The final country

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

On Sunday morning we checked out of Dona Goya's and took a tuc-tuc to the bus terminal in Santa Elena. There we jumped on a minibus heading for the border with Belize. A few more people got on the bus and then we set off, pretty surprised that the driver left before we had packed the bus full. We soon found out why that was as he stopped again on a crowded market street in the centre of Santa Elena where every free space on the bus was filled with passengers. When we finally got going we were packed into that bus like sardines so our toes soon got numb. The journey on the minibus took two hours until we reached Melchor de Mencos on the border with Belize. People had been getting on and off during the entire trip so thankfully had been able to move our limbs once and twice to avoid all of them falling asleep. We then walked across a bridge where we checked through Guatemalan immigration and then into Belize, our last "new" country of the trip. From Belizean immigration we took a taxi for twenty minutes into the town of San Ignacio, also known as Cayo.

Á sunnudagsmorgun tékkuðum við okkur út af Dona Goya og tókum tuc-tuc að rútustöðinni í Santa Elena. Þar stukkum við um borð í minibus sem var á leið að landamærunum við Belize. Það komu nokkrir fleiri um borð og svo lögðum við í hann og það kom okkur dálítið á óvart að bílstjórinn skyldi leggja af stað áður en bíllinn væri orðinn þéttsetinn. Við komumst fljótt að því hvers vegna það var því við stoppuðum aftur á troðnum markaði í miðborg Santa Elena þar sem bíllinn var troðfylltur af farþegum. Þegar við lögðum loks af stað aftur þá vorum við pökkuð eins og sardínur í dós svo við misstum fljótt tilfinningu í tánum. Ferðin í minibusinum tók tvo tíma þar til við komum til Melchor de Mencos á landamærunum Belize. Fólk fór í og úr bílnum alla leiðina svo við gátum hreyft okkur örlítið öðru hverju og fengið smá blóð í útlimina. Við röltum svo yfir eina brú þar sem við fórum í gegnum vegabréfaskoðun, fyrst út úr Guatemala og svo inn í Belize, síðasta "nýja" landið í ferðinni. Frá vegabréfaskoðuninni í Belize tókum við svo leigubíl tuttugu mínútna leið til bæjarins San Ignacio, líka þekktur sem Cayo.

Santa Elena

San Ignacio and its twin town Santa Elena are situated on either sides of the Macal river, connected by Belize's only suspension bridge. For us, San Ignacio was mostly a stopover on the way to the Caribbean coast. We found a nice little guest house in the home of a Belizean family and stayed there a couple of nights. There are plenty of tourist activities available, such as caving trips and Mayan ruins, but they were expensive and the ruins probably couldn't compare with Tikal. The town is fairly pretty, set in the midst of hilly, green countryside on both sides of the river. The biggest change when we got to Belize is speaking English again. We hadn't realized before our trip that Belize was an english-speaking country and had simply assumed that all the countries in the region were spanish-speaking. The mix of races and cultures is more eclectic in Belize than in Guatemala, Honduras, and Mexico. Another thing that immediately struck us is how much cleaner everything is. Gone are the piles of trash by every roadside and instead there are signs encouraging the locals to keep their environment clean. It was a pleasure to see the difference.

San Ignacio og tvíburabærinn Santa Elena standa sitthvorum megin við Macal ánna og á milli er eina hengibrúin í Belize. Við notuðum San Ignacio mestmegnis sem stoppistöð á leiðinni að Karabíska hafinu.  Við fundum okkur lítið gistiheimili heima hjá Belizískri fjölskyldu og gistum þar í tvær nætur. Það er nóg að gera fyrir túrista á þessu svæði, svo sem hellaferðir Mayarústir, en það var allt saman mjög dýrt og rústirnar sennilega ekki merkilegar í samanburði við Tikal. Bærinn er þó nokkuð fallegur þar sem hann stendur á milli grænna hæða sem eru báðum megin við ána. Mesta aðlögunin við að koma til Belize var að byrja að tala aftur ensku. Við höfðum ekki gert okkur grein fyrir því áður en við fórum í þessa ferð að Belize er enskumælandi land og gerðum hreinlega ráð fyrir því að þar væri töluð spænska eins og alls staðar í kring. Blandan af kynþáttum og menningum er fjölbreyttari í Belize en í Guatemala, Honduras og Mexíkó. Eitt annað vakti strax athygli okkar og það er hversu mikið hreinna allt er. Hvergi sjást hrúgur af rusli í vegarkantinum og í staðin eru skilti sem hvetja heimamenn til þess að hugsa vel um umhverfi sitt. Það var ánægjulegt að sjá þennan mun.

More photos from Cayo/ Fleiri myndir frá Cayo

Terrific Tikal

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

The guys at Casa Perico dropped us off in the town of Rio Dulce, basically one extremely dirty and busy street, where we waited for an hour in the humidity and heat before catching a bus to Flores. Two options were available. A second class bus that was supposed to take about four hours, and a more luxurious first class bus that was supposed to take three hours. Since we had plenty of time we decided to save a little bit and take the second class bus. It turned out to be a good decision as we arrived at the bus station in Santa Elena after only two and a half hours on a bus with plenty of space. From there we caught a taxi to the Dona Goya guesthouse in Flores.

Náungarnir í Casa Perico skutluðu okkur í Rio Dulce þorpið, sem er í raun bara ein mjög skítug og troðin gata, og þar biðum við í klukkutíma í hellings hita og raka eftir að taka rútu til Flores. Það voru tveir valkostir, ódýrari rúta sem átti að taka sirka fjóra tíma og dýrari lúxusrúta sem átti að taka þrjá tíma. Fyrst við höfðum nægan tíma ákváðum við að spara smá og taka ódýrari rútuna. Það reyndist vera góð ákvörðun því það tók okkur bara tvo og hálfan tíma að komast á rútustöðina í Santa Elena í rútu þar sem var nóg pláss. Þaðan tókum við svo leigubíl á Dona Goya gistiheimilið í Flores.

Flores

Flores is situated on a small island in lake Peten Itza, connected to Santa Elena on the shore by a short boardwalk. The island is so small that we circled it on foot in about an forty five minutes. Because of its beautiful location out in the lake it has become a popular location for tourists and therefore not all that similar to Guatemala in general. It's almost like a small version of Antigua, with restaurants, guesthouses, and souvenir shops lining the streets. Most people come to Flores mostly to see nearby Tikal but we liked hanging out in Flores as well. It is relaxed and the surroundings are beautiful. If you want a taste of the "real" Guatemala you can always cross the boardwalk into the comparative chaos of Santa Elena.

Flores stendur á lítilli eyju á Peten Itza vatninu sem er búið að tengja við Santa Elena með stuttum vegi. Eyjan er svo lítil að við gátum rölt í kringum hana alla á fjörutíu og fimm mínútum. Vegna þess hversu falleg staðsetningin er þá heimsækja margir túristar Flores sem á þessvegna ekki mikið sameiginlegt með venjulegum bæjum í Guatemala. Flores er næstum eins og lítil útgáfa af Antigua þar sem veitingastaðir, gistiheimili og minjagripabúðir leynast við hvert fótmál. Flestir koma til Flores mestmegnis til þess að heimsækja Tikal en okkur líkaði mjög vel að slappa af í Flores. Þar er allt frekar afslappað og umhverfið er mjög fallegt. Ef þú vilt fá að kynnast "alvöru" Guatemala þá er alltaf hægt að rölta yfir til Santa Elena.

Heavy rain sank this boat/ Kraftmikil rigningin náði að sökkva þessum bát

While our guesthouse was very nice and we got a great room there for very cheap, it lacked the chances to meet people that you get at a hostel. One night we therefore decided to drop by the Los Amigos hostel to have a drink. There we met some kids from Australia that were just starting their trip around Central and South America. They had had rotten luck so far on their trip, being robbed in South Africa on the way and then spending a night in jail in Belize for something very trivial. Our trip somehow seemed mundane in comparison. We went out with one of the guys, Nico, to some bars in Flores, but safe to say things were very quiet and we were soon back to our beds sleeping after a pleasant evening with new friends.

Þótt gistiheimilið okkar væri mjög fínt og við fengjum mjög gott, ódýrt herbergi þá vantaði stemmninguna sem fæst á hosteli. Eitt kvöldið ákváðum við þessvegna að kíkja á Los Amigos hostelið og fá okkur drykk þar. Þar hittum við nokkra krakka frá Ástralíu sem voru að hefja sína ferð um Mið og Suður Ameríku. Þau höfðu verið mjög óheppin hingað til og lent í ræningjum í Suður Afríku og þurft að gista fangageymslur í Belize út af einhverju smáræði. Okkar ferð virtist frekar tíðindalítil í samanburði. Við kíktum út á nokkra bari með öðrum stráknum, Nico, en það var vægast sagt lítið um að vera og við vorum fljótlega komin uppí rúm eftir gott kvöld með nýjum vinum.

From Flores we took a day trip to the Mayan ruins in Tikal. To get there before most of the crowds and stay out of the heat we booked a trip that left Flores at four thirty in the morning and got to Tikal just as it opened at six o'clock. We decided to get a guided tour since Tikal is a huge site and this way we would be sure not to miss any good stuff. Our guide was a native of Tikal although his name, Boris, was not very Guatemalan. He was a great guide, giving us great information about the site, its history, the local culture, and the local wildlife. He took us on a different route from the other tours that leave at the same time and therefore we escaped much of the crowds around the main buildings. He also took us through narrow forest paths rather than along the main walkways so we could see more of the wildlife in the rainforest.

Frá Flores fórum við í dagsferð að skoða Mayarústirnar í Tikal. Til þess að vera komin þangað á undan fjöldanum og til þess að sleppa við mesta hitann þá bókuðum við ferð sem fór frá Flores klukkan hálf fimm um morguninn og við vorum komin til Tikal þegar svæðið opnaði um sexleytið. Við ákváðum að splæsa á leiðsögumann því Tikal er mjög stórt svæði og þannig myndum við örugglega ekki missa af neinu af því merkilegasta. Leiðsögumaðurinn okkar var heimamaður í Tikal þó svo nafnið hans, Boris, sé ekki mjög hefðbundið í Guatemala. Hann var frábær leiðsögumaður og sagði okkur frá svæðinu, sögu þess, menningu svæðisins og dýralífinu þar. Hann fór með okkur aðra leið en flestir hóparnir sem leggja af stað á svipuðum tíma og við sluppum þessvegna við of mikið af túristum hjá flestum aðalbyggingunum. Hann fylgdi líka þröngum stígum í gegnum skóginn í staðinn fyrir aðalgönguleiðirnar svo við sæjum meira af dýralífinu í regnskóginum.

After seeing a spider monkey we have now seen all species of monkeys in Central America/
Eftir að hafa séð köngurapa höfum við séð allar apategundirnar sem finnast í Mið-Ameríku

In short, Tikal is amazing. That a city this size (Tikal had two hundred thousand inhabitants) could be hidden here in the jungle is truly unbelievable. The temples that have been uncovered are stunning and even more amazing is that wherever you look there are huge hills which are more buildings that have not yet been uncovered. The first places we visited were residences where the upper classes lived. Even so the rooms are really small and mostly just consist of a bed and a small entrance. Most of the inhabitants lives must have taken place outside, since all these living quarters are arranged around a central courtyard. Next we visited temple five where we climbed an incredibly steep ladder to get to the top. Some of our tour couldn't face the climb and everyone that did was pretty spooked by the rickety wooden ladder. The view from the top was amazing and that applied to the view at the tops of all the buildings we climbed. It is somehow surreal to see the tops of other temples reaching above the jungle canopy that stretches as far as the eye can see in all directions and to imagine that fifteen hundred years ago this place was a bustling city with hardly a tree in sight. The only place in the whole complex that feels anything like a traditional tourist attraction is the central plaza where a neatly trimmed courtyard is surrounded by uncovered buildings and peppered with tourists. Other temples are either not entirely uncovered or surrounded by jungle on all sides, making you feel like you are discovering them in the middle of the jungle.

Í stuttu máli þá er Tikal ótrúlegt. Það er ótrúlegt að svona stór borg (í Tikal bjuggu tvö hundruð þúsund manns) skuli hafa verið falin hér í frumskóginum. Þau hof sem er búið að hreinsa eru mikilfengleg og enn ótrúlegra er að hvert sem litið er eru stórar hæðir sem eru í raun fleiri byggingar sem er ekki enn búið að hreinsa. Fyrsti staðurinn sem við skoðuðum voru híbýli ríka fólksins. Þar voru samt ótrúlega lítil herbergi þar sem rétt komast fyrir rúm og smá forstofa. Líf fólks hefur væntanlega að mestu farið fram utandyra því allar þessar vistarverur standa í ferhyrning utan um eins konar garð. Næst skoðuðum við hof númer fimm þar sem við klifruðum upp ótrúlega brattan stiga til þess að komast alla leið upp. Sumir í hópnum okkar þorðu ekki að klifra upp og allir þeir sem fóru upp fundu til smá skjálfta í hrörlegum tréstiganum. Útsýnið efst uppi var magnað og það átti við um allar byggingarnar sem við klifum. Það er einhvernvegin óraunverulegt að sjá hin hofin gægjast upp úr laufþakinu sem teygir sig svo langt sem augað eygir í allar áttir og að ímynda sér að hér hafi einu sinni verið iðandi stórborg þar sem var varla nokkur gróður. Eini staðurinn á svæðinu þar sem manni leið eins og á venjulegum túristastað var á aðaltorginu þar sem snyrtilegur garður er umkringdur byggingum og túristar út um allt. Önnur hof eru annað hvort að hluta þakin gróðri eða umkringd frumskógi á allar hliðar svo manni líður eins og maður sé að uppgötva þau þarna í skóginum.

The scary stairs/ Óhugnalegu tröppurnar

The view from Temple 5/ Útsýnið frá Hofi 5

Temple 2/ Hof 2

Temple 1/ Hof 1

The view from Temple 4/ Útsýnið frá Hofi 4

Temple 1/ Hof 1

The jungle location means that Tikal is also a great place to spot wildlife. We saw Agouti Paca, Guatemala's biggest rodent, Pizote, a raccoon-like mammal, Spider monkeys and several species of birds. We finally got a look at the illusive Toucan that we had been hoping to see in Costa Rica and we even got to hold a wild Tarantula. Feeling its hairy legs on our hands was a weird feeling. Thankfully we had a guide because otherwise we would have missed a lot of the wildlife and definitely would not have picked up a huge hairy spider without him showing us it was okay.

Staðsetningin í miðjum frumskógi þýðir að í Tikal er líka hægt að sjá mikið dýralíf. Við sáum Agouti Paca, stærsta nagdýr í Guatemala, Pizote, spendýr sem er svipað og þvottabjörn, Köngurapa og þó nokkrar fuglategundir. Við sáum loksins hinn fræga Tucan fugl sem við höfðum vonað að sjá í Costa Rica og fengum meira að segja að halda á villtri Tarantúlu. Það var skrýtin tilfinning að finna fyrir loðnum löppunum. Sem betur fer vorum við með leiðsögumann því annars hefðum við misst af mikið af dýralífinu og hefðum pottþétt ekki tekið upp risastóra loðna könguló nema því hann sýndi okkur að það var í góðu lagi.

Spider Monkey/ Köngurapi

We held a tarantula/ Við héldum á tarantúlu

Pizote

Red Capped Manakin

Wild turkey/ Villtur kalkúnn

Tucan

Blue Crowned Mot Mot

More photos/ Fleiri myndir

Rowing on the River

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

Livingston lies at the estuary of the Rio Dulce river where it runs into the Caribbean. On Tuesday morning we hopped aboard a small boat and headed up river on a cruise that would eventually land us in the town of Rio Dulce. The first part of the river is probably the most beautiful since it is narrow with tree-covered limestone cliffs on both sides. After about forty five minutes we took a little detour into a small canal where we docked at a spot where hot water pours into the river. A small wall has been erected in the water to create a hot pool to bathe in. We skipped the bathing since our stop was only fifteen minutes but Bjarki took the chance to soak his feet in pleasantly hot water. After this short stop we continued further up river, pausing along the way to take in some of the nicer areas, such as a large area covered with waterlilies. As we continued upstream the river eventually widened out into a part called El Golfete, where it is more like a large lake than a river. When we had crossed El Golfete we reached the village of Rio Dulce. In this area there are endless yachts and sailboats, docked to seek shelter from the hurricane season in the Caribbean.

Livingston er við ósinn á Rio Dulce ánni þar sem hún rennur út í Karabíska hafið. Á þriðjudagsmorgun stukkum við um boð í lítinn bát og héldum upp ána í átt að Rio Dulce þorpinu. Fyrsti hluti ánnar var líklega sá fallegasti því á þessum kafla er hún mjó og skógi vaxnir kalksteinsklettar á báðar hendur. Eftir um það bil fjörutíu og fimm mínútur tókum við smá útúrdúr inn lítinn læk þar sem við lögðum við bryggju þar sem heitt vatn rennur í ána. Þar var búið að byggja lítinn vegg ofaní vatninu og mynda þannig heitan pott til þess að baða sig. Við slepptum því að dýfa okkur alveg ofaní þar sem við stoppuðum bara í korter en Bjarki nýtti tækifærið og fékk sér fótabað í þægilega heitu vatninu. Eftir þetta stutta stopp á héldum við áfram upp ána og komum við á nokkrum fallegum stöðum, eins og þar sem stórt svæði var þakið vatnaliljum. Enn lengra uppeftir ánni breikkaði hún út í hluta sem kallast El Golfete þar sem hún er meira eins og stórt vatn en á. Við hinn endann á El Golfete komum við að Rio Dulce þorpinu. Á þessu svæði er endalaust af snekkjum og seglskútum sem liggja við akkeri til þess að fá skjól fyrir fellibyljatímanum í Karabíska hafinu.

The hot pool in Rio Dulce/ Heita laugin í Rio Dulce

We had read about a hostel a short trip away from the town and asked about it on the dock in Rio Dulce. They radio'd Casa Perico who sent a boat to pick us up and take us five minutes back the way we came. The hostel is a series of thatch-roofed cabins next to a small inlet about two hundred metres away from the main river. Since it is not next to the open space of the river we really had the feeling we were in the middle of a jungle, albeit with a good restaurant and wifi. We got a second floor room in the main cabin with nothing between ourselves and the jungle outside except the mosquito net covering our bed. These houses have almost no walls on the bottom floor and the windows on the top floor are gaps in the roof that are not covered at all. They are just big thatch roofs covering a wooden platform that sits on pillars above the marshy forest ground. One evening the staff at the hotel called us to show us a snake they had killed next to one of the raised wooden pathways that connect the cabins. The snake was small and black with red streaks. According to the staff, if it bites you and you don't get to a doctor very quickly, it will kill you. Fortunately we never saw one alive.

Við höfðum lesið um hostel sem var stuttan spöl frá þorpinu og spurðum um það á bryggjunni í Rio Dulce. Þeir höfðu samband við Casa Perico í gegnum talstöð og hostelið sendi bát til þess að sækja okkur og sigla með okkur fimm mínútur til baka þaðan sem við komum. Hostelið er hópur af kofum með stráþaki sem standa við lítið útskot um það bil tvö hundruð metra frá sjálfri ánni. Þar sem að það stendur ekki við opið svæði eins og ánna þá leið okkur eins og við værum inní miðjum frumskógi, reyndar með veitingastað og þráðlaust net. Við fengum herbergi á annari hæð í aðalkofanum þar sem ekkert var á milli okkar og frumskógarins nema moskítónet yfir rúminu. Það eru næstum engir veggir á neðri hæðinni og gluggarnir á efri hæðinni eru í raun bara göt á þakinu með engu gleri fyrir. Þau eru í raun bara stór stráþök yfir viðarpöllum sem standa á stultum fyrir ofan blautan frumskógarjarðveginn. Eitt kvöldið kölluðu tveir starfsmenn á hótelinu í okkur og sýndu okkur snák sem þeir höfðu drepið við hliðina á einum hækkuðum viðarpallinum sem tengja saman kofana. Snákurinn var lítill og svartur með rauðum flekkjum. Starfsmennirnir sögðu okkur að ef hann biti mann og maður komist ekki til læknis mjög fljótt, þá gæti maður dáið. Sem betur fer sáum við engan lifandi snák. 

Source

People doing laundry in Rio Dulce/ Fólk að þvo þvott í Rio Dulce

Our Room/ Herbergið okkar. Source

The hostel had canoes, kayaks, and little rowboats that were free for guests to use. Our first day we took out one the little rowboat and paddled out to the main river. Casa Perico owns a floating dock just outside the inlet where we took a breather, sunbathed, and took a refreshing dip in the river. It almost felt too nice to be true. When we got back to the hostel and Arna stepped out of the boat and onto the dock, Bjarki happened to be leaning the wrong way and flooded the boat, almost sinking it. Arna couldn't stop laughing while Bjarki frantically tried to stop the boat from tipping over. The second day we also went for a little trip on the river but this time opted for a flat ocean kayak. We quickly learned that this is a much faster form of transport and we managed to explore more of the river than the day before. Sunbathing on a canoe in the middle of a river with forests on all sides was definitely a moment to savour.

Á hostelinu voru kanóar, kajakar og litlir árabátar sem gestir gátu notað eins og þeim sýndist. Fyrsta daginn fórum við á árabát í smá róðratúr út á sjálfa ánna. Casa Perico á flotbryggju sem er rétt fyrir utan útskotið þar sem hostelið er og þar tókum við okkur pásu, fórum í sólbað og fengum okkur hressandi sundsprett í ánni. Þetta var næstum of notalegt til að vera satt. Þegar við komum aftur að hostelinu og Arna steig uppúr bátnum þá var Bjarki einmitt að halla sér í vitlausa átt og það flæddi upp í bátinn sem sökk næstum því. Arna fékk hláturskast á mean Bjarki spriklaði eins og fiskur á þurru landi til að reyna að koma í veg fyrir að bátnum hvolfdi. Daginn eftir fórum við líka út á ána en í þetta skipti völdum við flatann sjókajak. Við komumst fljótt að því að hann var miklu hraðskreiðari og við náðum að skoða mikið meira af ánni en daginn áður. Að liggja í sólbaði á kanó útí miðri á með skóg allt um kring var svo sannarlega yndisleg stund.

The day we left Casa Perico after three sunny days and quiet nights, it started to rain heavily and the water in the little inlet turned a muddy brown colour. It seems that we get the most rain on our trip on the days we are traveling. If we need to get some rain then those are probably the best days.

Daginn sem við fórum frá Casa Perico eftir þrjá sólríka daga og þrjár rólegar nætur þá byrjaði að hellirigna og vatnið í útskotinu varð brúnt eins og leðja á litinn. Það virðist vera þannig að mest öll rigning sem við fáum í þessari ferð kemur á þeim dögum þegar við erum að ferðast milli staða. Ef það verður að vera einhver rigning þá eru það sennilega bestu dagarnir.

More photos/ fleiri myndir

The Garífuna Way

Click on the photos for a larger view // Smellið á myndirnar til að sjá þær stærri

As soon as we got off the boat in Livingston we noticed that the culture is very different from what we had seen elsewhere in Central America. The mix of people is very eclectic. There are the black Garífuna, the indigenous Mayans that we had seen so widely in central Guatemala, other native Guatemalans of latino origin, and lastly the foreigners like us who have come to enjoy the laid back atmosphere. The walk from the dock to the town centre took about two minutes. At the Rio Dulce Hotel we were greeted by a very friendly Rastafarian who showed us around the one hundred year old building and found us a room on the second floor. Later that afternoon we took a walk around town and found that for the first time in a while we could walk around without being constantly hassled to buy something or give someone money. The town is not big but still there was plenty to see and do.

Um leið og við stigum á land í Livingston þá tókum við eftir því að menningin er mjög ólík því sem við höfum séð hingað til í Guatemala. Í Livingston er skemmtileg blanda af svörtum Garífuna, innfæddum Mayar sem við sáum svo víða í miðju Guatemala, öðrum latino heimamönnum og svo útlendingum eins og okkur sem hafa komið hingað til þess að njóta rólegrar stemmningar. Það tók okkur tvær mínútur að labba frá bryggjunni og í miðbæinn. Á Rio Dulce hótelinu tók mjög vinalegur Rastafari á móti okkur, sýndi okkur hundrað ára gamalt húsið og fann fyrir okkur herbergi á annari hæð. Seinna um daginn röltum við um bæinn og í fyrsta skipti í þó nokkurn tíma þá gátum við gengið um án þess að þurfa að hafna betlurum og hinum ýmsu gylliboðum. Bærinn er ekki stór en það var samt nóg að sjá og gera.

Hotel Rio Dulce. Source

One bright sunny afternoon we decided to take a walk along the beach to the north of the town, to a spot called Los Siete Altares, which is a series of seven pools and waterfalls. We had been warned though that there was a shortage of water there at the moment but decided to take the five kilometre walk anyways with the attitude that it was more about the trip than the destination. The walk was a lot of fun as we passed by sandy beaches, through forests, and saw some locals playing and working by the seaside. All while enjoying the sunny day and a view of the beautiful Caribbean. When we reached Los Siete Altares it was even drier than we had imagined but they still charged us an entrance fee to look at the two remaining pools and the non-existent waterfalls. The walk back was just as pleasant although we were getting bit hot and tired. The only blight on the day was the unbelievable amount of trash that has collected along the coast. Everywhere there are piles of waterbottles, plastic containers, and, oddly enough, sandals and running shoes. While we had already been pretty appalled at the amount of trash everywhere in Central America, this was worse than anywhere else. We had expected less niceties than we are used to at home due to the poor economic situation in these countries but we hadn't expected the lack of respect for the environment that is evident all around us. Our fellow passengers on buses chuck their trash out the window without a second thought and no-one seems to be tasked with picking up any trash. It seems a shame with all the natural beauty on offer.

Eitt sólríkt eftirmiðdegi ákváðum við að rölta meðfram ströndinni norðan við bæinn að stað sem heitir Los Siete Altares þar sem eru sjö laugar og fossar á milli. Það var reyndar búið að vara okkur við því að það væri ekki mikið vatn þar í augnablikinu en við ákváðum samt að labba þessa fimm kílómetra með það viðhorf að þetta snerist meira um ferðalagið en áfangastaðinn. Gangan var mjög skemmtileg þar sem við gengum framhjá sandfjörum, í gegnum skóg og sáum heimamenn að leik og starfi við sjávarsíðuna. Og allan tímann skein sólin skært og við höfðum útsýni út yfir Karabíska hafið. Þegar við komum til Los Siete Altares þá var enn þá minna vatn en við höfðum haldið en við vorum samt rukkuð um aðgangseyri til þess að skoða þær tvær laugar sem voru eftir. Gangan til baka var síðan alveg jafn ánægjuleg þó svo okkur væri orðið heitt og þreytan farin að segja til sín. Eini svarti bletturinn á þessum degi var ótrúlegt magn rusls sem hafði safnast saman meðfram ströndinni. Alls staðar voru hrúgur af vatnsflöskum, plastílátum og, skringilegt nokk, sandölum og hlaupaskóm. Okkur hafði blöskrað allt ruslið sem er út um allt í Mið-Ameríku en hérna var það jafnvel verra en annars staðar. Við bjuggumst svo sem við minni þægindum og lúxus en heima hjá okkur vegna þess hversu illa stödd þessi lönd eru fjárhagslega en við bjuggumst ekki við því hversu litla virðingu fólk ber fyrir umhverfi sínu. Farþegarnir í rútunum henda rusli út um gluggann án þess að hugsa sig um og engum virðist falið að tína upp rusl neinsstaðar. Þetta er ótrúlega sorgleg umgengni við alla þessa náttúrufegurð.

That evening, as we were heading out to grab some food, we started talking to a local named Polo. He is Garífuna and was only too willing to share some details about his culture and his opinions on the world as a whole. Polo has traveled the world to play Garífuna music and was also very well read so our discussion was very interesting and enlightening. We discovered that the Garífuna are black Carib who are the original inhabitants of the area along with the Arawak indians. Our guidebook said they were the descendants of shipwrecked African slaves but according to Polo this is not true. Their culture has mixed with the Europeans and those African slaves who settled on the Caribbean islands. They have their own language that has drawn influence from French, Creole, Spanish and English. Polo explained to us how the division of the Garífuna across Belize, Guatemala, and Honduras has caused a division in their culture and a loss of some vital elements of their culture. One thing we discussed is how we were getting pretty tired of having to refuse the advances of overzealous salespeople and hustlers at every turn. In his opinion it is due to a lack of education and forward thinking. The hustlers only have a limited point of view and no concept of tourists as long term customers. It is all about getting all you can out of every single tourist, right now. We left Polo with a completely different understanding of the culture in the area; and a couple of CD's of his music.

Um kvöldið, þegar við vorum á leiðinni að fá okkur að borða, lentum við á spjalli við heimamann sem heitir Polo. Hann er Garífuna og var meira en til í að segja okkur frá ýmsu í sinni menningu og deila með okkur lífsskoðunum sínum. Polo hefur ferðast um heiminn til þess að spila Garífuna tónlist og er einnig mjög vel lesinn svo það var mjög áhugavert og upplýsandi að spjalla við hann. Við komumst að því að Garífuna eru svart Carib fólk sem sem hafa búið hér fyrir komu hvíta mannsins ásamt Arawak indjánum. Í bókinni okkar stóð að þeir væru komnir af Afrískum þrælum sem lentu í skipsbroti á svæðinu en samkvæmt Polo er það ekki satt. Menning þeirra hefur hinsvegar blandast við menningu Evrópubúanna og þessara afrísku þræla sem bjuggu sér heimili á eyjunum í Karabíska hafinu. Þeir hafa sitt eigið tungumál sem hefur orðið fyrir áhrifum af frönsku, creole, spænsku og ensku. Polo útskýrði fyrir okkur hvernig skipting Garífuna fólksins á milli Belize, Guatemala og Honduras hefur búið til skiptingar í menningu þeirra og ollið því að margir þættir hennar hafa tapast. Eitt sem við ræddum líka er hversu þreytt við erum orðin á að vísa frá okkur uppáþrengjandi sölufólki og hustlerum hvar sem við komum. Hann vill meina það að þessi hegðun sé vegna skorts á menningu og framsýni. Hustlerarnir sjá hluti frá einhæfu sjónarhorni og skilja ekki hvernig þeir gætu nýtt sér túristana til langs tíma. Allt snýst um að ná sem mestum pening út úr hverjum túrista, núna. Við skildum við Polo með mun betri skilning á menningunni á svæðinu; og með tvo geisladiska með tónlist eftir hann.

Polo, photo taken from here

The whole time we were in Livingston we were expecting hurricane Richard to pass over the area. According to weather.com we were in a red danger area although the hurricane was always supposed to pass further north across Belize. We figured that the hundred year old house had withstood many a storm in its time and we should be safe there. Plus it stands on slightly raised ground and shouldn't be flooded. As it turned out our worries were needless. Richard passed over Belize City, which is pretty far north from Livingston, and the only effect it had on us was one afternoon of grey skies. In fact, the days in Livingston were among the sunniest we have had in a while.

Allan tímann sem við vorum í Livingston bjuggumst við við því að fellibylurinn Richard myndi fara yfir svæðið. Samkvæmt weather.com þá vorum við á rauðu hættusvæði þótt fellibylurinn ætti alltaf að fara aðeins norðar yfir Belize. Við hugsuðum sem svo að hundrað ára gamla húsið hefði staðið af sér nokkur óveður og við ættum að vera örugg þar. Það stendur líka á smá hæð og því ætti ekki að flæða vatn þangað. Það kom svo í ljós að allar áhyggjur voru að ástæðulausu. Richard fór yfir Belize City, sem er svolítið langt fyrir norðan Livingston, og einu áhrifin á okkur voru að eitt eftirmiðdegið var himininn ansi grár. Þessir dagar okkar í Livingston voru reyndar með þeim sólríkari sem við höfum fengið í svolítinn tíma.

More photos/ fleiri myndir