn sem við sáum...en á eftir fylgdu tugir sömu tegundar:)

 

 Howler monkey/ Öskurapi

Marcel

  

That night luckily enough there was some kind of town festival going on in Cahuita with all the fanfare associated: a ferris wheel, a drum band, live music on stage and all sorts of souvenir and food stalls. Once we had educated the waiter at a local Italian restaurant about the pleasures of serving a four cheese pizza with strawberry jam we walked through town and took in the sites. Bjarki hadn't quite eaten his fill and decided to taste the street cuisine and hit the jackpot with some excellent grilled meat on a skewer. The Secret Garden later proved a perfect place for a game of cards and a well earned nap in a hammock even if the rooms left something to be desired. In the morning, Oddný and Röggi put in some overtime on their tan and then we took a bus back to San Jose followed by some laundry and preparations for Playa del Coco.

Um kvöldið vildi svo heppilega til að það var einhvers konar bæjarhátíð í Cahuita með öllu tilheyrandi: parísarhjóli, trommuhljómsveit, lifandi tónlist uppi á palli og alls kyns minjagripa- og matarbásum. Þegar við höfðum kennt þjóninum okkar á ítalska veitingastaðnum í Cahuita að það væri algjör nauðsyn að bera fram jarðarberjasultu með fjögurra osta pizzunni þá röltum við okkur í gegnum bæinn og virtum fyrir okkur fjörið. Bjarki hafði ekki fengið nóg frekar en fyrri daginn og ákvað því að prófa það sem var í boði á götunni og datt í lukkupottinn þegar hann fékk sér grillað kjöt á spjóti. Leynigarðurinn reyndist síðar um kvöldið vera hinn besti staður til þess að spila og leggja sig örlítið í hengirúmum þó svo að herbergin hafi ekki verið uppá marga fiska. Um morguninn unnu Oddný og Röggi enn í brúnkunni á meðan við sváfum og svo tókum við rútuna til San Jose. Þar þurfti að þvo þvott og undirbúa ferð til Playa del Coco.

Cahuita photos

The Best of Bocas

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Bocas del Toro was a treat. We spent two whole days there but we could have spent a lot longer without a hint of boredom. On the first day we woke up late since we had gotten confused as to whether the hours difference in time between Costa Rica and Panama had taken us forward or backward. We should have been more annoyed at the music coming from the restaurant below at eight o'clock in the morning, when it was really ten o'clock. Off we went on foot, determined to find some interesting sites to explore and some of us were hungry for a beach and some sunshine.

Bocas del Toro fór vel með okkur. Við eyddum tveimur heilum dögum þar en hefðum getað verið mikið lengur án þess að finna til leiða. Fyrri daginn vöknuðum við frekar seint þar sem við rugluðumst eitthvað á því hvort tímamismunurinn á milli Costa Rica og Panama væri í mínus eða plús. Við hefðum átt að vera meira pirruð á tónlistinni frá veitingastaðnum á neðri hæðinni sem vakti okkur þegar við héldum að klukkan væri átta um morgun en hún var í raun tíu. Við töltum síðan af stað til þess að finna skemmtilega staði að skoða og sum okkar voru orðin spennt að kíkja á strönd og fá smá sól.

We walked around downtown Bocas and got some tips from a local bookstore owner (the tourist information next door was closed due to either good surf or a special on beer at a local bar) along with plenty of offers from taxi drivers, terrestrial and aquatic, to take us to all the local hotspots for a generous fee. One salesman must have been better than others and we were sold a trip for the following morning that promised all the best of Bocas. Determined to make the most of the rest of our day we started strolling in the general direction of the beaches to the north of the town. Our walk took us along through some of the local neighbourhoods, along the town beach and to where the road petered out into a trail along the beach. When we had gone a little further while dipping our toes in the sea we realised that maybe we might need to head back to town since the daylight would be fading soon. Fortunately a nice American who lives in the area gave us a ride back to our hotel. Once there we spent our evening chatting and enjoying the town from our hotel room balcony above the main street of the hotel.

Við röltum um miðbæinn í Bocas og fengum ráðleggingar frá eiganda bókabúðar (upplýsingamiðstöð ferðamanna við hliðina var lokuð, annað hvort vegna þess að brimið var gott eða þá að það var tilboð á bjór einhvers staðar í grenndinni) ásamt fullt af tilboðum frá leigubílstjórum, bæði á láði og legi, um að skutla okkur á einhvern af ferðamannastöðunum fyrir einhvern pening. Einn af sölumönnunum stóð sig greinilega betur en hinir því við bókuðum ferð morguninn eftir til þess að sjá það besta sem Bocas hefur uppá að bjóða. Við vorum staðráðin í að gera sem mest úr deginum og röltum því af stað í áttina að ströndunum sem eru norðan við bæinn. Á leiðinni löbbuðum við í gegnum nokkur íbúðarhverfi, eftir bæjarströndinni og áfram þangað sem vegurinn rennur bókstaflega út í sandinn og heldur áfram sem slóði eftir ströndinni. Þegar við höfðum rölt aðeins lengra og kælt tærnar í sjónum í leiðinni áttuðum við okkur á því að við þyrftum hugsanlega að fara að koma okkur til baka áður en það færi að dimma. Sem betur fer tók mjög almennilegur Kani okkur uppí og gaf okkur far heim á hótel. Þar eyddum við kvöldinu í að spjalla og njóta bæjarins af svölunum á hótelherberginu sem var yfir aðalgötunni.

 Downtown Bocas / Miðbær Bocas

 A huge crab we saw in town /  

Risastór krabbi sem við sáum inní bænum.

We showed up for our boat-trip at nine o'clock the next morning glad that the weather was perfect; no wind and sunny skies. After being ushered on board a small boat and strapping on our life jackets we headed off to our first stop Dolphin Bay where we were told we would see some off the fellows the bay is named for. At first the only aquatic life we witnessed were the numerous jellyfish around the boat but our captains' patience paid off in the end as he found us some dolphins, who were not quite up for putting on a show though. We saw some backs and fins but they were quite docile and we eventually left without seeing them jump or perform any other circus moves. The best we got was a glimpse of one surfing the wake behind the boat.

Við mættum í siglinguna okkar klukkan níu morguninn eftir, mjög svo fegin að veðrið var fullkomið; enginn vindur og bjartasólskin. Okkur var smalað um borð í lítinn bát og spenntum á okkur björgunarvesti svo við gætum lagt í hann að fyrsta áfangastað, Höfrungaflóa þar sem okkur var tjáð að við myndum sjá skepnurnar sem flóinn er nefndur í höfuðið á. Í fyrstu var eina lífið í sjónum hópur af marglyttum sem umkringdu bátinn en á endanum borgaði þolinmæði skipstjórans sig og hann fann fyrir okkur nokkra höfrunga sem virtust samt ekki vera spenntir fyrir því að leika listir sínar. Við sáum bök og ugga en þeir voru ósköp rólegir og við fórum á endanum án þess að hafa séð þá stökkva eða gera aðrar kúnstir. Það besta sem við fengum var að sjá glitta í einn þeirra synda í öldunni sem myndaðist á eftir bátnum okkar.

Next stop was Crawl Key where snorkeling was on the agenda. We stopped off at some huts on poles by the shore where Oddný stayed and sunbathed while the rest of us went of to a reef about a hundred metres away to snorkel. We had been told by a local the night before that we could see lots of fish, some rays and maybe even hammerhead sharks which he told us we didn't have to worry about since they don't eat white tourists, only black locals like him. We didn't see any sharks but any apprehension we might have had vanished the instant we put our masked faces into the water and saw the cascade of colour below. The reef itself and the plants were fascinating enough and then there were the multitudes of tropical fish in all the colours of the rainbow. Röggi even saw some rays at the edge of the reef. The most common in this area seemed to be a purple and yellow fish we instantly named Bjartur, all those who know Bjartur well will understand why. All three of us were enthralled and not keen on quitting but we eventually had to go back to check on Oddnýs' tan. Once there we all discovered small cuts on our feet from touching the coral but no one minded.

Næsti viðkomustaður var Crawl Key þar sem snorkl var á dagskrá. Við komum við hjá nokkrum kofum sem stóðu á stultum við ströndina þar sem Oddný varð eftir í sólbaði á meðan við hin sigldum út að rifi í um það bil hundrað metra fjarlægð að snorkla. Okkur hafði verið tjáð það kvöldið áður af heimamanni að við gætum átt von á því að sjá fullt af fiskum, einhverjar skötur og jafnvel hamarshöfuðshákarla sem hann sagði okkur að við þyrftum ekki að hafa áhyggjur af þar sem þeir borði ekki hvíta túrista, bara svarta heimamenn eins og hann. Við sáum enga hákarla en ef það var einhver smá kvíði í okkur þá hvarf hann um leið og um leið og við settum andlitin ofan í vatnið og sáum ótrúlegt litrófið. Rifið sjálft og gróðurinn á því var nógu magnað en ofan á það bættust ótal tegundir af fiskum í öllum litum regnbogans. Röggi sá meira að segja skötur við jaðarinn á rifinu. Algengustu fiskarnir þarna virtust vera gulir og fjólubláir fiskar sem við kölluðum að sjálfsögðu Bjart eins og allir sem þekkja Bjart vel hefðu gert. Við vorum öll þrjú hugfangin og alls ekki til í að hætta en á endanum þurftum við að fara til baka til þess að sjá hvernig Oddnýju gengi að sóla sig. Þegar þangað var komið þá fundum við öll litla skurði á fótunum á okkur þar sem við höfðum rekið okkur í kóralinn en okkur var öllum sama.

 source

 

source

 source

Another fifteen minute boat ride later we were on Isla Bastimentos to check out Red Frog beach. We landed at a small dock on the west side of the island and then walked a couple of kilometres across the island. The beach itself is extremely idyllic, the Caribbean crashing on the sand on one side and the other backed only by a jungle and some small huts selling food and drink. Once we had had a freshly grilled burger Oddný and Röggi laid down to catch some sun while we decided to take the chance to explore our surroundings. The beach takes its name from small, poisonous red frogs that live in the surrounding jungle and the local kids have realised that it is good business to capture them and let tourists take photos for a small donation. We also saw some tiny brown frogs in the jungle behind the beach along with several types of crab. After a couple of hours at the beach we headed back to home base, sunburned and satisfied with the days adventures.

Fimmtán mínútna siglingu síðar þá komum við til Bastimentos eyju til að kíkja á Rauðfroskaströnd. Báturinn lenti við litla bryggju vestan megin á eyjunni og við röltum svo einn til tvo kílómetra yfir eyjuna. Ströndin sjálf er yndisleg, Karabíska hafið lemur sandinn öðru meginn og hinum meginn er bara frumskógur og nokkrir skúrar þar sem er seldur matur og drykkur. Þegar við vorum búin að seðja hungrið með nýgrilluðum hamborgara þá lögðust Oddný og Röggi niður til þess að næla í nokkra sólargeisla á meðan við nýttum tækifærið og skoða okkur um. Ströndin dregur nafn sitt af litlum, eitruðum rauðum froskum sem eiga heimkynni sín í frumskóginum í kring og börn heimamanna hafa áttað sig á því að það borgar sig að ná þeim, sýna ferðamönnunum og leyfa þeim að taka myndir fyrir nokkra aura. Við sáum líka örsmáa brúna froska í skóginum bak við ströndina ásamt ótal gerðum af kröbbum. Eftir nokkra klukkutíma á ströndinni héldum við aftur í heimahöfn, sólbrennd og sæl með ævintýri dagsins. 

The cutest crab we've ever seen / 
 Sætasti krabbi sem við höfum séð

We saw the smallest frogs we've ever seen, at first we thought they were spiders/ 

Minnstu froskar sem við höfum séð, héldum fyrst að þeir væru köngulær.

Cute local kids collecting the red frogs to show the tourists for a small donation. 

Sætir krakkar frá eyjunni sem safna rauðum froskum til að sýna ferðamönnum fyrir smáaur.

 

Bocas photos

Caribbean Style

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Two days, two new towns, and two hot, sweaty busrides. We are now on the Bocas del Toro archipelago off the northeastern coast of Panama where we are planning to spend the next two to three days. We set off from Ciudad Colón yesterday morning and began by heading up to the University for Peace where Oddný has been studying for the past year. The campus is wedged in between coffee fields in the mountains above Colón and the view is really enchanting. Oddný and Röggi told us that early in the mornings when it's clear you can see three volcanoes on the horizon.

Tveir dagar, tveir nýjir bæjir og tvær heitar og sveittar rútuferðir. Við erum núna á Bocas del Toro eyjunum fyrir utan norðausturströnd Panama þar sem við stefnum á að stoppa næstu tvo til þrjá daga. Við lögðum af stað í gærmorgun frá Ciudad Colón og byrjuðum á að rúlla okkur upp í University for Peace þar sem Oddný er búin að vera að læra undanfarið ár. Skólinn stendur á milli kaffiakra uppí fjöllunum fyrir ofan Colón þar sem útsýnið er heillandi. Oddný og Röggi sögðu okkur að það sjáist til þriggja eldfjalla snemma á morgnana þegar það er alveg heiðskýrt.

The school bus then took us from the University and down to San Jose where we caught a bus to Puerto Viejo. The bus ride took four and a half hours and since there was no A/C it got pretty sweaty and sticky along the way. The route took us through a really varied landscape, from the mountains and down through pineapple and banana fields and finally along the coast. Puerto Viejo is a small town on the Caribbean coast that is a kind center for reggae in Costa Rica, complete with rastafarian memorabilia and dreadlocks. We didn't arrive there until after dark and as soon as we had found a hotel and settled in we headed straight out to grab some Jamaican jerk chicken. Oddný and Röggi had eaten at this place before and couldn't wait to get some more. Suffice to say jerk chicken is probably the second best thing to come out of Jamaica behind reggae music.

 Við tókum síðan skólarútuna niður til San Jose þar sem við komum okkur upp í aðra rútu til Puerto Viejo. Rútuferðin tók fjóra og hálfan tíma og þar sem það var engin loftkæling þá urðum við ansi sveitt og sjúskuð á leiðinni. Leiðin lá í gegnum ýmis konar landslag, frá fjöllunum niður í gegnum ananas- og bananaakra og loks meðfram ströndinni. Puerto Viejo er lítill bær á Karíbahafsströndinni sem er einskonar reggae miðstöð Costa Rica, með rastafari minjagripum og dreadlocks. Við komum ekki þangað fyrr en eftir myrkur og eftir að við fundum okkur hótel og komum okkur fyrir þar þá drifum við okkur út að fá okkur jerk kjúkling að hætti Jamaíka. Oddný og Röggi höfðu borðað á þessum stað áður og gátu ekki beðið eftir að fá sér meira. Það er skemmst frá því að segja að jerk kjúklingur er sennilega það næstbesta sem hefur komið frá Jamaíka á eftir reggae tónlist.

After the meal we sat down at the nearest bar and listened to some sweet reggae music while we chatted and took in the street life. The atmosphere in Puerto Viejo is really vibrant and colourful and the town itself is quite pretty, especially compared to San Jose.

 Eftir matinn tylltum við okkur á næsta bar og hlustuðum á ljúfa reggae tóna á meðan við virtum fyrir okkur götulífið og spjölluðum. Stemmningin í Puerto Viejo er virkilega skemmtileg og lifandi og bærinn sjálfur er virkilega krúttlegur, sérstaklega miðað við San Jose.

We got a better look at Puerto Viejo in the morning after we woke up and dragged our asses out of bed. Since we had by no means had enough we went back for some more jerk chicken for breakfast, although Oddný and Röggi had a more traditional breakfast. The town certainly didn't look any worse in the sunlight but our stop wasn't extended this time around as we caught a lunchtime bus onward to Sixaola on the border with Panama.

Við sáum Puerto Viejo betur um morguninn þegar við vöknuðum og dröttuðumst á fætur. Við fengum engan veginn nóg kvöldið áður og snöruðum því í okkur meiri jerk kjúkling í morgunmat en Oddný og Röggi fengu sér hefðbundnari morgunmat. Bærinn var ekki síðri í sólskininu en stoppið varð ekki lengra í Puerto Viejo í þetta skiptið því við tókum hádegisrútu áfram til Sixaola á landamærunum við Panama.

We then strolled across a rather rusty and dilapidated bridge and into Panama. When we got there we entered into a rather funny little scam created to squeeze some extra money out of us tourists. It so happened that there was no way to get access into the country without having some kind of ticket out of the country and the only way to obtain one was to buy a bus ticket from a company that just happens to have a small shack across the road. They only sell one type of ticket all the way from Bocas to San Jose for $12. It made no difference where in Costa Rica you were returning to and whether you were going somewhere other than Bocas, this was the only way to get into the country. We had quite a heated discussion with the guys who worked for this bus company that obviously has the immigration officers in its pocket but it didn't matter that we said these tickets were useless to us since we were returning to Puerto Viejo and not San Jose and we were quite capable of walking back across the bridge without bus tickets, this was the only way. We ended up getting the tickets but not without putting up a fight. I'm guessing they will probably remember the crazy Icelanders who wouldn't stop arguing, unlike the docile Americans who just gave up their money and couldn't see any problem.

Við töltum okkur svo yfir vel ryðgaða og illa farna brú og yfir til Panama. Þegar þangað var komið tók á móti okkur skemmtilegt svindl, skipulagt til þess að ná smá pening af okkur túristunum. Það var semsagt ekki hægt að fá stimpil inní landið nema eiga miða til baka úr landinu og eina leiðin til þess að fá hann var að kaupa rútumiða af einhverju fyrirtæki sem, merkilegt nokk, var einmitt með skúr þarna við hliðina. Þeir selja bara eina tegund miða alla leiðina frá Bocas til San Jose á $12. Það skipti engu máli hvert maður var að fara í Costa Rica eða hvort maður var að fara eitthvað annað en til Bocas, þetta var eina leiðin til þess að komast inní landið. Við rifumst hressilega við náungana sem voru í vinnu hjá þessu fyrirtæki sem er augljóslega með landamæraverðina í vasanum en það skipti engu máli þótt við segðumst ekkert hafa að gera með þessa miða þar sem við færum til baka til Puerto Viejo en ekki San Jose og gætum alveg labbað sjálf yfir landamærin án þess að þurfa einhvern rútumiða, þetta var eina leiðin. Við enduðum á því að kaupa þessa blessuðu miða en ekki fyrr en eftir smá rifrildi. Þeir eiga væntanlega eftir að muna eftir Íslendingunum sem rifu endalaust kjaft, ólíkt blessuðum ameríkönunum sem borguðu bara og fannst ekkert að þessu.

Afterwards we took a 45 minute taxi to Bocas and got dropped off at the harbor where the water taxi waited to take us out to the islands where this is written. The ride in the watertaxi was amazing and the view was stunning. The town of Bocas del Toro here on Colón island is another cute little coastal town with colorful wooden houses, a relaxed atmosphere and lots of travelers. We plan on spending the next couple of days exploring all the best these islands have to offer.

Við tókum svo leigubíl í 45 mínútur til Bocas sem skutlaði okkur niður á höfn þar sem við tókum vatnataxa út í eyjarnar þar sem við erum núna. Ferðin yfir í vatnataxanum var frábær og útsýnið mjög fallegt. Bocas Del Toro bærinn hérna á á Colón eyju er enn einn krúttlegi strandbærinn með litríkum timburhúsum, afslöppuðu andrúmslofti og fullt af ferðalöngum. Við stefnum á að eyða næstu dögum í að kynna okkur allt sem eyjarnar hafa að bjóða.

Panama Photos

Costa Rica Photos